ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ

Η Στέλλα και ο Λεωνίδας ήταν φίλοι από τότε που είχαν αποφασίσει, στην πρώτη γυμνασίου δηλαδή, ότι κανείς τους δεν άξιζε να διαβάζει μαθηματικά μόνος του. Έκτοτε, συνέχισαν να μην κάνουν τίποτα μόνοι τους· από τα μεγάλα, υπαρξιακά ζητήματα μέχρι το να παραγγείλουν σουβλάκια. Έμοιαζαν να είναι συντονισμένοι με απόλυτη ταύτιση στις ιδέες και με ακρίβεια στις πράξεις τους. Το πρωί εκείνης της Κυριακής, η Στέλλα χτύπησε το κουδούνι του Λεωνίδα για να του φέρει κάτι πολύ σημαντικό . Αυτό το κάτι...

Στου καρναβαλιού τη νύχτα στέκει σιωπηλή σαν σε πίνακα που κάποιος ξέχασε να τελειώσει Με το βλέμμα χαμένο  κοιτάζει στο σκοτάδι σαν μυστικό που ντύθηκε το κόκκινο βελούδο και το μαύρο το μετάξι. Το καπέλο πάνω στα χυτά της τα μαλλιά μυστικά βαριά κρατά φυλάγει φλόγα ανομολόγητη αθέατη κι ανείπωτη. Τα στήθη που πάλλονται  κάτω απ’ τις κορδέλες του κορσέ αναζητούν ερωτικούς ψιθύρους και αγγίγματα. Το άλικο της φούστας της στάζει σαν κρασί, γιορτή που καίει αργά μέσα στη μυρωμένη νύχτα. Ίσως να...

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρήγορο, πιο ευρύ,...