ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΕΡΟΛΗ

Αμαρυλλίς και πατσουλί μολόχα κι αζαλέα ας έχουν λάμψη φευγαλέα σ'αυτόν το δακρυφόρετο ντουνιά.  Μα δες πως εξαντλούν λυσιτελώς την σφριγηλή ανασαιμιά τους  από τον άμβυκα της ευφροσύνης για να μπορείς εσύ λιτά ν' αρωματίζεις την πράσινη χολή της κοσμοσύνης! Μην τύχει κι αποκαρδιωθείς  από την παλινδρομική πικρία της πολυτάραχης πορείας.  Τραγούδα τώρα τρανταχτά  το πιο αλέγρο ντιρλαντά μες στην αβυσσαλέα σκοτία.  Με νάρδο και λεβάντα μύρωνε σφουγγάρι μαύρο διασωθέν από λοιμό πληγέντων...

Συνέβη εκείνο το βράδυ.  Από μηχανής Θεός ένας παράξενος περιπατητής στην ηλακάτη του χρόνου  με λευκή γενειάδα  και κύρτωση στη ράχη  σκόνταψε στο κατώφλι μου.  Ήθελε να ξαποστάσει μια σταλιά  στο δώμα της αγάπης  για να ξανασηκώσει στον ώμο του τα βάρη των περασμένων Χειμώνων.  Τριγύρω του συρρικνωνόταν η πλάση. Ο ουρανός μελάνιαζε στην παγερή του στάση.  Ο ήλιος μες στην κρίση του έριχνε τις αχτίδες σαν μελιχρά ζάρια  στην σκακιέρα της ζωής.  Η μόνη που κατεύναζε το μένος του αγέρα  ήταν η...

Παντάνασσα ελπίδα  ελπίδας μου καρτερία  καρτερίας μου Άνοιξη  Για εκείνες τις στιγμές  εγκλωβισμένες  σε άλικη φυλακή  λαβωμένης φλέβας  Για εκείνες τις σιωπές γηγενείς σιγές με τη μοναχική παρουσία των μελανών θυμησών Φως! Λίγο φως  δώσ' μου να σωθώ  αναγεννημένη από το μυροβόλο ομφαλό  της σωτηρίας σου ριζωμένο με κραταιούς δεσμούς στον πυρήνα της ζωής!    Σαν αντιλόπη σάιγκα σεργιανώ  στην ερημιά της δίψας.  Καταχρασμένα πέλματα της λύπης μου τα τέλματα...  Στη ξυλωμένη τάσκα μου...