Οι έγνοιες κάθονται σταυροπόδι κάτω απο τη σιγανή βροχή, μπλέκουν, ξεμπλέκουν της καρδιάς το χτυποκάρδια. Ας είναι, κάποιες φεύγουν, πετάνε μακριά χωρις γυρισμό, έρχονται όμως άλλες κι άλλες. Πως αλλιώς η ανατολή θα ανάτελλε μετά απο κάθε ηλιοβασίλεμα, πώς η ζωή αλλιώς θα σταυροκοπιόταν μετά απο κάθε έγνοια που θα έπαιρνε τον δρόμο της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Σκεφτική από ψηλά, κάτω απο την αψίδα, κάθεται κόρη και κοιτά, τα αίσχη,του Αττίλα. Βαθύς ο συλλογισμός, οι σκέψεις της παλεύουν, κατάματη ,απλανή θωριά, γνώριμα μέρη γυρεύουν. Στης θέας το αντίκρυσμα, τα μάτια της βουρκώνουν, τα μέσα της ψυχούλας της, και μονομιάς ματώνουν. Μέσα από το συλλογισμό, γυρνά στα χρόνια πίσω, που ήμουνα ,πού βρίσκομαι, που μου μέλλε να ζήσω. Το βλέμμα της μονότονο, κόμπος εις το λαιμό, η σιωπή γίνεται κραυγή, απ’ τον αναστεναγμό. Από τα χείλη ξεπη

Να δραπετεύεις! Συνεχώς... Στον πιο ασφαλή προορισμό! Εκεί, που δεν ξοδεύεις τίποτα και κερδίζεις τα πάντα! Εκεί που επουλώνονται οι χαίνουσες πληγές... Μα και οι άλλες, οι βαθιές... Εκεί, που καταργείται το ανέφικτο κι όλα τ' ανείπωτα την ίδια μυστική διάλεκτο μιλάνε! Εκεί π' απαλογέρνεις και συντρίβεσαι! Κι ακούς εκείνο το λυτρωτικό: - Θα περάσει κι αυτό... - Είμ' εδώ! Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές! Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος εμφανής! Σπάταλος να 'σαι! Μι' αγκαλιά σφ

Η ζεστή αγκαλιά Μια ηλιαχτίδα πέρασε θαρρώ μέσα απ’ του χειμώνα τον άστατο καιρό την ομορφιά της άνοιξης να φέρει και ζεστασιά που σπάει και το πιο κρύο λεπτό και που πηγάζει απ’ της υπέροχης καρδιάς τα μέρη. Με ταχύτητα μεγάλη φτάνει στην ψυχή και την αγγίζει με την αύρα της την τρυφερή γεμίζοντας την χρώματα ποικίλα και μια απέραντη χαρά που δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε με λόγια χίλια. Απέραντο λιβάδι η αγκαλιά μέσα στη παρατεταμένη σιγαλιά γίνεται της ημέρας το απάγκιο πα

Ο τρελός δεν απαντά.. Κοιτάζει μόνο βουβός τον περίγυρο, διαισθάνεται το παρακάτω που ίσως συμβεί. Διατηρεί την ικανότητα της ψυχραιμίας. Ο τρελός δεν έχει όνομα. Έχει διακόψει την σχέση  ο κόσμος  μαζί του. Έχει συνηθίσει το όνομα του να είναι αυτό. Προϊόν της κοινωνίας. Διεισδύει στο μυαλό των γνωστικών σαν αόρατη σκιά, Συναντά την δική τους λογική, εκείνη που προμοτάρουν περήφανοι. Ο τρελός ποτέ δεν κρίνει. Δεν δίνει σοφές συμβουλές. Έχει μάθει να στέκεται σιωπηλός. Κοίτα

Κι απόψε, η ίδια παράσταση,  σε μιας θλίψης ανάσταση...  Το ίδιο έργο... το ίδιο σκηνικό... Η Θλίψη, σε ρόλο πρωταγωνιστικό! Τα μαύρα σκοτάδια, γοργά περπατούν, στις μαύρες τις πλάκες βροντούν,  μα τα χνάρια τους άδεια ηχούν... Εισιτήρια θέλουν να βγάλουν... Παράσταση, με τη Θλίψη να δουν. Το θέμα: "Η άδεια ζωή,  όταν, ο ένας προδίδει φριχτά την αγάπη και αφήνει του άλλου την καρδιά του μισή " Στη σκηνή, θλιβερή καταχνιά ... Ολούθε σιγή, χλωμή παγωνιά... Η Θλίψη με γκρίζα στο

