Φυγή...

Πώς ν' αποκτήσω απαντοχής φτερά, 

να φύγω... να πετάξω.

Έξω απ' τα όρια του κόσμου μου να φτάσω...

Δεν θέλω πια να ζω μες στα στενά

του νου μου καλντερίμια,

εκεί, όπου φυτρώνει η μοναξιά,

της θλίψης τα παιχνίδια.

Θέλω να γίνω σύννεφο, βροχή

και θάλλασα την πλήξη μου να πνίξω.

Να γίνω μια βροντή,

στα πέρατα να φτάσω

κι όλα, τις ρήτρες, τους καημούς,

με μιαν αστραπή να κάψω...

Θέλω σε κόσμο γαλανό,

το άρωμα του αιθέρα ν' αναπνεύσω,

μ' έναν ούριο άνεμο, ουραγό 

συντροφικά με την ψυχή να πλεύσω...

Θέλω να γίνω ποταμός,

τις ατραπούς να διασχίσω,

μες σε γαλήνη να χυθώ,

μία ανάπαυλα, εκεί,

μονάχα μια στιγμή ποθώ 

σ' έναν σταθμό για λίγο να ηρεμήσω,

με φως χαράς τις νύχτες μου να σβήσω... 

Κι ύστερα, πάλι σύννεφο.

Σταλαγματιάς-σταλαγματιάς απόσταγμα,

το σώμα να ποτίσω,

κι ό,τι τρυγάει την ψυχή,

κλωστή-κλωστή να το ξεφτίσω...

Κι έπειτα, γλυκοχάραμα, αυγή,

του ήλιου τ' ακροδάχτυλα

σαν μια φωτιά, φωτιά ν'αγγίξω,

μ' ελπίδας προσμονές ηλιόπλεχτες,

μες στην καρδιά νέα ζωή να μου κεντήσω...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