-Τελικά, έχω την α, είπα μαγκωμένη, τείνοντας συγχρόνως το φάκελο δια του λόγου το αληθές της πραγματογνωμοσύνης, του μόλις άρτι εκτελεσθέν μοριακού μου τεστ περί γρίπης! Πίσω από το προστατευτικό πλεξιγκλάς, που χώριζε τις αναπνοές μας, δυο μάτια καχύποπτα με κεραυνοβόλησαν! -Δεν σου είπα να μην έλθεις εάν βγει θετικό; -Δεν είχα φάρμακα ψέλλισα… -Θα τα γράφαμε τηλεφωνικά! -!….. -Και, μάλλον, δεν το κατάλαβα… -Ορίστε, και τι νομίζεις ότι κάνει αυτή η μάσκα! Ένα ευτελές πράγμα

Η δύναμη της σιωπής δεν είναι απλώς η απουσία λόγου αλλά η παρουσία της ουσίας. Εκεί όπου σταματούν οι φωνές αρχίζουν να ακούγονται οι αλήθειες. Η σιωπή δεν κρύβει αποκαλύπτει. Δεν υποχωρεί διδάσκει. Δεν είναι κενό είναι χώρος όπου η ψυχή βρίσκει το δικαίωμά της να μιλήσει χωρίς λέξεις. Μέσα στη σιωπή γεννιέται η σκέψη ωριμάζει το συναίσθημα ηρεμεί ο θυμός και καθαρίζει η κρίση. Η σιωπή είναι η δύναμη που σε ξαναφέρνει στον εαυτό σου. Μάκης Λουκέρης 🍁

Στη βιάση της ζωής και στην πορεία του χρόνου, στην κούραση της ημέρας, ένα αρχιτεκτονικό πηγάδι στολισμένο με λουλούδια πολύχρωμα, όταν βρεθεί στην πορεία μας δροσίζοντας το σώμα και την ψυχή μας, είναι σαν ένα μικρό θαύμα!! Μας ζωογονεί την πίστη μας, μας κουράρει τις πληγές μας, μας ξεκουράζει στην αυλή της ομορφιάς και των αγνών συναισθημάτων. Μια τόσο μικρή στιγμή που μας δίνει όμως αντιστρόφως ανάλογη ώθηση αλλά και τεράστια ορμή να συνεχίσουμε με αυτοπεποίθηση κι εμπισ

Σκισμένες Φανέλες: Η συνέχεια Αφού είχε γίνει το περιστατικό να σκίσουν τις φανέλες του Adam και του Παύλου, ήμουν γεμάτος οργή για το ποιος μπορεί να ήθελε να μας κάνει κακό και για ποιον λόγο μάλιστα! Για ένα διάστημα, επειδή φοβηθήκαμε μην τυχον και γίνει τίποτα χειρότερο αναγκαστήκαμε να πάμε σ' ένα άλλο γήπεδο που ήταν λίγο πιο μακριά. " Πόσο θα 'θελα να πάμε πάλι σ' εκείνο το γήπεδο!"φώναξε ο Ryszard. "Θα γίνει και αυτό, μόλις βρεθεί αυτός που επιτέθηκε στον Adam κα

Γυναικείο κορμί, μονοπάτι και ρίζα, μοιάζεις της γης, όταν μου παραδίνεσαι. Κάθε ανάσα σου, η ανάσα της γης, και κάθε σου καμπύλη, χάρτης μυστικός. Ήμουν άνεμος, ανήσυχος, χωρίς σκοπό, ένας ποταμός που δεν έβρισκε θάλασσα. Με τύλιξες, και βρήκα γη να ριζώσω, βρήκα σπηλιά να φυλάξω τη φωτιά μου. Στο φως σου, έμαθα πώς να υπάρχω. Στα μάτια σου, άρχισα να διαβάζω το μέλλον! Τα χέρια σου, έγιναν η φωτιά πάνω στο σώμα μου! Το δέρμα σου, σαν πέπλο φωτός πάνω στη γη! Σώμα της γης κα

Ο γλυκύτατος σκιρτημός του έρωτα, χελιδονίζει στην καρδιά. Δέντρο φορτωμένο καρπούς που λυγίζει από το βάρος θέλγει να τον τρυγήσεις. Ο ίμερος βογγά στα στήθη, ερωτικά τερερίσματα, σε αλλόφρονα χορό στο τρικύμισμα του ονείρου, μαυλιστική μελωδία που φουρφουρίζει στο κορμί. Με ποιητική έξαρση πλάθει έναν κόσμο, μια αγάπη που να μην εξευτελίζει την καρδιά, να μην την ντροπιάζει, να μην υποτιμά τη δύναμη της, να μην πληγώνει την αξιοπρέπεια της. Νιώθεις τον ίσκιο του πλάι σου, ο

Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος κι εγώ να σ΄αγαπώ, έτσι ακατάλυτα κι αιώνια στο κάθε λιόγερμα. Στις φωτεινές σου μέρες και σε νύχτες πανσέληνες. Μ ένα λουλούδι στα μαλλιά σου. Και να σου τραγουδώ.. Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος. Κι εγώ να σ΄ αγαπώ. Έτσι θερμά, ακατάλυτα στο κάθε λιόγερμα σ’ ανατολή, δύση κι ερέβη, σε μέρες φωτεινές. Έτσι η ψυχή να σε γυρεύει και να σε αγαπώ.. Έτσι αιώνια. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Τάχα ξεχνιέται το πρώτο μας φιλί; Στις καρδιές μας κλειδί της λατρείας Μελένιο,αιώνιο, άναμα ψυχής Το φιλήδονο δωράκι μαγείας. Η γλώσσα βλέμματος μας όπλισε με θάρρος, Γλυκό νέκταρ ζωής να πίναμε αντάμα.. Μα πότε το φιλί έγινε ζητιάνος Το γεφύρι καρδιών,του έρωτα θαυμα; Ζεστή αγκαλιά κάναμε τα χέρια Δύο ψυχές σ' ένα όλοριγο σώμα.. Τα κλειστά μάτια ειχαν πλημμυρίσει αστέρια, Με άνθη μελιού μας γέμισε το στόμα. Θρονιάζει στις ακτές των χειλιών μέχρι σήμερα Τ' αξέχαστο φιλί

Στα σκαλοπάτια της ζωής, μπορεί να σκουντουφλήσεις, μα μιά δύναμη ενδότερη, σπρώχνει να προχωρήσεις... Κι αν τύχει στα πατώματα, αυτή σε ρίξει πάλι, σήκω ξανά όσο μπορείς, σκληρή η βιοπάλη. Ποτέ στις δυσκολίες σου, μην πάψεις να ελπίζεις, όσα κι αν έρθουν δύσκολα, ποτέ σου μην λυγίζεις... Ζωή με χίλια βάσανα, μπλέκει ιστό με δάκρυ, τα ζόρια προσπερνούμε τα, τα βάζουμε στη άκρη. Σφίγγεις το χέρι σε γροθιά, όρους δικούς σου θέτεις, αχ βρέ ζωή που τυρρανείς, σαν νάσαι νομοθέτης.

Η ορμή της αναίδειας. Η στροφή στην ανοχή. Συμβουλές εκατέρωθεν  προς την αδιαφορία. Κορώνα γράμματα η νίκη. Κορώνα υπομονή. Γράμματα η άμυνα... Ακατάπαυστη φλυαρία δίχως λόγο. Επακόλουθα έπονται στην αυστηρή αίθουσα. Ακροβατεί ενίοτε ως Βασίλισσα  ενίοτε ως γατούλα. Τα νύχια αλιμάριστα σκοντάφτουν  στο πιόνι. Νομίζουν ότι δημιουργούν φόβο. Οι δημόσιοι χώροι καρτερικά ζουν σκηνές απείρου κάλους. Η βασίλισσα στριγκλίζει για το δίκιο της. Κίνηση Ματ. Ο Στρατηγός κάνει το λάθος.

Ζεις για χρόνια στην αφάνεια αυτήν που σε κάνει να περνάς απαρατήρητο θεατή, στο πλήθος και αόρατο κριτή. Το αντίτιμο μηδενικό μα η ψυχή ολοκάθαρη και αγνή. Και κάτι σαν υποψία, μια έμπνευση, σε κάνει να γράφεις, να νιώθεις, να αισθάνεσαι. Σε ονομάζεις ποιητή,λογοτέχνη, Ο πάπυρος παίρνει ζωή, λύκοι σε περικυκλώνουν με τη μορφή ανθρώπου... Αφύπνιση άμεσα για να επιβιώσεις. Τα πρωτεία δεν ανήκουν σε κανέναν, τα χαμόγελα μοιράζονται ολούθε για το χειροκρότημα. Τα μπράβο προσπερν

Από μικροί μάθαμε να κάνουμε όνειρα ή μάλλον τα χρειαζόμασταν τα όνειρα. Η παιδική ηλικία είναι η εποχή των ονείρων. Όσο μεγαλώναμε, τα περισσότερα από αυτά ίσως να μην έγιναν αληθινά Και τότε η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Τα όνειρα είναι δικά σου. Είναι η πινελιά που βάζει ο εαυτός σου στον γύρω κόσμο, θέλοντας να τον αλλάξει έστω και λίγο. Είναι το οχυρό σου, η στιγμή που χαίρεσαι με όλη την καρδιά σου, ένα όμορφο ταξίδι που δεν θες να τελειώσει ποτέ. Τα όνειρα είναι αυτά

