Παλίρροια σήκωσε πάλι η μπαντάνα  του κόκκινου φεγγαριού, στ' ακρωτήρι των χελιδονιών.  Ω, ατρόμητη Σφίντα, πόθεν έρχεσαι και πού τραβάς με τ'αργυρά σου τιμαλφή;  Φοράς στη μέση—δαχτυλίδι,  μια λωρίδα βερμιγιόν του κανονιέρη ουρανού σου με την πελώρια πόρπη των ανέμων, στο πέραμα της μαύρης  μεσημβρίας. Δε σε σκιάζει η καταχνιά της μοναξιάς.  Δε σε σκιάζουν οι αδυσώπητες Αύρες.  Δε σε σκιάζει το νεύμα του Χάροντα στο κατώι της κακοτυχίας.   Σφίντα ατρόμητη, κοντά στην πρόκλησ

Τον δρόμο πήρα κι έφτασα μπροστά στη σεβαστή Πυθία σε ανοιξιάτικη ρότα γύρεψα χρησμό απ’ την τίμια Κυρία. Με της γοργόνας σάλπισμα, με της αυγής το γλυκό γέλιο, με της γκέισας περπάτημα, με της θεάς το λόγο, το μελένιο, γονάτισα μπρος του Απόλλωνα το ναό και στην ουρά θωρώντας, σαν θυσιοφόρα απ’ την Ιερισσό χρησμό θαρρώ, ρωτώντας. Μπροστά στο πιθάρι το ιερό αυτό, διεισδήθηκα σε χώρο άδυτο, ιάσιμο εκεί κράτησα νερό για να λουστώ, στην ιέρεια υποκλίθηκα, σαν καλοπιάσιμο. «Ποια

Έρωτα! Έρωτα! Σου φωνάζω, μα δε μ’ ακούς… Απόκοσμες μελωδίες καλύπτουν τις κραυγές μου. Σκηνές απ’ των χεριών σου το πάθος το παράφορο τραβούν την προσοχή σου. Κι εσύ –περήφανος– χαμογελάς, όσο εγώ, στα γόνατα, φωνάζω ακόμη. Κουράστηκα, Έρωτα! Κουράστηκα να βυθίζομαι στων αισθημάτων σου την πλάνη, στα βάθη τ’ απροσμέτρητα που χάνω τον εαυτό μου. Κι αν τύχει, πάλι, και με βρω στα μάτια του έρωτά μου, δε θα ’μαι εγώ. Θα ’ναι ένας εαυτός αγνώριστος, αλλιώς πλασμέ

Χρόνια πολλά σε όλους τους έρωτες!!! Χρόνια πολλά σ' εκείνους που έφυγαν και που πέταξαν σ’ άλλες ερωτοφωλιές. Χρόνια πολλά στους τωρινούς, τους παρόντες, χρόνια πολλά στους αγωνιζόμενους να κρατηθούν με νύχια και με δόντια. Χρόνια πολλά στους απόντες, στους ξεχασιάρηδες, τους ατημέλητους που κυκλοφορούν μόνο μ’ ένα γαρύφαλλο στο αυτί κι ένα τριαντάφυλλο στο χέρι, ψάχνοντας αδιάκοπα το έτερο ήμισυ. Χρόνια πολλά στους καλοντυμένους, τους κυριλέ που στο διάβα τους το άρωμά τους

Σταγόνες της βροχής πως λούζουν τα μαλλιά σου του έρωτα τραγούδι βγαίνει απ' την καρδιά σου. Χορεύεις σαν παιδί στο φως,και στην βροχούλα δείχνεις κάλλος και νιάτα μικρή μου ομορφούλα. Του έρωτα ο φθόγκος κι οι στάλες σαν ρολόι χτυπούν όπως ο χρόνος σε χάντρες κομπολόι. Σου τραγουδάει η βροχή. αχ! της αγάπης η πηγή τα χείλη σου δροσίζει. ένα φιλί μια στιγμή κι ο έρωτας τετράφυλλο τριφύλλι. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ

Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον βλέπεις, είναι; Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον κρίνεις, μπορείς; Μην του φωνάζεις... Πληγώνεται, μην τον μαλώνεις... Μην του γκρεμίζεις το όνειρο. Είναι απαραίτητο να του λες «νιώθω». Είναι απαραίτητο να τον χαίρεσαι. Ο έρωτας δεν είναι συμβολαιογραφική πράξη. Δεν είναι συμβατός με οτιδήποτε άλλο, συγκρίσιμος. Τον κρατώ στην αγκαλιά μου, απλά σημαίνει ότι τον έχω φυλαχτό. Ότι τον φυλάω για πάντα στην ψυχή μου. Όσα ζήσαμε, ή όχι. Όσ