Άστραφταν τα ουράνια, κοπάδια αρίζηλα τ´άστρα συσήλιζαν σαν φλόγιστρα ονείρατα  γαλαζόφεγγαν στα αόρη, σείριαζαν την παγωνιά του Χειμού.  Τρικύμιζε ο στοχασμός  από τα θραύσματα των αστεριών, μερμήδιζε σαν παθιασμένη πνοή και οι γλάροι έσκουζαν ανομολόγητα τη φλογερή αργαντινή. Στον αργαλειό του ουρανού η καρδιά έπαιζε τυφλόμυγα  με τα βυσσινιά σύγνεφα στις στιχοφωλιές. Κρυβόταν πίσω από τις πυκνές, φουφουδωτές, χιονάτες τουλούπες να μη σπάσει από το σεφέρι του δεληβοριά, να

Ήταν βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Τα ποτά. Τα τσιγάρα. Η μουσική. Η μουσική που εσύ επέλεγες να παίξεις. Εγώ στο μπάρ πίνοντας το ποτό μου. Σε είδα. Έκανα την κίνηση μου. Από μακριά. Ήρθες. Μου συστήθηκες,τσουγκρίζοντας το ποτήρι. Έφυγες. Έφυγα. Η πρώτη επικοινωνία. Τα πρώτα μηνύματα. Το καρδιοχτύπι. Η αναμονή. Η επιμονή. Ο έρωτας. Ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου για σένα. Ο έρωτας που ξεκίνησε. Ο χρόνος που ήθελα να περάσω μαζί σου. Μια ευτυχισμένη περίοδος μέσα μου ξεκινούσε.....

Μες την καρδιά του χειμώνα, τότε που ο κόσμος έμοιαζε να έχει αποσυρθεί στον  εαυτό του και η φύση κρατούσε ανεπαίσθητα την ανάσα της, απλωνόταν ένα ολόλευκο τοπίο σαν άγραφη σελίδα στην ιστορία των ανθρώπων. Τα βουνά, σιωπηλά και ακίνητα, υψώνονταν στο βάθος σαν αρχαίοι φρουροί, οι κορυφές τους φορούσαν στέμματα από πάγο, και οι σκιές τους έπεφταν βαριές πάνω στο χιόνι. Ο αέρας ήταν καθαρός, κοφτερός, γεμάτος με μια διαύγεια που πονούσε, σαν να έβλεπες όχι μόνο με τα μάτια,

Γενάρης βαρυχειμωνιά πυκνό πέφτει το χιόνι μες την άγρια παγωνιά αγέρωχη η Αμυγδαλιά σαν νύφη καμαρώνει. Τ' ολόλευκό της νυφικό ομορφοκεντημένο, τ ' ολόξανθό της το μαλλί χτενάκια από κρύσταλλα πλεγμένα ... στολισμένο. Ολούθε τα ξαδέρφια της δεντράκια ξυλιασμένα με τ' άσπρα του χιονιά σεντόνια σκεπασμένα, τ 'ολόγυμνά τους κορμιά. Με ζήλια την κοιτάζουνε ... αλλά και της θαυμάζουνε... την τόση αρχοντιά της, στα χείλη της χαμόγελο στην ανάσα τ ' αρωμά της. Κι αναστενάζουν με κα

Θυμάμαι το χρώμα των μαλλιών της όμως η μορφή της είναι ξέθωρη, την ανακαλώ μόνο από τις φωτογραφίες. Ήταν όμορφη, απλησίαστη σαν όνειρο. Χοροπηδώντας στα σκαλιά, ανέβαινα στον επάνω όροφο, στο σπίτι της κι έμπαινα στο μικρό της κουζινάκι. Άνοιγα την πόρτα χωρίς να ρωτήσω. Εκείνη μάζευε το νοικοκυριό. Δήθεν. Μπροστά στο μπρίκι, μαγείρευε κάτι σε ένα κουτάλι, το έβαζε σε μια ένεση και μετά καθόταν στην άκρη του τραπεζιού. Πάνω του, ένα λάστιχο, λίγο βαμβάκι κι ένα φλιτζάνι δια

Η δημιουργία έχει άγχος Έχει ευθύνη Θέλει αγάπη ενθουσιασμό έχει διαδικασία που πρέπει να είναι διασκεδαστική το ταξίδι είναι πάντα ο μόνος προορισμός. Α Λ Λ Ι Ω Σ στο κύμα αδιαφορίας η φαντασίωση καταστάσεων ο αναλογισμός σε πιθανά ενδεχόμενα γίνεται αγαπημένη ασχολία και συναισθηματικό δηλητήριο που εξαφανίζει την ομορφιά της δημιουργίας. Ο φανταστικός κόσμος ένα συναισθηματικό μεθύσι και η αναρώτηση <<ποιο το νόημα>>; Αντί << ποιο το πρώτο βήμα>>; εθίζει στο άγχος της απρα

