ΝΙΚΗ ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΟΥ

Ένα χαρούμενο κελάηδημα συνόδευε το μοναχικό πρωινό μου. Κοίταξα γύρω να σε δω και σε ανακάλυψα, μικρέ μου φίλε, στο περβάζι του παραθυριού μου. Μου κελάηδησες για λίγο κι εγώ, μαγεμένη, άφησα τις ασχολίες μου να απολαύσω το τραγούδι σου. Κελαηδούσες μόνο για μένα, σαν να γνωριζόμασταν από παλιά. Ένιωσα ανάλαφρη την καρδιά μου και τα χείλη μου σιγοτραγούδησαν μαζί σου. Ύστερα ξεμάκρυνες. Το κελάηδημά σου ακουγόταν όλο και πιο απόμακρο, ώσπου δε μπορούσα ούτε να σε δω ούτε να σε ακούσω...

Το μπρούντζινο πορτατίφ στέκει στριμωγμένο στη γωνία πάνω στο παλιό τραπεζάκι. Η σκαλιστή του βάση κρυμμένη κάτω από τη σκόνη. Ένα αγαλματίδιο έρωτα, χωρίς το τόξο και τα βέλη του, αποτελεί τον κορμό του. Το κιτρινισμένο του καλώδιο άτσαλα τυλιγμένο από κάτω. Το γυαλί παραμένει σπασμένο εδώ και κάμποσα χρόνια. Η λάμπα του καμμένη. Το μπρούντζινο πορτατίφ γέρνει ελαφρά στο πλάι, κουρασμένο απ΄τα χρόνια, λαγοκοιμάται ακουμπισμένο στον τοίχο. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Τα χρόνια άσπρισαν τα μαλλιά, όργωσαν το δέρμα, σκέβρωσαν το κορμί, άδειασαν το κεφάλι από πρόσφατες μνήμες. Κι όμως η καρδιά λαχταρά ακόμη τα νιάτα και... Ονειρεύεται. Κι εκεί όλα γίνονται νεανικά και σφριγηλά και τα όνειρα τρέχουν με εφηβική ταχύτητα. Όμοια με τρεχαλητό παιδιών, απολαμβάνοντας τις στιγμές κάποιου καλοκαιρινού πρωινού, χωρίς σκοπό και προορισμό, αδιαφορώντας για τις πληγές και τα γρατσουνισμένα γόνατα. Κι έχουν χρώματα. Πολλά χρώματα... Μια πανδαισία χρωμάτων. Όλα όσα...