Έμεινα εδώ...στο δειλινό...

Στους δειλινού τα παράξενα χρώματα αναζητώ τους χρησμούς.

Τα παράπονα του ήλιου μια θάλασσα

μπροστά μου, πως να δώσω φως

στις πέτρες που έχτισαν

την ερημιά μου....

Έμεινα εδώ να σου μιλώ για

της αγάπης τα φεγγάρια , ενώ γύρω μου πληθαίνουν οι άνθρωποι χωρίς πορεία,

το καλό βάφτηκε κακό κι ο ουρανός

γέμισε απ τα σύννεφα των αναστεναγμών.

Πάνω σε τόσο γκρίζο πως να ζωντανέψω

το χρώμα της αγάπης?

Στα ψεύτικα λόγια πως να δώσω φως...

περπατάω και γύρω μου πληθαίνουν

αυτοί που φωνάζουν "Ιούδα".

Σχοινιά τυλίγουν τις στιγμές μας κι η ελπίδα άστεγη στα κρύα πεζοδρόμια.

Στο στόμα του βοριά ανάψαμε τα όνειρα,

τα ποτάμια φούσκωσαν απ την αλαζονεία,

και το βράδυ πέφτει τόσο γρήγορα στις

ζωές μας.

Στις ώρες του δειλινού αλλάζουν όλα,

ίσως είναι μια ευκαιρία να ζωγραφίσουμε

απ την αρχή το καλό και τα χαμόγελα,

ίσως ο αέρας που θα σηκωθεί ν αρχίσει

να χτυπά τις τύψεις μας, ίσως και να

θυμηθούμε πως φτάσαμε ως εδώ..

Νίκη Φωκά 🥀 🌹