"ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΟΙΗΜΑ"

.

Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει.

Έτσι κι η αγάπη που μας δένει,

κι η μοίρα που την εκτρέπει,

μένει μετέωρη στο νου,

απέναντι στ’ αστέρια.

.

Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…

.

Όταν νυχτώνει, η πλήξη μεγαλώνει,

γιατί απ’ τα σύννεφα μαζεύουν φως οι ακτίνες,

κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες.

.

Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…

.

Οι εραστές που χώρισε η μοίρα

συνεχίζουν τις ζωές τους

σε παράλληλες πορείες,

όπως οι αστερισμοί.

Μονάχα εκείνοι διαβάζουν

την καταγωγή των πραγμάτων.

.

Δύο γραμμές φωτός, ποτέ δεν συναντιούνται,

μα φέγγουν η μία για την άλλη.

.

Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…

.

Αιχμάλωτοι της μοίρας

ζουν χωρίς να αγγίζονται,

χωρίς να ενώνονται ποτέ.

Μα τη νύχτα, στα όνειρα,

ενώνονται οι σκιές τους

για μια στιγμή πριν χαθούν ξανά.

.

Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…

.

Κι όταν νυχτώνει, οι άνθρωποι ποθούν

να ανταλλάξουν δυο κουβέντες ποίημα,

στίχους που αψηφούν τα εμπόδια,

να πουν όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.

.

Μιλούν χαμηλά, σαν να φοβούνται

μην τρομάξουν τη σιωπή.

Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει…

.

Ίσως να είναι μια άρνηση

πριν τα σκεπάσει όλα η σιωπή.

Γιατί κάθε ποίημα είναι μια ανάσα,

λίγο πριν χαθεί ο άνεμος.

.

Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει…

.

Γιατί ό,τι δεν τόλμησε η ζωή

το ολοκληρώνει το όνειρο.

Κι έτσι, χωρισμένοι στον κόσμο,

μένουν ενωμένοι στη σκέψη και στο φως.

.

Κι όλα όσα αγαπήσαμε

μένουν φωτεινά μέσα μας,

όσο κι αν κυλάει το φως

ή βαθαίνει το σκοτάδι.

.

©Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση