Οι τρεις μάγοι ψάχνουν τη σπηλιά, οδηγούνται από το Αστέρι στη γη της γαλήνης. Δεκέμβρης μήνας. Κρύο, παγωνιά. Χρυσός, Ασήμι και σμύρνα για το θείο βρέφος. Μόλις γεννήθηκε σε στάνη δίπλα σε ζώα που το ζεσταίνουν με τα χνώτα τους. Στον ουρανό μυριάδες συστάδες άστρων. Χιλιάδες Ωσαννά αγγέλων με άρπα πραότητας για όλη την Οικουμένη που κρυώνει η καρδιά της έως εκείνη τη στιγμή. Αφού οι λαοί βρίσκονταν σε ύπνωση διαρκείας από το χρήμα και τα ψεύτικα φθαρτά είδωλά τους. Ακαλλιέργ

Η Αμάλ κρατούσε σφιχτά τη μικρή μπλε βαλίτσα. Ξεθωριασμένη, μ’ ένα σπασμένο φερμουάρ και έναν ήχο τροχών που ακουγόταν σαν λυγμός πάνω στις πλάκες του λιμανιού. Κι όμως, αυτή η βαλίτσα κουβαλούσε έναν ολόκληρο κόσμο, τον δικό της κόσμο: ένα παλιό φουλάρι της μητέρας της, μια φωτογραφία του πατέρα της στην αυλή με τη λεμονιά, ένα σκισμένο τετράδιο μαθηματικών και μια πέτρα· "για να θυμάμαι τν τόπο μας", της είχε πει ο αδερφός της. Τώρα η Αμάλ ήταν μόνη. Οι βάρκες έρχονταν μία-

Μια ζωή που αλλάζει  σβήνει ότι πονά και καλεί  την ανανέωση της. Μια ζωή σκληρή,και στεγνή, μα δυνατή στις κακουχίες. Διώχνει τις βαλίτσες και τα λυπηρά ενθύμια, αφήνοντάς τα, να χαθούν στα ανταριασμένα κύματα. Με νέα καρδιά χαρούμενη, προχωρεί δίχως προορισμό, αφήνομαι στο σήμερα, στο τραγούδι του τώρα. Η μουσική δεν σταματά... Και η χαρμολύπη γίνεται ένα  θαύμα ζωής. Στιγμές που γίνονται βεγγέρες, φιλιά που γίνονται σημάδια... Αγάπες υπογράφουν, συμβόλαιο ζωής. Οι ρίμες πό

Ας κρύψουμε στης λήθης τα γραμμένα, λόγια ψυχρά, οργής τα θυμωμένα. Ας τα περιορίσουμε με ευθύβολη ματιά, εκεί που τους αρμόζει...σε μόνιμη σκιά...! Ας ρίξουμε σε νάρκη του χειμώνα, σε ύπνωση μακρά, τα πύρινα ειπωμένα. Το κάθε πίκρας πισωγύρισμα μετρά... ...ρινίσματα του χρόνου βλαβερά. Ας προσπεράσουμε λέξεις που πληγώνουν, αυτές που τις ψυχές ματώνουν. Ας τις φασκιώσουμε με θέληση βαθιά, να τις κοιμήσουμε σε λίκνο λησμονιάς... Ας σβήσουμε απ' το χάρτη της καρδιάς, ό,τι της

Κι αν είσαι μόνος και νιώθεις πόνο ν´ανοίξεις της αγάπης δρόμο. Τ´αστέρι σου ψάχνεις στην έρημο, βαριέστησες πουλί παντέρημο. Εσάσεψες στην αροθυμιά, σταλάγιασε η έρμη φωτιά με της ερωτοζάλης την πεθυμιά, δώσε σπλάχνα και γλύκα στη μορφονιά. Σύρε φωνή κι αίσθημα στις λέξεις σαν γαϊτανάκι να τις ποθοπλέξεις, να πετούν από τη γης στα ουράνια να κυλούν στην καρδιά σαν ποτάμια. Τραγούδησε με την ψυχή του χρόνου να διώξεις τον σάλο του πόνου, με ζάλο, με σάλτο σκαρίζει, με φόρα η

