ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ-ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ

Κάθε που η βροχή έπεφτε επάνω της, έδερνε τα δάκρυά της, που έπεφταν στον λαβύρινθο του βυθού της, ξεπλένοντας την ομίχλη του μυαλού της. Κάθε δάκρυ της κι ένα εσύ… Σ’ ένα άδειο μαξιλάρι ξάπλωσε τις πληγές της. Ακούμπησε σε ματωμένα χείλη, άδεια, που φώναζαν «θέλω». Γεύσεις προσμονής χαραγμένες στα βράχια της λησμονιάς. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μέσα απ "τον φόβο ένα καντήλι άναψα απόψε. Πάνω στο σώμα της ψυχής μου ακροβατώ. Δακρύζω στης νύχτας τα κελιά. Γυμνά τα δάκρυα ψάχνουν τα σώματα τους. Η ψυχή μου στα ουράνια πέρα.. χελιδόνι έγινε πέταξε έφυγε από την κόλαση. Καμία άνοιξη δεν θα πεθάνει απόψε. Κανένα όνειρο δεν θα τελειώσει. Καμία σιωπή δεν θα κραυγάζει. Κανένα χαμόγελο δεν θα σβήσει. Οι καρδιές πάντα θα ανθίζουν Η ανατολή πάντα θα είναι εκεί να μας κελαηδάει με τα πουλιά. Η ΑΓΑΠΗ θα ριζώνει.. λουλούδι θα γίνεται. Θα φυτρώνει...

Ποιητές εσείς που κοιτάζετε απόψε την πανσέληνο, μην την κατασπαράξετε. Δε φοράει απόψε νυχτικό η σελήνη. Γυμνή κρέμεται και κοιτάζει στον σκοτεινό ουρανό. Σαν μεθυσμένη βροχή κρέμεται. Ερωμένη του σκοταδιού έγινε. Ζητιάνα του γιαλού. Πόσο με φοβίζει αυτή η σιωπή της... Απόψε, φεγγάρι μου, θα φιλήσω τα χείλη σου και θα στολίσω με έρωτα τις αχτίδες σου. Θα αναστενάξουν οι όρκοι στον έρωτα! Αύγουστέ μου, δεν κοιμούνται απόψε οι εραστές! Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