Ο χρόνος σαν τη λεύκα, με σκληρό, ατρόμητο κορμό, τρώει λαίμαργα ότι φυτρώνει γύρω του, στον ίσκιο του η ζωή δεν μπορεί να σταθεί, την κατσιάζει, τη μικραίνει σαν φυσαρμόνικα, τη μαραζώνει και την αποτελειώνει. Πως ν´αλαφρωθεί η ζωή από τον ίσκιο του χρόνου που με αόρατο σκοινί τη δένει και τη στραγγαλίζει? Πυργώνεται πάνω της και της κλέβει λίγο λίγο τον ήλιο και στο τέλος τη σταματά σε ακατάπαυστη έκλειψη, τη ρίχνει στο σκότος. Ένας βουλισμένος, αέναος πόλεμος του χρόνου κα

✨✨Πέρα απ' τα όρια τής φθοράς εφάνη η Αλήθεια. Σάρκα η αγάπη έγινε κι ήρθε να κατοικήσει το Άπαν μέσα στο φθαρτό το Φως μες στο σκοτάδι. Το σπήλαιο αντιφέγγισε στη δόξα Τού Δεσπότη και η νυχτιά ξημέρωσε αρχή τού νέου κόσμου. Σήμανε ανακαίνιση σε άνθρωπο πεσόντα. Σε μια ασήμαντη Βηθλεέμ πώς χώρεσε ο Κτίστης!💫 Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨

Popi Bissa Γράφω εναντί ον Κινούμαι αντί Θέτω ενώπιον Το συν αισθάνεσθαι Με την ελπίδα Σε πείσμα των καιρών Σε ώτα tech νο όντων Ν’ ακουστώ. Ν’ ακούσω φωνές καταδυόμενη στις λέξεις τους. Φωνήεντα και σύμφωνα που ανδρώνονται σε κάθε τους αυγή. Σε κάθε λίχνισμα του φωτός. Φωνές που ες αεί ομιλούν Σε όσους ανασαίνουν με τη γραφή τους Σε κάθε κείμενο που κείται Στο χαρτί με αποτυπώματα ψυχής Αντί Θέτω την κάθε απόπειρα γραφής Εναντί ον καθώς επιμένω να υπάρχω Σε καιρούς άηχους,

Δεν είναι ούτε από άχυρο ούτε από ξύλο. Είναι από ό,τι έχουμε πολύ… Μπορεί αγάπη και νοιάξιμο… Μπορεί φόβο και απόγνωση… Μπορεί και ένα μεγάλο κενό που όμως ξέρει να περιμένει για να γεμίσει… Ό,τι δε χωράει αλλού, εκεί το ακουμπάμε. Κι είναι πολλά τα φορτία… Μα πιότερο ακουμπάμε την ελπίδα που τρέμει μην ξεχαστεί. Δεν την επισκέπτονται μάγοι με δώρα, μόνο σκέψεις. Χιλιάδες σκέψεις… Αλλά και προθέσεις. Προθέσεις ταπεινές αλλά και αλαζονικές. Και κάπου κάπου και συγνώμες. Συγνώ

Έρχονται Χριστούγεννα κι ένα αστέρι επιμένει να λάμπει. Μακάρι να φαινόταν σε σπίτι πρόσφυγα, σε φάτνη ξεσπιτωμένου, στο δάκρυ των μικρών παιδιών που έμαθαν νωρίς τι σημαίνει απουσία. Μικρέ Χριστέ, κρατάς στα παγωμένα σου χεράκια ένα αρνάκι, μια σταλιά ζωή, και το φυλάς σαν υπόσχεση. Κι όμως έρχονται οι κακοί, με στείρα πρόσωπα και βλέμμα που δεν θυμίζει άνθρωπο. Ψυχές γκρίζες, στολές φαιοπράσινες, λόγια άδεια. Ο πόλεμος πέφτει σαν βροχή, σκεπάζει τη γη με ομίχλη, και ο σκοπό

