ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΕΡΟΛΗ

(Ακροστιχίδα) "Τάδε έφη" άσπιλη αλήθεια   Άοκνος Βιγλάτορας των αρετών  Θεάνθρωπος ανέγγιχτος απ'το κακό  Ενανθρωπίστηκε σεμνά για να προσφέρει Ίαμα αγάπης, αγόγγυστος σαν Μάρτυρας  Ακάνθινο στεφάνι εφόρεσε στο κεφάλι.  Ποια πάλλευκα κρίνα δε μάτωσαν στου ρόδου το κλάμα ;  Αμίαντος στον γκρίζο κλώνο  με το γαμψό αγκάθι  Θρασύ απλώνεται στα πέταλα, του Άδη το σκοτάδι.  Ήλιε ζωής νεωκόρε, πυρπόλησε να σχίσεις τα ουράνια!  ©ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO      (OΡΘΟΔΟΞΟ ΠΆΣΧΑ '26)

Εσύ πληγμένος λύγισες στον πύρινο σταυρό σου κι ασπάζονταν οι Άνοιξες τα πέταλα των ρόδων για τη ζωή τη ροδαλή στο γκρίζο μέτωπό σου σημαδεμένο με ουλές στα χείλη της χαράδρας Ευγνώμων στην ασπίδα Του δεν έπεσες στα γκρέμια Θαρρείς πως τώρα σου μιλά να μην υποχωρήσεις Αυτόν τον πύρινο σταυρό για σένα θ'ανορθώσει στα ουράνια σαν θα φρύγεται του Γολγοθά το δράμα Χρυσός Βαρδιάτορας ζωής γίνηκε της ζωής σου Το θάμβος της λαμπρής θωριάς τύφλωσε τους καημούς σου Στη πλάτη Του ο ήλιος σου σηκώνει...

Περίαπτο καρποφόρας Άνοιξης Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης  ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης.  Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης.  Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης.   Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό  ντύθηκα την εαρινή φορεσιά  για να σε συναντήσω..  Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω.   Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο νερό φιλεύει τη...