ΝΙΚΗ ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΟΥ

Σε περιμένω να 'ρθεις. Αργείς. Γιατί αργείς; Το έργο θα ξεκινήσει σε λίγο κι εσύ πουθενά. Κοιτάζω γύρω μήπως και σε δω μα δε φαίνεσαι. Η θέση δίπλα μου παραμένει κενή. Στρέφομαι ξανά και ξανά προς την πόρτα. Όπου να' ναι θα φανείς και θα καθίσεις κοντά μου. Μα τα λεπτά περνούν βιαστικά και αδιάφορα. Η αίθουσα γεμίζει από άγνωστους ανθρώπους. Τα φώτα σβήνουν... Η θεατρική παράσταση αρχίζει. Το βλέμμα μου παραμένει καρφωμένο στην πόρτα. Η άδεια θέση δίπλα μου ένα παγερό κενό. Η παράσταση...

Μαζί με τους φθινοπωρινούς ανέμους όρμησε ξαφνικά η παγωνιά από παντού. Τα δέντρα τεντώνουν νυσταγμένα τα κλωνάρια τους έτοιμα να κοιμηθούν, να ξεκουραστούν ως την άνοιξη. Κι από κάτω τους τα φύλλα κίτρινα, κόκκινα, καφετιά, πορτοκαλιά, όλα μαζί τα χρώματα. Και άλλαζαν συνεχώς μορφή οι σωροί ανάλογα με των ανέμων τους στροβιλισμούς. Μα ένα φύλλο κρατιέται ακόμη γερά. Κοιτάζει γύρω του. Αγωνιά, τεντώνεται. Μήπως του γλυκοτραγουδήσουν τα πουλιά για μια τελευταία φορά. Μα εκείνα έχουν φύγει πια...

Θα φυτέψω στις άδειες γλάστρες μου χρυσάνθεμα, να γεμίσει το ανιαρό, άχρωμο μπαλκόνι μου χρώματα. Και σαν αρχίσει να πυκνώνει ο αέρας από την υγρασία, η βροχή θα μουσκέψει το χώμα, και θα μοσχοβολήσει φθινόπωρο. Τότε τα χρυσάνθεμα θα καμαρώνουν μέσα στις πολύχρωμες φορεσιές τους, και θα λάμπουν ακόμη πιο φωτεινά, σκορπίζοντας την ευωδιά τους. Και σε αντίθεση με τον μουντό φθινοπωρινό καιρό, εκείνα, τα κίτρινα χρυσάνθεμα, θα διατηρούν ανάμεσα στα πέταλά τους λίγο απ΄τον καλοκαιρινό ήλιο. ...