Κάθε χρονιά τα κάλαντα ήταν το καλύτερο γεγονός για τα παιδιά της Ανθούπολης και πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι. Οι γυναίκες τους άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες δίχως δισταγμό κι έμπαιναν και τραγουδούσαν Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες ήταν άφθονα στην Ανθούπολη καθώς παραδοσιακά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή! Μύριζε κάθε σταυροδρόμι κι οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν για τα πιο νόστιμα και πιο τραγανά Η Αγάπη κι η Ζωή πήραν τα τρίγωνα από το ντουλάπι εκείνη την παραμονή

Εκ βάθους ψυχής ανατείνω το βλέμμα, κοιτάζω ψηλά στ’ ουρανού το στερέωμα. Άστρα και το φεγγάρι κάνουν διαδρομές, λαμπρύνουν το μπλέ του ουρανού. Ετοιμάζονται να γιορτάσουν, του Χριστού τη θεία γέννηση. Κοιτάζω ψηλά με αίσθημα ευγνωμοσύνης, χίλια μύρια καλά που ο Θεός μας δίνει. Από καρδιάς το ευχαριστώ,μ’ ευγνωμοσύνη βγαίνει, γίνεται πηγή φωτός και στη ψυχή μας μπαίνει. Πηγή ειρήνης και χαράς διώχνει την κάθε θλίψη, ένα μεγάλο ευχαριστώ εκπέμπεται στα ύψη, πρός τον Θεό δημιου

Ξανάρθαν, όπως κάθε χρόνο, φέρνοντας μαζί τους τη λάμψη από τα ολοφώτεινα  λαμπιόνια και τις χρυσοκόκκινες γιρλάντες,  που γεμίζουν τις πόλεις με μια ψευδαίσθηση γιορτής και ξεγνοιασιάς. Τα κλαδιά των δέντρων λυγίζουν από το βάρος των πολύχρωμων στολιδιών τους και η ατμόσφαιρα γεμίζει με την υπόσχεση της χαράς και της ελπίδας. Όμως, πίσω από την λάμψη αυτή, η πραγματικότητα είναι τόσο, μα τόσο, διαφορετική. Η ηχώ των πολέμων και της καταστροφής εξακολουθεί να αντηχεί, υπενθυμ

Φυσάει Χριστούγεννα! Οι δρόμοι πάλλονται από προσμονή, γεμάτοι ψιθύρους και βήματα, οι τοίχοι στάζουν φως και μυστικά που κυλούν ανάμεσα στις σκιές τους. Στην έρημο της σιωπής μια σπίθα ζωής γεννήθηκε, ένα αστέρι. Και τότε, οι εφιάλτες λύγισαν, η σιωπή ράγισε, κι η άμμος άρχισε να βλασταίνει. Δέντρα υψώθηκαν απ’ το τίποτα, μια όαση σχηματίστηκε κι ο κόσμος ξαναβρήκε ανάσα. Το αστέρι τώρα λάμπει στον κήπο της Εδέμ. Η Εύα άγγιξε το χέρι του Αδάμ κι η αγάπη τους ξύπνησε σαν αυγή

Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο. Πάθος και δύναμη μαζί... Στου Λεονάρντο την ψυχή το φως παραμένει ορόσημο. Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο,  πάντα  μυστηριώδη... Όχι απλά  περίγραμμα, μα ενδόμυχος  βυθός. Αντίλαλος του πόθου... ​Ακόμη κι αν πέρασαν αιώνες  ο κόσμος δεν έμεινε ίδιος. Μα στην διφορούμενη γωνιά, η αλήθεια αναπηδά. Δεν είναι οδύνη  μήτε χαρά απλή. Μια δύναμη εσωτερική, βγαίνει απ' την ψυχή. ​Εκείνη, μια γυναίκα, που με το βλέμμα της διαπεραστικό, άφησε ιστορία. Κράτησε ένα