Ελαιογραφία Αλέκος Φασιανός Εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν μοίρα, στην ουσία είναι ένα σύνολο ανοησιών που έκαναν. ΑΡΤΟΥΡ ΣΟΠΕΝΧΆΟΥΕΡ Γερμανός φιλόσοφος Α Π Ο Κ Λ Ι Ν Ο Ν Π Ε Π Ρ Ω Μ Ε Ν Ο Ξεκινά η ζωή χαρούμενη και ευοίωνη Προχωρά με γρήγορα βήματα με ενδιάμεσα άλματα🚶 🏃‍♀️ με όραμα για το μέλλον με υλικά για προσδοκίες και επενδύει στο επιφανές και δελεαστικό. Γρήγορα τα βήματα μικραίνουν Τα άλματα μηδενίζονται και οι σκιές πληθαίνουν. Η ζωή αλλάζει πλευρά και δείχνει

Δεν τη ξεχνώ τη δική μας την αγάπη. Σιωπηλή νυχοπατεί... κι έρχεται την χαραυγή, μη με ξυπνήσει. Με τα χείλη απαλά μ' αγγίζει, μοσχομυρίζει γιασεμί κι αρισμαρί, το γλυκό της φιλί. Στην άλικη μορφή της, χάνομαι... μες στ ' αυτί μου ψιθυρίζει... Λαχταράω .... να γίνουμε ένα σώμα, μια ψυχή ... Εγώ και εσύ, ως την αυγή ... Να πάμε ... σε απάνεμο λιμάνι... οι δυό μαζί, με πλεγμένα μας τα χέρια κάτω από μύρι ' αστέρια. Στου έρωτά μας... να μεθύσουμε ... την ηδονή,κι όταν γλυκιά μου

Αν η ζωή σου φαντάζει ψεύτικη, αν θες να ζήσεις πολλαπλές ζωές, γίνε ηθοποιός, ανέβα στη σκηνή. Υποδύσου τον πλούσιο ή τον φτωχό, φόρα τη μάσκα του σκληρού ή του αγαθού. Απαρνήσου τους αληθινούς σου καημούς και βίωσε τους ψεύτικους, τους πλαστούς. Τότε θα επιστρέψεις αλλιώτικος, σοφότερος, με βιώματα και εμπειρίες σαν να’ χεις περπατήσει χίλιους δρόμους. Αν θες να ζήσεις πολλές ζωές, γίνε συγγραφέας, γράψε ιστορίες. Μη φοβηθείς το λευκό χαρτί και το στυλό. Γράψε για όσα σε

Με λέξεις αμετανόητες σπλαχνικού πόνου αχαλίνωτου γράφονται τα ποίηματα Οι άλλες, οι μελίρρυτα σιγολάλητες λέξεις χαράς κι ευτυχίας στον ουρανίσκο κλωθογυρνάν ανείπωτες, μεσα σ' ανάσες κοφτές Της ανενδοίαστης γύμνιας σώματος και ψυχής αγνότητας ντύμα προστατευτικό Και καρποφορούν ζωής ανέσπερο φως... Αλίκη Πέϊκου 🌹

Στα μυστικά νερά του βυθού, εκεί όπου το φως του ήλιου χορεύει πάνω σε άγνωστες ζωές, οι πληγές δε σβήνουν,  μεταμορφώνονται.  Κάθε σταγόνα αλμύρας κουβαλά μια ιστορία, κάθε άμμος ένα ίχνος από καρδιές που έπεσαν, χάθηκαν ή βυθίστηκαν για να σωθούν. Γιατί ακόμα κι εκεί που όλα μοιάζουν σκοτεινά, υπάρχει μια μαγεία: η μαγεία που αλλάζει τον πόνο σε κάτι πολύτιμο.  Όπως ένα μαργαριτάρι που γεννιέται από την αντίδραση του όστρακου που κλείνει απότομα, όταν κάτι το ενοχλήσει και

