ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΣΟΥΛΑ

Αναγκάζεσαι χωρίς πίεση, υπογράφεις με χέρι βαρύ. Το τίμημα ακριβό πονά, πληγώνει. Η ψυχή σου απέραντο πέπλο καλοσύνης και αγάπης, τα όνειρά σου κηλίδες αίματος, σκέψεις αδιαπέραστες, κρυφές διαδρομές, πράξεις τριαντάφυλλο πλούσιας προσφοράς. Έχεις κάνει την κριτική σου, αδιαφορία στις ποντικοπαγίδες. Φοβάσαι τη μοναξιά, επιτρέπεις τη διείσδυση. Το πέπλο σου γέμισε τρύπες, το μπαλώνεις, συνεχίζεις αλώβητος. Μπορεί να έχασες κάτι μα ισοφάρισε με τον κερδισμένο σου εαυτό.

Σκίζεις ανελέητα σελίδες, σβήνεις αποτυπώματα, αρνείσαι να ξεθωριάσουν, καλύτερα να εξαφανιστούν. Δεν έχεις άδειο χώρο στο γραφείο σου, στοίβα ακατάστατη, σκόνη δημιουργική, σφήνωσε η σκέψη, κιτρίνισε η έμπνευση. Σκίζεις ακατάληπτα, σα να θάβεις αναμνήσεις, νιώθεις εξιλέωση. Σε πνίγει το κόκκινο χρώμα, απηύδησες να διορθώνεις τ' αδιόρθωτα, τώρα ο λεύτερος εαυτός σου θα γράψει τη δική του ιστορία, ας την ξεσκίσουν οι επόμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Βλέμμα καλοκαιρινό και ξάστερο, συνηθισμένη μέρα διάθεση στα ύψη, διαβολεμένο κέφι. Καθυστερημένο λεωφορείο, ουρές από χασμουρητά, γκρίνιες και εντάσεις, η ακατάληπτη χαρά άσβεστη. Εργασία δύσκολη,απαιτητική, μικρή αργοπορία, υποτιμητική επίπληξη, συννεφιάζει το βλέμμα. Προχωρά η μέρα, ατέλειωτες απαιτήσεις, χαμόγελα επίπλαστα, εξάντληση απερίγραπτη. Το καλοκαίρι,χειμώνας, βαραίνουν τα μέλη, η μέρα στο τέλος της. Τί πέτυχες; Πρόσφερες όσα επιθυμούσες; Φύλαξες την ψυχή σου από κακοτοπιές;...