Πάρε με, στερνή μου αγκαλιά. Για να τελειώνουμε. Άσε με να βυθιστώ σ’ ένα κλάμα γοερό και αλλόκοτο, σαν να εξαντλήθηκε ακόμη και η σιωπή, σαν να συναντήθηκαν ζωή και θάνατος χωρίς έξοδο στο λαβύρινθο του Πάνα, χωρίς άλλοθι. Πάρε με, κρυφή μου μνήμη, μέσα στη γαλάζια συνεφφιά όπου τίποτα δεν σώζεται κι όλα επιπλέουν μόνο για να σαπίζουν. Βύθισέ με σ’ έναν κόσμο απρόσεκτο, μα στοργικό μόνο από μνήμη, γιατί δεν έμεινε άλλος τρόπος. Βλέπω το φως θολά, όχι γιατί λιγοστεύει, αλλά γ

Πίστεψε στη μαγεία που κρύβουν τα Χριστούγεννα, στα δώρα που μοιράζονται, απλά και αυθόρμητα. Γίνε για λίγο παιδί, τρέξε στις γειτονιές, εκεί που τα κάλαντα αντηχούν στις γωνιές. Χάρισε και πάρε ένα γλυκό φιλί, καθώς το χιόνι πέφτει απαλά στη γη. Δίπλα στο τζάκι που σιγοκαίει η φωτιά, πλάθονται οι αναμνήσεις, ζεστά και τρυφερά. Γίνε άγγελος με χρυσά φτερά, να διώξεις τον φόβο και τη μοναξιά. Κι άνοιξε μια μεγάλη, τρυφερή αγκαλιά, για να χωρέσουν όλα του κόσμου τα παιδιά. Γιατ

Με την θέληση μου πιστεύω στην δύναμη των Δώδεκα Θεών. Με την θέληση μου δέχομαι τις συνθήκες και τις συνέπειες. Υψώνω τα χέρια που  οι Μοίρες έχουν υφάνει για μένα. Μα έχω δική μου ορμή κάνοντας τον δικό μου κύκλο,την δική μου διαδρομή. Δεν είμαι δούλα της τύχης,  μα μήτε σκιάζομαι. Έχω το  φως που αναζητά ψάχνοντας την κορυφή του Ολύμπου. Με την βοήθεια του  Δία, το πνεύμα μου υψώνω, με την σοφία της Αθηνάς,πορεύομαι στο δρόμο μου. Μπορεί  οι καιροί να είναι χαλεποί και η θ

✨️Το ταξίδι των Μάγων ξεκίνησε... μ' ένα ολόφωτο αστέρι οδηγό... Λιβάνι, σμύρνα και χρυσό στα σπάργανα του βρέφους ν' απιθώσουν... ⭐️Στο βρέφος μέσα μου που άρχοντες το λάβωσαν πορφυρογέννητοι... Στα υγρά μου μάτια που πνίγηκαν σε θυελλώδεις θάλασσες... Στα χέρια μου τα ματωμένα από σώματα ψυχρά που την ψυχή απώλεσαν... ✨️Ένα αστέρι λαμπερό ο ουρανός μου... Λιβάνι, σμύρνα και χρυσό... Ευλαβικά θα τ' απιθώσω στο βρέφος που γι' άλλη μια φορά γεννιέται εντός μου... ⭐️Και θα υποκ

"Αμάν πια... Θα βγάλεις το σκασμό επιτέλους άνθρωπέ μου; Έ λ ε ο ς !!! Δεν είσαι μόνος σου  τόσοι ασθενείς είναι δω μέσα, του φώναξε η νοσοκόμα αγανακτισμένη . Δεν φτάνει που σε ξέχασαν  οι δικοί σου, σε ξέχασε και ο Άγιος Πέτρος  και δεν βλέπει που μας βασανίζεις." Κανέναν δεν είχε ο μεσήλικας αυτός άντρας να τον επισκεφθεί, να του δώσει ένα χέρι βοήθειας.     Πονούσε το κορμί του αφόρητα και βογγούσε, όσο κι αν  προσπαθούσε να γυρίσει πλευρό  δεν μπορούσε.  Η νοσοκόμα  τον