Τα χέρια σου ικετευτικά εφάπτονται Άδεια Αθηλύκωτα Αδικαίωτα Η απουσία σου στη σκέψη διαστέλλεται Αμετανόητα Άσπλαχνα Ανελέητα Πλημμυρίδα σε δαιδαλώδεις διαδρομές φλεβών Έκρηξη μεγατόνων πυρήνων κυτταρικών Ανάφλεξη αναμνήσεων νοσταλγικών Έρωτος νυχτερινών τελετουργιών Κι εγώ κοπιάζοντας ασθμαίνουσα να εξοστρακίσω της απουσίας την αμετάπιστη παρουσία Αυτοπυρπολούμαι από σπαράγματα επιθυμιών την καταιγιστική εξουσία... Αλίκη Πέϊκου  🌹 ⭐️ Ο πίνακας του  Α.Ντύρερ

Εγώ ήμουν το μολύβι που συμπλήρωνε τα κενά μας.   Εσύ το σβηστηράκι που διόρθωνε τα λάθη.   Έγραφα για να διαβάζεις. Να βλέπεις μέσα μου.   Μα δεν καταλάβαινες. Έσβηνες τις επιθυμίες μου.   Μεγάλωνε το κενό. Και το χαρτί μουντό.   Δεν ασπρίζει πια. Έχουν μείνει χαρακιές.   Συνεχίζω να γράφω, χωρίς σκοπό. Γεμίζω λάθη, μουτζουρώνω.   Ξαναρχίζω σαν σε λευκό χαρτί. Διορθώνω. Μάταια.   Είμαι μισή.   Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Σ’ αγαπούσα από πολύ καιρό, προτού ακόμη σε γνωρίσω, όταν ατέλειωτα όνειρα γέμιζαν τις ερημικές μου ώρες. Στα πρόσωπα των άλλων έψαχνα το δικό σου, αγαπημένο. Πώς να ξέρω πως πίσω απ’ όλα ήσουν εσύ, η μυστική πνοή; Τώρα που ήρθες, δώσε μου τον εαυτό σου. Σβήσε τη δίψα μου και κράτα με σφιχτά τόσο, που οι ψυχές μας να γίνουν ένα, σε ένα κύμα πάθους όπου ο χρόνος σβήνει. Άσε με να χαθώ στα μάτια σου, σαν φύλλο αδέσποτο στον άνεμο. Σε κάθε σιωπή να μιλά η καρδιά μου, για την αγά

. Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει. Έτσι κι η αγάπη που μας δένει, κι η μοίρα που την εκτρέπει, μένει μετέωρη στο νου, απέναντι στ’ αστέρια. . Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει… . Όταν νυχτώνει, η πλήξη μεγαλώνει, γιατί απ’ τα σύννεφα μαζεύουν φως οι ακτίνες, κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες. . Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει… . Οι εραστές που χώρισε η μοίρα συνεχίζουν τις ζωές τους σε παράλληλες πορείες, όπως οι αστερισμοί. Μονάχα εκείνοι διαβάζουν την καταγωγή των πρ

Στέκεται περήφανη και σιωπηλή. Δεν αναρωτιέται κανείς για την μορφή της. Νομίζουν την γνωρίζουν. Οι πτυχές του εαυτού της θυμίζουν  ότι η ψυχή της κρύβει το βάρος κι όχι το κεφάλι της. Ο δικός της χιτώνας ξέρει την πορεία της,το ταξίδι της σε τούτο το κόσμο. Κάθε πιέτα στο ύφασμα, μια νέα αφετηρία... Η οποία κλωστή  γεννάει έναν  αρχαίο φόβο που  νικήθηκε. Ποτέ δεν κοίταξε φοβισμένη.. Διατηρεί το βλέμμα της θαρραλέο. Νιώθοντας δυνατή να μην λυγίσει, προχωρά, ξεγελώντας όλους 

Άναρχο - Αυτόφωτη Μάζεψες νερό με το σταμνί κι έστησες γιοφύρι... Ξεθάρρεψες στις ρεματιές στα ξόβεργα με δίχως καριοφίλι... Μέτρησες τον πόνο με τη σέσουλα το δάκρυ με κανάτι... Το γέλιο το δανείστηκες στου Ουρανού την άκρη... Άρμεξες μέλι απ' το λαγό κι απ' άγριο πουλί γάλα... Όρθωσες λάβαρο ψηλά σε μαρμαρένια σκάλα... Πήρες ντουφέκι δίκανο... τι πάει να πει γυναίκα... Σημάδεψες πολλές φορές την Ευτυχία! Πάντα σου ξέφευγε μίλια μακριά Σαν να έμοιαζε ουτοπία!!! Ο τίτλος τ

