Σιωπηρά "σ' αγαπώ"

Σε ένα δωμάτιο μικρό που η παγωνιά δεν το αγγίζει,

με μεγάλωνες.

Τα σιωπηρά σου "σ' αγαπώ" τις μέρες γέμιζαν, τις τσέπες

που μου μπάλωνες.

Μία ακοίμητη στοργή, σε κάθε χάδι απαλό, τον κόσμο άλλαζες. 

Στις συννεφιές μου ήλιους πάντα μου ζωγράφιζες, κι ας ήρθαν μπόρες ξαφνικές καθώς με μάλωνες.

Στης εφηβείας τη σχολή

το ακατάστατο μυαλό μου

το συμάζευες.

Ηταν οι λέξεις σου απλές,

σαν τις αξίες της ζωής,

σφιχτά με αγκάλιαζες.

Κοντά σου έμαθα και εγώ να κολυμπώ σε όλες τις θάλασσες. 

Ποιητικοί οι συνειρμοί στα σκαλοπάτια της ψυχής

μου, που περπάτησες.

Είναι πολλά τα ευχαριστώ,

μα πάλι λίγα σε όλα αυτά

που εσύ μου χάρισες.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