23 Δεκεμβρίου 2030 και τα γράμματα και τα emails, εξακολουθούσαν να έρχονται σε εκατοντάδες στο εργαστήριο του Αη Βασίλη. Η κυρία Αγιοβασίλενα, πηγαινοερχόταν στην κουζίνα της ετοιμάζοντας χριστουγεννιάτικα γλυκά και φαγητά για τα ξωτικά της που δούλευαν πυρετωδώς για τα δώρα των παιδιών! Φέτος ήταν μια χρονιά γεμάτη με κομπιούτερ, τάμπλετ, ηλεκτρονικές συσκευές διαφόρων ειδών και το τμήμα ηλεκτρονικών είχε πάρει φωτιά !! Η ομάδα «διαλεύκανσης & επεξεργασίας» διάβαζε όλα τα

Ένα - ένα τα ρούχα έβγαλε στο σιωπηλό είδωλο του καθρέφτη ν' ανιχνεύσει των αθετήσεων τις απροσδιόριστες ουλές Με λίγο κουράγιο να τις πασπαλίσει κι υποσχέσεις επούλωσης, έστω αμυδρές Μια έγνοια αλαφιασμένη κύλησε στο στήθος μοναχική, να γίνει του σύμπαντος η στιγμή συμβατή μ' εύφορες ανατροπές Δεν μίλησε στις ανάστερες νύχτες Δεν συνδιαλέχθηκε με τις μύχιες συννεφιές Μόνο ψιθύρισε στις γαλάζιες αυγές αφυπνισμένων επιθυμιών ευχές : Να κατοικηθούν του χρόνου οι ρωγμές μ' αφειδ

Συγχώρα με... Συγχώρα με, που δεν είμαι όπως με θες. Δεν είσαι σαν εμένα. Δεν είμαι σαν εσένα. Αν ήμουν, ίσως να μη με πρόσεχες το ίδιο, όταν με πρωτογνώρισες. Συγχώρα με για τις στιγμές που δυσκολεύομαι. Όσα έχω μέσα μου δεν τα γνωρίζεις. Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι κρύβει ο άλλος στην ψυχή του. Συγχώρα με για τα «ναι» που πλέον έγιναν «όχι». Δε μετανιώνω για όσα –με πόνο και ανάγκη– άλλαξα. Αυτή ήμουν πάντα. Μόνο που τώρα δε φοβάμαι ν’ αρνηθώ. Μόνο που τώρα διεκδι

Οι τρεις μάγοι ψάχνουν τη σπηλιά, οδηγούνται από το Αστέρι στη γη της γαλήνης. Δεκέμβρης μήνας. Κρύο, παγωνιά. Χρυσός, Ασήμι και σμύρνα για το θείο βρέφος. Μόλις γεννήθηκε σε στάνη δίπλα σε ζώα που το ζεσταίνουν με τα χνώτα τους. Στον ουρανό μυριάδες συστάδες άστρων. Χιλιάδες Ωσαννά αγγέλων με άρπα πραότητας για όλη την Οικουμένη που κρυώνει η καρδιά της έως εκείνη τη στιγμή. Αφού οι λαοί βρίσκονταν σε ύπνωση διαρκείας από το χρήμα και τα ψεύτικα φθαρτά είδωλά τους. Ακαλλιέργ