Πώς ν' αποκτήσω απαντοχής φτερά,  να φύγω... να πετάξω. Έξω απ' τα όρια του κόσμου μου να φτάσω... Δεν θέλω πια να ζω μες στα στενά του νου μου καλντερίμια, εκεί, όπου φυτρώνει η μοναξιά, της θλίψης τα παιχνίδια. Θέλω να γίνω σύννεφο, βροχή και θάλλασα την πλήξη μου να πνίξω. Να γίνω μια βροντή, στα πέρατα να φτάσω κι όλα, τις ρήτρες, τους καημούς, με μιαν αστραπή να κάψω... Θέλω σε κόσμο γαλανό, το άρωμα του αιθέρα ν' αναπνεύσω, μ' έναν ούριο άνεμο, ουραγό  συντροφικά με την

Ένα πλατύ χαμόγελο είσαι, γλυκύτατο, φωτεινό, αγέραστο, αμόλυντο, δύο μάτια, το ένα γαλάζιο, το άλλο βαθύ μπλε, δύο μαγνήτες που το ένα φιλάει το σταυρό και το άλλο φυλάει την ιστορία της, Αθήνα Πόλη, κάτω από την Ακρόπολη, δρόμοι με τσέπες γεμάτες χρώματα και αρώματα, δρομάκια με τσέπες άδειες, πρόσωπα χλωμά, στόματα να πεινούν, Αυτόφωτη πόλη με εκκλησίες Αγίων, καντήλια, κεριά , τάματα από χρυσό και ασήμι, όλα αναμμένα με προσευχή και πίστη, ο Πολιτισμός, διαδρομές χωρίς

Σε ένα δωμάτιο μικρό που η παγωνιά δεν το αγγίζει, με μεγάλωνες. Τα σιωπηρά σου "σ' αγαπώ" τις μέρες γέμιζαν, τις τσέπες που μου μπάλωνες. Μία ακοίμητη στοργή, σε κάθε χάδι απαλό, τον κόσμο άλλαζες.  Στις συννεφιές μου ήλιους πάντα μου ζωγράφιζες, κι ας ήρθαν μπόρες ξαφνικές καθώς με μάλωνες. Στης εφηβείας τη σχολή το ακατάστατο μυαλό μου το συμάζευες. Ηταν οι λέξεις σου απλές, σαν τις αξίες της ζωής, σφιχτά με αγκάλιαζες. Κοντά σου έμαθα και εγώ να κολυμπώ σε όλες τις θάλασσ

Novi Pazar, Σερβία 2007   Οι δουλειές σε αυτή τη ριμάδα τη δουλειά, δεν σταματούν ποτέ. Ο  Ελληνοπολωνός αστυνόμος,  Eugeniusz Sobczyk περπατάει στους δρόμους πάντα με τα χέρια στις τσέπες, έχοντας μαζί του το αγαπημένο του κομπολόι. Δεν έφτασε τυχαία στη Σερβία, καθώς είχε ενδείξεις ότι ο Γερμανοούγγρος  αντίπαλός του κρυβόταν εκεί. Οι μαύρες μπότες του τρίζουν σε κάθε του βήμα, πάνε πέντε μήνες από την τελευταία φορά που τον είχε δει, λόγω της γέννησής του στην Σερβία, αυτό

Δύο χρώματα κυριαρχούν στη ζωή μας. Το άσπρο και το μαύρο. Το άσπρο μας φωτίζει, ανοίγει δρόμους, γεννά ελπίδα. Είναι το φως του πρωινού, το χαμόγελο που έρχεται απρόσκλητο, η αρχή που μας θυμίζει πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμα. Το μαύρο, από την άλλη, βαθαίνει τις σκιές. Κρύβει φόβους, σιωπές και όσα δεν τολμήσαμε να πούμε. Μα κι αυτό χρειάζεται... γιατί μέσα στο σκοτάδι μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε το φως. Και κάπου ανάμεσα στα δύο, ζούμε εμείς. Πότε λευκοί από όνειρα, πότε μ

Στους δειλινού τα παράξενα χρώματα αναζητώ τους χρησμούς. Τα παράπονα του ήλιου μια θάλασσα μπροστά μου, πως να δώσω φως στις πέτρες που έχτισαν την ερημιά μου.... Έμεινα εδώ να σου μιλώ για της αγάπης τα φεγγάρια , ενώ γύρω μου πληθαίνουν οι άνθρωποι χωρίς πορεία, το καλό βάφτηκε κακό κι ο ουρανός γέμισε απ τα σύννεφα των αναστεναγμών. Πάνω σε τόσο γκρίζο πως να ζωντανέψω το χρώμα της αγάπης? Στα ψεύτικα λόγια πως να δώσω φως... περπατάω και γύρω μου πληθαίνουν αυτοί που φω