Η παράσταση!

Κι απόψε, η ίδια παράσταση, 

σε μιας θλίψης ανάσταση... 

Το ίδιο έργο... το ίδιο σκηνικό...

Η Θλίψη, σε ρόλο πρωταγωνιστικό!

Τα μαύρα σκοτάδια, γοργά περπατούν,

στις μαύρες τις πλάκες βροντούν, 

μα τα χνάρια τους άδεια ηχούν...

Εισιτήρια θέλουν να βγάλουν...

Παράσταση, με τη Θλίψη να δουν.

Το θέμα: "Η άδεια ζωή, 

όταν, ο ένας προδίδει φριχτά την αγάπη

και αφήνει του άλλου την καρδιά του μισή "

Στη σκηνή, θλιβερή καταχνιά ...

Ολούθε σιγή, χλωμή παγωνιά...

Η Θλίψη με γκρίζα στολή,

την Ελπίδα σκιάζει, απειλεί...

Το κορμί της λυγίζει, κυρτό,

σαν να χορεύει του πόνου συρτό...

Τα πόδια, αργά, πως τα σέρνει 

η λύπη στη μορφή χαραγμένη, 

το δάκρυ στα μάτια, θλιμμένη ... 

Η σκέψη, στο ρόλο ταγμένη, 

και στο χθες,  πίσω πηγαίνει...

Στα "γιατί" της προδοσίας πετά, 

κι η Θλίψη σαν επωδός απαντά.

Το τέμπο με θέρμη κρατά, 

τη σκέψη, οικτρά, απατά! 

Στη σκηνή, μόνη αυτή βασιλεύει, 

τους θιασώτες, ω, πως τους μαγεύει! 

Τα μαύρα σκοτάδια, σιωπηλοί θεατές,

του έργου βαθείς στοχαστές.

Απόψε, η Θλίψη καταφέρνει και πάλι

την Ελπίδα "νοκ άουτ" να βγάλει,

τη χαρά απο κάθε πτυχή ν' αποβάλλει !

Ναι, την Ελπίδα, ξανά να συντρίψει.

Αξίζουν πολλά συχαρίκια στη Θλιψη!

Κι ο ρόλος; γάντι της πρέπει...! 

Το όσκαρ το έχει και πάλι στην τσέπη!!

Μα σαν το έργο τελειώνει , 

ολκής, ξημερώματα πια, 

Η Θλίψη υπόκλιση κάνει

και μένει όρθια, στητή!! 

Τόσο, μα τόσο πολύ δυνατή!! 

Τα μαύρα σκοτάδια, ορθά, τα χέρια χτυπούν. 

Αλαλάζουν... Φωνάζουν... Ιαχές αντηχούν ! 

Στα μάτια, η χαρά τους πως πάλλει! 

Μια σταρ, η Θλίψη τους, τόσο μεγάλη ! 

Στα χείλη μειδιά σκληρός σαρκασμός,

για το τέλος που φέρνει ο διττός χωρισμός !! 

Μα αξίζει στη Θλίψη, διπλός θαυμασμός !!

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