Τα νεαρά τα κοριτσάκια, άνθη μυρωδάτα βλαστός τρυφερός, ήλιος φωτεινός! Γεμάτα ζωντάνια ματιά σαν άστρα. Ο μεγάλος ο κόσμος, δικός τους όλος! Κινούμενος θησαυρός χάρμα οφθαλμών! Φεγγάρια που ασημώνουν στο κάλεσμα του χρόνου! Γνώστες των πάντων, Οι δισταγμοί των άλλων στην πρόοδο τους προδοσία, έτοιμα για λιποταξία! Φαντάζουν όλα ονειρεμένα, σαν τα ουράνια τα αστροσπαρμένα! Κάθε μέρα γιγαντώνουν, από φρεσκάδα σε θαμπώνουν! Τα νεαρά τα κοριτσάκια, αισιοδοξία είναι γ

Η Αμάλ κρατούσε σφιχτά τη μικρή μπλε βαλίτσα. Ξεθωριασμένη, μ’ ένα σπασμένο φερμουάρ και έναν ήχο τροχών που ακουγόταν σαν λυγμός πάνω στις πλάκες του λιμανιού. Κι όμως, αυτή η βαλίτσα κουβαλούσε έναν ολόκληρο κόσμο, τον δικό της κόσμο: ένα παλιό φουλάρι της μητέρας της, μια φωτογραφία του πατέρα της στην αυλή με τη λεμονιά, ένα σκισμένο τετράδιο μαθηματικών και μια πέτρα· "για να θυμάμαι τν τόπο μας", της είχε πει ο αδερφός της. Τώρα η Αμάλ ήταν μόνη. Οι βάρκες έρχονταν μία-

Μια ζωή που αλλάζει  σβήνει ότι πονά και καλεί  την ανανέωση της. Μια ζωή σκληρή,και στεγνή, μα δυνατή στις κακουχίες. Διώχνει τις βαλίτσες και τα λυπηρά ενθύμια, αφήνοντάς τα, να χαθούν στα ανταριασμένα κύματα. Με νέα καρδιά χαρούμενη, προχωρεί δίχως προορισμό, αφήνομαι στο σήμερα, στο τραγούδι του τώρα. Η μουσική δεν σταματά... Και η χαρμολύπη γίνεται ένα  θαύμα ζωής. Στιγμές που γίνονται βεγγέρες, φιλιά που γίνονται σημάδια... Αγάπες υπογράφουν, συμβόλαιο ζωής. Οι ρίμες πό

Ας κρύψουμε στης λήθης τα γραμμένα, λόγια ψυχρά, οργής τα θυμωμένα. Ας τα περιορίσουμε με ευθύβολη ματιά, εκεί που τους αρμόζει...σε μόνιμη σκιά...! Ας ρίξουμε σε νάρκη του χειμώνα, σε ύπνωση μακρά, τα πύρινα ειπωμένα. Το κάθε πίκρας πισωγύρισμα μετρά... ...ρινίσματα του χρόνου βλαβερά. Ας προσπεράσουμε λέξεις που πληγώνουν, αυτές που τις ψυχές ματώνουν. Ας τις φασκιώσουμε με θέληση βαθιά, να τις κοιμήσουμε σε λίκνο λησμονιάς... Ας σβήσουμε απ' το χάρτη της καρδιάς, ό,τι της

Κι αν είσαι μόνος και νιώθεις πόνο ν´ανοίξεις της αγάπης δρόμο. Τ´αστέρι σου ψάχνεις στην έρημο, βαριέστησες πουλί παντέρημο. Εσάσεψες στην αροθυμιά, σταλάγιασε η έρμη φωτιά με της ερωτοζάλης την πεθυμιά, δώσε σπλάχνα και γλύκα στη μορφονιά. Σύρε φωνή κι αίσθημα στις λέξεις σαν γαϊτανάκι να τις ποθοπλέξεις, να πετούν από τη γης στα ουράνια να κυλούν στην καρδιά σαν ποτάμια. Τραγούδησε με την ψυχή του χρόνου να διώξεις τον σάλο του πόνου, με ζάλο, με σάλτο σκαρίζει, με φόρα η