Έρωτας ή αγάπη;  Δέσιμο με νοιάξιμο. Ηχηρός χτύπος καρδιάς. Έρωτας, που τρέχεις να προλάβεις τις στιγμές. Βλέμμα γεμάτο από άγγιγμα ψυχής. Αλληλένδετα συναισθήματα με την αγάπη. Ποιος αντέχει την ανασφάλεια; Ποιος απαιτεί την πίστη; Λανθασμένες επιλογές. Ο έρωτας είναι καρδιά γεμάτη προσευχή και δεν υπόσχεται ανταλλάγματα. Ο δικός μου έχει γιορτή αφοσίωσης, φιλίας, αγάπης, πόθου και δέσμευσης. Έρωτα, κράτα γερά!!! Θοδωρής Πανούτσος 🌹

Θέλω τον έρωτά σου παρόντα Ενεστωτικό χωρίς ασαφείς Μέλλοντες και παρωχημένους Αορίστους Θέλω το άγγιγμα σου ουσιαστικό, χάδι ανάσας εκρηκτικό, δίοδο πόθου αυταπόδεικτο Θέλω την παραφορά του εναγκαλισμού αδάμαστα αντισυμβατική Θέλω της συνένωσης τον τελευταίο σπασμό μια πράξη παθιασμένα συμμετοχική... Αλίκη Πέϊκου 💕

Η μικρή Περσεφόνη και η λευχαιμία   «Υγιεία τίμιον αλλ’ ευμετάστατον. Η υγεία είναι πολύτιμη αλλά ευμετάβλητη.» Πλούταρχος, Αρχαίος Έλληνας ιστορικός  (47-120 μ.Χ.)   Θεσσαλονίκη Γενικό Νοσοκομείο Ιπποκράτειο, 15 Φεβρουαρίου 2012, 10:00   Οι πρωινές ακτίνες του ήλιου, περνούσαν μέσα από τα μεγάλα παράθυρα του δεύτερου ορόφου, του παιδοογκολογικού τμήματος του νοσοκομείου, όπου φιλοξενούνταν τα παιδιά που πάλευαν με τον καρκίνο. Στο μεταλλικό κρεβάτι αναπαύονταν ένα δεκατριάχρ

Στραμμένο το βλέμμα μου στο μέσα μου. Πόσο ερωτικός και ερωτεύσιμος; Πόσο γοητευτικός και η γητευτής; Πόσο υπέροχος, γεμάτος υπερηφάνεια για το είναι μου. Κοιτώ μπροστά μου και τριγύρω. Πόσοι έρωτες και δαίμονες στριφογυρίζουν. Ψάχνουν σώματα και ψυχές να εισβάλουν. Να κατοικήσουν εκεί. Σαν άποικοι και ντόπιοι. Το μέσα μου άρχισε να γερνά. Δεν είμαι ο ίδιος. Η ζωή προχωρά με τους έρωτες και τους δαίμονες. Αντιστέκομαι. Όσο μπορώ. Ο έρωτας ήταν και είναι η ψυχή μου. Οι λοιποί

Και όσο εσύ έχτιζες την ζωή στα ερείπια δακρύων, εγώ βροχή γινόμουν, ξέπλενα τα σοκάκια! Και όσο εσύ σιωπούσες, αργοπέθαινα και πάντα ευχόμουν η Παναγία μου, εσένα να χαϊδεύει. Και όσο εσύ ήσουν χαρούμενος ο ήλιος έκλεβε ένα χαμόγελο σου και έπειτα με αποχαιρετούσε με ένα φιλί στο μέτωπο! Και όσο εσύ χειμώνιαζες ... σκόρπιζες γκρίζα σύννεφα, εγώ μεταμφιεζόμουν σε άνοιξη, σε έπιανα από το χέρι! Και όσο εσύ απολάμβανες το δικό σου καλοκαίρι, εγώ ζωγράφιζα καρδούλες στην καυτή

Ζούμε σε μια εποχή που οι αλλαγές μας ακολουθούν ραγδαία. Η τεχνολογία εξελίσσεται με τέτοια ταχύτητα που πλέον ξεπερνά τη σφαίρα της φαντασία μας.  Οι υπολογιστές, τα έξυπνα κινητά, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ακόμη και τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, η τεχνητή νοημοσύνη ή αλλιώς AΙ, η πρόσβαση στο διαδίκτυο, μας έχουν μεταμορφώσει, τόσο νοητικά όσο και επικοινωνιακά. Η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε ή μαθαίνουμε, είναι προβληματική. Την ίδια στιγμή, η λογοτεχνία βάλλεται.