Ξέρω τα χρώματα που κρύβει ο ουρανός όταν τα σύννεφα γίνονται καπνός. Με ένα τραγούδι απ' της ψυχής σου τον σκοπό, που όταν νυχτώνει μοιάζει με λυγμό. Κι είναι τα τραίνα που βλέπεις να περνάνε μέσα από πόλεις τις νύχτες που γερνάνε μικρά φωτάκια νομίζω 3 Watt κοίτα τη λάμψη τους πως σβήνουν και πονάνε. Κι είμαι σπασμένος... Ένα καράβι στα βράχια τσακισμένος. Περνάει τους φάρους δίχως να τους δει. Δίχως μια άγκυρα στον άνεμο πανί. Χωρίς μια λέξη μέσα στη σιωπή. Ως το πρωί... Κ

Καλή σας ώρα , φίλοι μου ξεχωριστοί κι αγαπημένοι! Παρακαλω, μη σταθεύμετε πάνω στους γκρίζους στίχους μου. Σαν τα όνειρα γεννιούνται κι αυτοί καμιά φορά. Αλλά, για τη γκρίζα χροιά τους, ως υπαίτιο της γέννας αυτής, αναζητήστε τα χνάρια του οίστρου... Η πένα μου απλά υποτάσσεται στον επιτακτικό εντολέα της.  Η ζωή προχωρά... Μπορεί να είναι μοιραία κι απρόβλεπτη συχνά,  αλλά έχει και τόση μεγαλειώδη κι αδιάβλητη ομορφιά.  Ας μην ολιγωρούμε κι ας ακολουθήσουμε τα βήματά της, δ

Τρέχανε γρήγορα τα χρόνια Τρυφερά γλυκαίναν οι χορδές Πήρες φωνές, ήχους σ' αηδόνια , Πήρες εμπειρίες σταθερές. Ισχυρό είσαι χτυποκάρδι Όποιος,σ' ακούσει, σε λαχταρά, Ένας παλμός φωνής,σαν χάδι Κάθε ανθρώπου που τραγουδά. Το τραγούδι σου ξύπνια κρατούσε Την ματιά της μνήμης μου ανοιχτή Πρώτη μου ευχή που κυριαρχούσε Πρώτη πιο ωραία ήσουν εσύ. Κάποια μνήμη σαν πας να κρύψεις, Το τραγούδι πάει να τη βρει Διάλογος της καρδιάς χωρίς τύψεις, Μέσω μιας νότας και συλλαβής. Ξεσηκώνο

Ξύπνησα ζαλισμένη από το ενοχλητικό κουδούνισμα του τηλεφώνου. Αναζήτησα τα γυαλιά μου στο κομοδίνο δίπλα μου…δεν τα βρήκα και σηκώθηκα με προσοχή από το κρεβάτι με την ελπίδα ότι, στο μεταξύ, αυτός που τηλεφωνεί θα βαρεθεί και θα το κλείσει. Χωρίς τα γυαλιά μου δεν μπορούσα να δω τι ώρα είναι, σίγουρα ήταν πρωί όμως, γιατί το δωμάτιο φωτιζόταν αρκετά. Αλίμονο, ποιος τηλεφωνεί με τόση επιμονή Κυριακή πρωί; Τα Κυριακάτικα πρωινά είναι δύσκολα στο ξύπνημα στα χρόνια της νιότης