Των δακτύλων μου τα άκρα στο πρόσωπό σου, μακάρι να ταξιδεύουν Σαν θρόισμα φύλλων να χορεύουν με μιά σου πνοή Μια χάρη που έχουν μια επιθυμία, παράξενη Το σκοτάδι απέκτησε φώς. Και ο κόσμος μοιάζει... διαφορετικός. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Άχ... Μάτια μου... Όμορφε άντρα μου με το χαμόγελο του καλοκαιριού και τα ατίθασα γένια του Οδυσσέα στα χείλη σου αγριοκέρασο κι η αγκαλιά σου απέραντη φωλίτσα. Να ήξερες πόσο σε θέλω... Να ήξερες πόσο σε αγαπώ... Θεωρώ πως το ξέρεις... χθες σε ονειρεύτηκα. Κι ήσουν στα εφηβικά μου άνεμος μαΐστρος, Οδυσσέας πολυμήχανος, Άντρας- Πατέρας- Θεός, θρησκεία και πατρίδα μου, είδωλο και λατρεία, πλαστουργός της ζωής μου… Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Με ρώτησες τι ήθελα κι είπα... Μόνο εσένα, σαν τη βροχή η γη και χείλια διψασμένα! Το χώμα να βραχεί, να ανασάνει ο κόσμος και εγώ να ανθίσω, ο έρημος και να γεννώ σαν δυόσμος... Να δροσιστεί η καρδιά μου στων ματιών σου τη σιωπή, να πιώ μια στάλα απ' τη δική σου την πηγή. Μόνο εσένα, αγάπη, για να σπάσει η μοναξιά, να 'ρθει η ευωδιά η δικιά σου λιακάδα, του αγέρα σιωπή στην αγκαλιά. Να γίνω ρίζα σε βράχο, να κρατηθώ απ' το φως του δικού σου του χείμαρρου... Να φύγουν τώρα

Έτσι θα περάσει  και  τούτη  η νύχτα Όπως δηλαδή  οι προηγούμενες. Χωρίς κουβεντα! Κανείς δεν   έχει  να σου πει τίποτα Κι  η γη,  δεν λέει  να στεγνώσει, η  βροχή δεν σωπαίνει… Κρύφτηκαν  πάλι   οι   άνθρωποι, τον μαύρο ουρανό φοβήθηκαν Ατέρμονες  ώρες  έξω  λογομαχούνε. Ποια θα φυγαδέψει την ανελέητη βροχή; Ποια θα καταλαγιάσει τον θυελλώδη βοριά; Χορεύουν αδιάκοπα οι αστραπές! Τα πουλιά καταφύγιο ψάχνουν,  τα δέντρα σωριάστηκαν… Κατάκοπος κι εσύ, σε ένα κλειστό δωμάτιο Μά

Αχ, αυτή η Κυριακή, όμορφη, στολισμένη με ήλιο και φως στα μαλλιά, σαν νύφη αγκαλιασμένη. Με άρωμα καφέ και βανίλια, ξύπνησαν όλα τα λουλούδια ξανά. Η καρδιά μας γεμίζει χίλια γλυκά τραγούδια και μας τα ψιθυρίζει. Στα χέρια κρατά ένα βιβλίο, και μένει ο χρόνος ακίνητος πια. Μεγάλο, γλυκό μυστήριο, όλα γαλήνια στης ψυχής τη γωνιά. Μια υπόσχεση που φέρνει απ' τον ουρανό απλωτή. Κανένας πόνος δεν μένει, η μέρα αυτή μας δίνει πνοή. Και κάθε στιγμή της είναι δώρο, που αξίζει να ζ

Η αγάπη παραμένει εδώ και καιρό στα αζήτητα, η ψυχή βαραίνει και περπατάει με μπαστούνι, η καρδιά ασήκωτη πετάει σκουπίδια που μάζεψε μέσα από τα μπαλωμένα χρόνια. Ολα τα παράπονα γυρεύουν μια βαρκούλα να ταξιδέψουν χωρίς ανέμους, να ξεκουραστούν, να κοιμηθούν και σαν ξυπνήσουν να πετάξουν τα ρούχα που σκίστηκαν, που κόλλησαν στο σώμα όταν η σκόνη του θυμού το έπνιγε. Τα μάτια θα επιστρέψουν εκεί που έβλεπαν πάντα ένα φως ελπίδας, ένα φωτεινό αστέρι που οδηγούσε στη γέννηση

Μπήκες στη σήραγγα...💥 Άσε τα Πώς και τα Γιατί... Έχεις μπει!!! Αυτό είναι!!! Σκοτεινό πέπλο απλώνεται παντού κι όλα είναι άγνωστα... Μακρύς ο δρόμος... δύσβατος... χωρίς διαφυγής ανοίγματα... Το Φ ω ς στο βάθος μακρινό... Απρόσιτο μοιάζει... Όμως υ π ά ρ χ ε ι ! ! !✨️ Κι ο ουρανός απέραντος παραμένει... Σε περιμένει....... Θ α β γ ε ι ς ! ! !🌹 Αρκεί την πορεία να συνεχίσεις... Μην σταματήσεις στιγμή ν' αναθεματίσεις... Προχώρα με ταχύτητα σταθερή και πίσω μην κοιτάς!!