ΜΙΝΑ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ

Ήταν μια μέρα φωτεινή, από εκείνες που ο ήλιος σκαρφαλώνει ψηλά στον ουρανό και τα χρώματα ζωντανεύουν με μαγικό τρόπο. Η πλατεία έσφυζε από ζωή∙ παιδιά έπαιζαν ανέμελα γύρω από το σιντριβάνι, πλανόδιοι πωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους, κι ο αέρας μύριζε καβουρδισμένα κάστανα. Ο μικρός Νικόλας στεκόταν στη μέση, κρατώντας στο χέρι του ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Το είχε κόψει από τον κήπο της γιαγιάς του το πρωί. «Να το δώσεις κάπου που το χρειάζονται, παιδί μου», του είχε πει εκείνη. «Ένα...

Μια Στιγμή, Μια Αιωνιότητα Η άμμος γέμιζε τα σανδάλια του καθώς περπατούσε. Δεν ένιωθε πια το βάρος τους, ούτε τον ήλιο που έκαιγε τη ράχη του σαν φωτιά που έμοιαζε να ’ρχοταν από άλλον αιώνα. Η έρημος μπροστά του άπλωνε το κορμί της σαν παλαιός χειρόγραφος κύλινδρος – γεμάτη μυστικά, γραμμένη με τα σημεία της σιωπής και τα φωνήεντα της καρδιάς του. Το πρόσωπό του, σκαμμένο απ’ τον ήλιο και την αγάπη, δεν ξεχώριζε πια ανάμεσα στο χρώμα του χώματος και της ψυχής του. Είχε μάθει να ζει χωρίς...

Η παλιά ξύλινη καρέκλα έτριξε καθώς ο Ορέστης κάθισε βαριά, αφήνοντας πίσω του, έναν βαθύ αναστεναγμό να ξεφύγει από τα χείλη του. Το δωμάτιο του είχε λιγοστό φως. Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους τοίχους με χρυσαφένιες και κεχριμπαρένιες ανταύγειες, σαν να ήθελε να κρατήσει λίγο ακόμα απ’ το φως της μέρας. Στον τοίχο, το μοναδικό ρολόι –μια αρχαία κληρονομιά από τον παππού του, μετρούσε τον χρόνο με ένα αργό, σχεδόν βασανιστικό τικ-τακ. Η Μαργαρίτα, καθισμένη απέναντί του, στράφηκε...