Σ'αυτη την έρημο των Χριστουγέννων,  ένας άστεγος μόνος, αγέλαστος,  ψάχνει στο σκοτάδι να φωτίσει τη μοναξιά της ψυχής του. Στα χέρια του κράτα ένα τρίγωνο, με τα μάτια χάμω, και με μια γεύση δακρύων ανάμεσα στο στόμα, προσπαθεί να βρει τις λέξεις... Κάπου ξεχάστηκαν, μαζί και οι νότες από τα κάλαντα... Στη τσέπη του, αυτό το αστέρι που ξέμεινε από πέρσι.  Δεν έχει που να το στολίσει.  Ίσως...αυτό το δέντρο της σελήνης να'ναι το κυπαρίσσι του ... Απέναντι, ένα παιδί να του χ

Σιωπεί μπροστά στη σπασμένη πόρτα... Δεν λογαριάζει ανέμους το κορμί όμως υποφέρει, μήτε νοιάζεται για τη βροχή που σπάει την ήσυχη νύχτα. Μοναχά το βλέμμα μαρτυρά την πείνα, ένα κομμάτι φρέσκο ψωμί ονειρεύεται, αυτό το μαλακό σαν αφρό... Τσέπες αδειανές μαρτυρούν την οδυνηρή πραγματικότητα... Πλούσιοι προσπερνούν αδιάφορα. Οι ομπρέλες τους κρύβουν την αλήθεια, τη μάσκα της ντροπής, μπροστά στη φτώχεια. Μα αυτή αργοπεθαίνει  πόδια υγρά, τρύπια παπούτσια. Το κρύο δεν το νιώθει

Δεν ξέρω πώς γεμίζουν όλοι οι άνθρωποι τη ζωή τους, κι αν την γεμίζουνε. Ξέρω πως σίγουρα τους αρέσει να τη στολίζουνε με αγάπη, με μικρά στολιδάκια, λεπτεπίλεπτα. Μην τύχει και τη βρουν αστόλιστη. Μετά τη γιορτή, τα βγάζουν και τα καταχωνιάζουν σε ένα κουτί στο πατάρι. Τόση αγάπη... σε σκονισμένο κουτί. Δεν είναι τρομακτική η αγάπη, οι άνθρωποι είναι τρομακτικοί στην αγάπη. Όταν τη βαρεθούνε, τη βάζουν στα αφανή. Αν μέχρι τώρα δεν ξέρατε για τα στολίδια αγάπης, τώρα που ξέρε

Ο Άγιος Βασίλης καθόταν στην κουνιστή του πολυθρόνα και κοίταζε με περιφρόνηση ένα ξύλινο στρατιωτάκι που του έλειπε το ένα πόδι. Το σήκωσε από το ράφι, το ζύγισε στο χέρι του και συνοφρυώθηκε. «Δεν αξίζει να διορθωθεί» μουρμούρισε. «Η διόρθωση κοστίζει». Το πέταξε με δύναμη σε ένα σκοτεινό καλάθι στη γωνία του εργαστηρίου. «Άχρηστο. Στα σκουπίδια». Έσιαξε τα στρογγυλά του γυαλιά και χάιδεψε τη λευκή του γενειάδα. Σήμερα ήταν Παραμονή. Όλα έπρεπε να είναι τέλεια. Δοκίμασε να

Μικρό μου περίμενε να σε χορτάσω, να  γεμίσω απ τη μυρωδιά σου, να κλέψω τη λάμψη σου, να λιώσω απ τα χάδια σου, να λουλουδιάσω απ την ύπαρξή σου. Μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Τώρα είσαι το παιχνίδι, το κελάρυσμα,το χοροπήδημα, η ξενοιασιά,το τρελοβάπορο. Τώρα τα πρώτα επιτεύγματα, τα πρώτα μπράβο, τώρα ο μικρός μου καθρέφτης, το αντιφέγγισμα του εαυτού μου. Δε σε προλαβαίνω, βιάζεσαι να πετάξεις. Όλα στην ώρα τους, μα άσε λίγη χρονοκαθυστέρηση, να γίνω κι εγώ ο μικρός σου σκαν

