ΜΙΝΑ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ

Ο ήλιος χαμήλωνε πίσω από τα κυπαρίσσια, βάφοντας χρυσοκόκκινο το χωριό με τις αχτίδες του. Στην αυλή, κάτω από την κληματαριά που μοσχοβόλαγε ώριμο σταφύλι, ο παππούς Στέλιος καθόταν στην παλιά ψάθινη καρέκλα του, με ένα βιβλίο ανοιγμένο στα γόνατα, μα τα μάτια του δεν διάβαζαν πια, κοιτούσαν μακριά, εκεί όπου η ψυχή πάει να ξαποστάσει όταν κουράζεται απ’ τα ανθρώπινα. Το φως περνούσε μέσα από τα φύλλα σαν δάκρυα φωτιάς, κι εκείνος έμοιαζε με κομμάτι του ίδιου του τοπίου , σιωπηλός, βαθύς,...

Δεν κρατούσαν χάρτη στα χέρια τους, μήτε πυξίδα. Μονάχα κάτι σπασμένα κομμάτια φωτός , μνήμες που τρεμόσβηναν σαν καντήλι σε νυχτερινό αγιάζι, κι εκείνο το πείσμα που δε γεννιέται από τη λογική, μα από την καρδιά που πονά και δε λυγά. Μια καρδιά που θυμάται και προχωρά. Ο κόσμος γύρω τους έμοιαζε θρυμματισμένος. Σαν καθρέφτης παλιός, που τον έχουν ραγίσει οι καιροί και το βλέμμα του ανθρώπου που κάποτε έψαχνε σ’ αυτόν τη μορφή του. Μα κάποιοι συνέχιζαν να περπατούν. Ήσυχα. Χωρίς φωνές,...

Μες την καρδιά του χειμώνα, τότε που ο κόσμος έμοιαζε να έχει αποσυρθεί στον  εαυτό του και η φύση κρατούσε ανεπαίσθητα την ανάσα της, απλωνόταν ένα ολόλευκο τοπίο σαν άγραφη σελίδα στην ιστορία των ανθρώπων. Τα βουνά, σιωπηλά και ακίνητα, υψώνονταν στο βάθος σαν αρχαίοι φρουροί, οι κορυφές τους φορούσαν στέμματα από πάγο, και οι σκιές τους έπεφταν βαριές πάνω στο χιόνι. Ο αέρας ήταν καθαρός, κοφτερός, γεμάτος με μια διαύγεια που πονούσε, σαν να έβλεπες όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με τη...