ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ

Άνοιξες τις παραστάδες της πόρτας με αγωνία κοίταξες τη γυναίκα στο βάθος του ναού να κάθεται ημίγυμνη στο θρόνο της σαν ιέρεια, με το βλέμμα απλανές να ταξιδεύει στο χάος του άγνωστου μέλλοντός σου. Γονάτισες στο βωμό της καθώς αυτή παραδομένη στη νάρκη του καπνού που ανέβαινε ψηλά σιγόλεγε λόγια λάγνα για των ερώτων σου τις πράξεις Της άγγιξες τα γόνατα, θέλησες να γευτείς τ’ αρώματα του θεϊκού κορμιού της, να γίνεις ο κατακτητής της άπαρτης, ερωτικής της κλίνης. Και τόλμησες εσύ… ένας...

Σκιρτήματα και χαρακιές, κάπου μέσα στη βόλτα των καιρών και των χρόνων, που ρέουν σφριγηλά και ασταμάτητα μεγαλώνοντας τις αξημέρωτες νύχτες.   Σκοτάδια και φώτα, παρέα με τις περιπολίες της ψυχής που, σα χαμαιλέοντας, αλλάζει χρώματα και τολμά να ισορροπεί  εκεί που η λογική παραπαίει, εκεί που κλυδωνίζεται από την ατολμία της και τη δειλή παρουσία της προσφοράς και της ζήτησής της.   Οφθαλμαπάτες και αρρυθμίες της συνείδησης και της πολύφερνης μνήμης που φλέγεται στο πυρ το εξώτερον για...

Λέω όχι στη λύπη. Λέω ναι στη ζωή Άνθρωποι που ήρθαν και πέρασαν… αγαπημένοι ή όχι είπαν λόγια αληθινά ή ψεύτικα· τι σημασία έχει; Λόγια που χαράχτηκαν στη μνήμη. Χαμόγελα που ξοδεύτηκαν, χάδια που προσφέρθηκαν, ματιές που ανταλλάχτηκαν, στιγμές που έμειναν στη μνήμη.   Γιατί, τι άλλο είναι η ζωή παρά ένα συνονθύλευμα στιγμές και αναμνήσεις που έρχονται και παρέρχονται; Κι όλα βουλιάζουν τελικά στη σιωπηλή άβυσσο της αγρύπνιας, της ανασφάλειας.   Κανείς δεν κατάλαβε πως δεν αξίζει! Τόση...