ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ-ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ

Εντός της άφωνης αβύσσου Ξημερώνει! Ιούλιος... Κι η θάλασσα ρίχνει ζάρια απόψε στα χέρια της. Βουλιάζουν οι μοναξιές στο αλάτι. Ουρλιάζουν τα πάθη στου μυαλού τα συρτάρια. Κράτησα δύο στιγμές που δε ζήσαμε στης μνήμης τα χαλάσματα. Ράψαμε τα λόγια. Ιούλιος... Ξημερώνει... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Ξάγρυπνη, ψάχνω στο υπόγειο της σπασμένης μου ψυχής μιαν αγάπη πεθαμένη Κλειδωμένη στου ανέμου την πόρτα. Το σώμα της ακροβατεί, σπασμένο, γυμνό σε μιας θάλασσας το βυθό που μυρίζει θάνατο. Σιωπές στην ομίχλη ...

Χτυπούσε την πόρτα. Ήτανε καλοκαίρι, μα αυτός φώναζε: «Κρυώνω!». Κρατούσε το πουκάμισό του ψάχνοντας το κορμί της να ζεσταθεί. Γονάτισε, σαν έμβρυο τυλίχθηκε στο γυμνό του κορμί. Τίποτα δεν περίμενε. Σηκώθηκε και ζωγράφισε με τα δάκρυά του τη μορφή της. Μετά δε δάκρυσε άλλο, μην τυχόν και σβηστεί. Τον σκότωνε αυτή η αναμονή... Ήταν ποιητής. Πέθανε πριν την αγγίξει. ΣΩΤΗΡΟΎΛΑ ΧΑΝΤΖΗΚΩΣΤΑΝΤΉ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΉ 🧡