ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ

θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλλά σαν ρωγμή μέσα...

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλητό, το δάκρυ στις...

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