Θέα από ψηλά...

Σκεφτική από ψηλά,

κάτω απο την αψίδα,

κάθεται κόρη και κοιτά,

τα αίσχη,του Αττίλα.

Βαθύς ο συλλογισμός,

οι σκέψεις της παλεύουν,

κατάματη ,απλανή θωριά,

γνώριμα μέρη γυρεύουν.

Στης θέας το αντίκρυσμα,

τα μάτια της βουρκώνουν,

τα μέσα της ψυχούλας της,

και μονομιάς ματώνουν.

Μέσα από το συλλογισμό,

γυρνά στα χρόνια πίσω,

που ήμουνα ,πού βρίσκομαι,

που μου μέλλε να ζήσω.

Το βλέμμα της μονότονο,

κόμπος εις το λαιμό,

η σιωπή γίνεται κραυγή,

απ’ τον αναστεναγμό.

Από τα χείλη ξεπηδούν,

λόγια που συνταράζουν,

κοιτάζει με παράπονο,

και την καρδιά της σφάζουν...

Θαλασσοφίλητη κυρά,

κόρη του Ευαγόρα,

οι ακρογιαλλιές σου ασύγκριτες,

δεν είδα σ’ άλλη χώρα.

Θαλασσοφίλητη κυρά,

νέκρωσε η ψυχή σου,

ο κόσμος σου ε διώχτηκε,

χάθηκε η ζωή σου.

Θαλασσοφίλητη κυρά,

από ψηλά αντικρύζω,

τις αμμουδιές σου τις ξανθές,

και αρχίζω να δακρύζω.

Ο Πενταδάκτυλος ψηλά,

βλέπει σε και δακρύζει,

κυκλάμινο απ’ τα σπλάχνα του,

μ’ αγάπη σου χαρίζει.

Θασσοφίλητη κυρά,

της Αμμοχώστου κόρη,

σφικτά σε αλυσοδέσανε,

οι βάρβαροι αιμοβόροι.

Διπλό το συρματόπλεγμα,

τα σύνορα χωρίζουν,

χρόνια πενήντα ένα,

και την καρδιά σου σχίζουν.

Κάτω κοιτάζω και θωρώ,

την ερημιά ν’ απλώνει,

τα βάσανα σαν τα σκεφτώ,

το μέσα μου παγώνει.

Η μόνη μας διέξοδος,

πάνω στον ουρανό,

μια προσευχή ατέλειωτη,

να φτάσει στο Θεό.

Μιά προσευχή με δάκρυα,

τη γή να πλημμυρίσουν,

ο Θεός και οι Άγιοι ,

ίσως μας βοηθήσουν.

Το εικαστικό έργο του Γιώργου Τσούκα.

Κείμενο: Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