Θα σου μιλήσω για δυο φτερά κρυμμένα στην αποθήκη των ονείρων. Καλοβαλμένα. Τόσο σκονισμένα που τα χρόνια τα ’καναν αλμυρά. Θα σου μιλήσω και για δυο χούφτες αγάπη σκορπισμένες σ’ όλο τον ορίζοντα, ναυλωμένες απ’ του ήλιου το φως, ζωσμένες απ’ τον χρόνο. Υπάρχουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αγγίζοντας τα σύνεφφα μόνο για να μάθουν πότε θα γίνουν βροχή. Ύστερα, μέσα στην καταχνιά των εικόνων, ζωγραφίζω έναν κόσμο αφόρετο, που καλπάζει σαν ζωή στο κατόπι του θανάτου και γεμίζει τη

Το γιασεμί στo παραθύρι της ανθάκια φορτωμένο, με αγάπη μέσα απ ' τη καρδιά της το είχε φυτεμένο. Πόσο πολύ το λάτρευε πρωί -- πρωί ξυπνούσε με κρύο νερό το πότιζε και το γλυκοφιλούσε. Και κείνο όλο κι άνθιζε κρυφά χαμογελούσε, μ " ευωδιά την κέρναγε γλυκά τηνε μεθούσε. Ξένος σιμά του στέκεται σκύβει και το μυρίζει ... το άρωμά του είν ' βάλσαμο, η καρδιά του φτερουγίζει... Αχ , Γιασεμάκι μου ... πληγή έχω αγιάτρευτη, μονάχος δίχως ταίρι, χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή χωρίς... ού

Ο Τζον Γουίλοου κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέφτη του μπάνιου. Μαύροι κύκλοι, μάτια βαθουλωμένα στις κόγχες και γκρίζες τρίχες, συνέθεταν τη μάσκα του χρόνου που είχε καλύψει το νεανικό του πρόσωπο. Αναστέναξε κι έριξε λίγο νερό για να ξεπλύνει τη στεναχώρια του. Μόνο που εκείνη είχε στεγνώσει πάνω του. Ήθελε να ουρλιάξει και να σπάσει τον καθρέφτη για να διαλύσει την εικόνα που έβλεπε. Συγκρατήθηκε. Βγήκε από το μπάνιο. Οι πρώτες ακτίνες του πρωινού καλοκαιρινού ήλιου δημ

Βλέπω το χιόνι που πέφτει και τυλίγει ένα γύρο την πλάση. Σαν χθες μου φαίνεται που πηγαίναμε βόλτα αγκαζέ να χαζέψουμε τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. Μοναδική μου αγάπη, έφυγες πολύ γρήγορα. Και μ’ άφησες εμένα μόνη, ν’ αγναντεύω τον ορίζοντα. Θυμάσαι τα γέλια μας, τα ξενύχτια μας, τις παρέες μας; Τότε που τα πράγματα ήταν απλά και το βλέμμα ξεκάθαρο. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πόσο μου’ λειψε να καθόμαστε γύρω απ’ το τζάκι, να πίνουμε κρασί και να λέμε ιστορίες.. Σε λίγο χάν

Ηλιοβασίλεμα: Ο Καθρέφτης της Ψυχής Οι άνθρωποι αγαπούν το ηλιοβασίλεμα, γιατί ο ήλιος έρχεται κοντά στο μέτρο των ανθρώπινων πραγμάτων, καθώς χαμηλώνει στον ορίζοντα. Γίνεται δηλαδή κατά κάποιον τρόπο δικός μας, έστω και για λίγο. Μα η γοητεία του δεν περιορίζεται μόνο στην εγγύτητα. Το ηλιοβασίλεμα μάς θυμίζει την περατότητα της ύπαρξης· ότι κάθε φως έχει τη στιγμή του να σβήσει, όπως και κάθε ζωή έχει το δικό της τέλος. Κι όμως, μέσα σε αυτήν την παροδικότητα, γεννιέται μι

