Μυστική πνοή

Σ’ αγαπούσα από πολύ καιρό,

προτού ακόμη σε γνωρίσω,

όταν ατέλειωτα όνειρα

γέμιζαν τις ερημικές μου ώρες.

Στα πρόσωπα των άλλων

έψαχνα το δικό σου, αγαπημένο.

Πώς να ξέρω πως πίσω απ’ όλα

ήσουν εσύ,

η μυστική πνοή;

Τώρα που ήρθες,

δώσε μου τον εαυτό σου.

Σβήσε τη δίψα μου

και κράτα με σφιχτά τόσο,

που οι ψυχές μας να γίνουν ένα,

σε ένα κύμα πάθους

όπου ο χρόνος σβήνει.

Άσε με να χαθώ στα μάτια σου,

σαν φύλλο αδέσποτο στον άνεμο.

Σε κάθε σιωπή

να μιλά

η καρδιά μου,

για την αγάπη

που γεννήθηκε

τώρα και για πάντα.

Θα αξίζει όσο μια ολόκληρη ζωή.

Αυτή η στιγμή,

αυτή η τρέλα,

θα με κρατήσει ζωντανή,

θα με κάνει να πετάξω στον κόσμο σου,

όπου εγώ θα είμαι

φλόγα στην έρημο.

Κι αν αύριο χαθεί ο κόσμος,

κι αν σβήσουν όλα τα αστέρια,

θα σε κρατώ σφιχτά

και θα ψιθυρίζω:

«Αξίζει».

Γιατί σε μια στιγμή

βρήκα το παν

σε σένα,

την αιώνια σπίθα

που μου πρόσθεσε ζωή.

Λαμπρινή Ζαφείρη