Ένας χρόνος πια μακριά σου, τι άλλαξε αναρωτιέμαι…   Τ’ ανθοδοχεία παραμένουν αδειανά,  γυμνά και αδιάφορα, αστόλιστα, τα λες και περιττά…   Τα στόρια βρώμικα, πάντα κατεβασμένα, κρύβουν τη σκόνη, καλύπτουν κάθε φλέβα φωτός, σκεπάζουν στοργικά και ενοχικά, συνάμα, τη ντροπή…   Οι καυτές ακτίνες κάθε πεισματάρη και αλαζόνα ήλιου θα κρυφτούν σαν νυχτώσει… Όπως κάνουν κάθε μέρα…   Γράμματα σκορπισμένα κάτω από την πόρτα Κουβαλούν μηνύματα, μα κανείς δε νοιάζεται πια για αυτά… Σκ

Μετά από αυτή την αναπάντεχη συνάντηση με τον Κυρίλλο και αφού του μίλησε για όλα όσα είχαν συμβεί, ο Βλάσσης γύρισε στο σπίτι του. Η αλήθεια είναι πως του είχε φύγει ένα βάρος από πάνω του και σιγά σιγά το μυστήριο θα έφτανε στο τέλος του. Δεν έπαψε, όμως, να ανησυχεί μήπως αυτοί, που έκαναν ό,τι έκαναν, θα μπορούσαν να γίνουν πιο επικίνδυνοι. Ο Βλάσσης ξάπλωσε στο κρεβάτι του χαμένος στις σκέψεις του. Ήθελε να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν, να μην φοβούνται…   Την επόμε

Από την πόλη της Ζακύνθου στην διασταύρωση που στρίβει αριστερά προς Μπόχαλη θα δεις ένα στενό πλακόστρωτο στα δεξιά σου και την πινακίδα Λόφος Στράνη. Διασχίζοντας τα ιερά ελαιόδεντρα φτάνεις στην πύλη του και βρίσκεσαι σε ένα πάρκο με πολλά επίπεδα. Σε αυτό το σύδεντρο εκπυρσοκροτούσε πάντα ένα φως που ανάγκαζε την αιώρηση από σμήνη πουλιών και επιφέροντας μια ανατάραξη ηρεμίας. Κι έπειτα άρχιζε να βρέχει. Ένας φυσικός ερευνητής θα έμενε αποσβολωμένος με τους ιριδισμούς

La notte porta consiglιο"  Ιταλικη παροιμία : Η νύχτα συμβουλάτορας πάνω σε προβληματισμούς κι αποφάσεις ληφθείσες, με διαύγεια, την" επόμενη" μέρα  "Στο σκοτάδι της νύχτας " Παραπατήσαμε αρίφνητα πάνω σε αγενή κράματα αλχημείας  ψηλαφώντας τα χρυσά μόρια της νύχτας και στραβωθήκαμε κατ'επανάληψη  από τις πυκνές θρυαλλίδες της υποκρισίας, ζυγώνοντας το παραπόρτι του φωτός.    Μα η μέρα διαδέχεται τη νύχτα : Σαν τον πάλλευκο χιτώνα που θε να κρύψει τις μελανές κηλίδες  του κακ

Οι ψυχές γονατιστές, η Παναγία παρακαλούσε τον γιο της, η Αγία Τριάδα προσευχή και τάμα, οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλας και Ειρήνη να δένουν προσευχές, να σταυρώνουν το μικρό σώμα του παιδιού, εμείς δεν είμαστε εκεί, απαγορεύεται μας είπαν οι γιατροί, Η ζωή του κρεμόταν από μια χρυσή κλωστή, χρυσό, λιβάνι και σμύρνη, τα δώρα στο Άγιο βρέφος από τους 3 Μάγους, θα ζήσει μας είπαν! Και τα δάκρυα ανακούφισης έτρεχαν και έπαιρναν τις χρυσές κλωστές που ο Θεός τις άπλωσε στο σώμα το γι