Τι κι αν είναι χειμώνας, ο ήλιος θυμάται κάποιες μέρες να λάμψει και να ζεστάνει τη μέρα, πιο πολύ από ό,τι θα περίμενε κανείς για Φλεβάρη. Και μαζί με τη ζέστη της μέρας, αρχίζει να πλάθει ο νους, ευφραίνει η σκέψη, την ζεσταίνει και αυτήν ο ήλιος του Φλεβάρη. Και μένει λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Εκεί σε σένα. Πλάθει παραμυθένια ταξίδια σε πράσινα δάση και ατέλειωτες θάλασσες. Τέτοιες μέρες σε σκέφτομαι πιο εύκολα… Ίσως επειδή μου ζεσταίνεις τη σκέψη μου και με κάνε

Η νύχτα αφοπλίζει κάθε ενοχή. Γενναιόδωρα τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου. Έλα κοντά μου... Οι λέξεις γδύνονται όσο η ανάσα ελκύεται απ' το κορμί σου. Αδημονούν οι σκέψεις να σε αγγίξουν. Κάθε συναίσθημα πυρπολείται στον άλικο πόθο των χειλιών μας. Εραστές της ηδονής, σε μία πάλη που τα σώματα εξατμίζουν τις κραυγές μας. Σε θέλω... Τα χέρια άγαρμπα αιχμαλωτίζουν τις πιο βαθιές επιθυμίες. Παρασυρθήκαμε στα ροδοπέταλα της νύχτας, μα το ξημέρωμα σε βρίσκει απούσα. Η μυρωδ

Γρατζουνάει απόψε ο έρωτας τους λεπτοδείκτες της καρδιάς. Στης απουσίας τα σπλάχνα ραγίζουν τα σώματα. Σκύβει απόψε το φιλί στου έρωτα την παλάμη. Κραυγή και θάνατος το σ'αγαπώ στο απύθμενο της ψυχής. Γδέρνει τους ουρανούς στις λεωφόρους των λυγμών, στις πνοές χωρίς ένδυμα, στη γλώσσα χωρίς συλλαβές. Σ'αυτόν τον λεπτοδείκτη της καρδιάς σταμάτησα απόψε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Οι έρωτες, στη ζωή ενός αληθινού ανθρώπου, είναι δύο: ένας από αφέλεια κι ένας από ξάφνιασμα. Όλοι οι άλλοι είναι ανακύκλωση των δύο ή αποτυχημένη προσπάθεια ανεύρεσής τους. Έτσι καταλήγεις σε συμβιβασμούς άνευ καρδιάς, με μόνο σκοπό να μη θυμάσαι. Να μη θυμάσαι και να προσπαθείς γι' αυτό. Έχοντας πάντα την αυτεπάγγελτη ανάγκη να μειώνεις ή και να σκοτώνεις τους πραγματικούς έρωτες. Κι αυτό πάντα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα μέσα στο βαθύ σκότος που σε κρατά γερά. Κάθε πότε τ

Η δική μου φαντασία δημιουργεί μια ανταρσία, με φαντάζομαι ντυμένη στις Απόκριες στραμμένη! Θέλω να γινώ μια άλλη με στολή κρασί και ζάλη να χαρώ την μέρα αυτή να πετάξω κομφετί! 🎊 Να φορέσω την στολή Πειρατίνας λαμπερή; Κρόσια ζώνες και φουρά Και τα αγόρια στη σειρά!! Μήπως είμαι πιο ωραία με του κλόουν την ιδέα; Μήπως να ντυθώ γιατρίνα να χορεύω στη Ραφήνα; Άντε τώρα να διαλέξω Με ποιο τρόπο θα καλέσω τα χαμόγελα να δείξουν, την χαρά να αποδείξουν! Μπα ... πριγκίπισσα θα γ

Αποκριά κι η Βακχική γιορτή ξεκινά αλάργα σαν χαρταετός η καρδιά πετά. Μασκαράδες μικροί μεγάλοι αριβάρουν, νεράϊδες, μαρκησίες, πειρατίνες σουλατσάρουν, φαντάσματα, πειρατές, πιερότοι κι ιππότες, χαρτοπόλεμος, κέφι τρελό να φάνε κι οι κότες!  Βγαίνει ο κλόουν της παντομίμας κωμικός, νέοι, γέροι, παιδιά τρέχουν, να γίνει πανικός. Γελωτοποιός σκαμπρόζος, με σκέρτσο παιγνιδιάρης, παρδαλός, σαλός, αντιήρωας και ζαβολιάρης. Με το χτυπητό μακιγιάζ και το μαλλί καούκα, με τη στρογγ

Ένα άδειο κουτί κουβαλάω. Το συνήθισα αναγκαστικά. Είμαι πολλά χρόνια μ’αυτό. Δεν βγαίνει από πάνω μου.   Φαγητό δεν γεμίζει το κενό. Επιμένω, προσπαθώ, θέλω. Βάρος πλακώνει το κουτί. Μεγαλώνει περισσότερο.   Πώς να αναστήσω ψυχή! Να χρωματίσω τα μάτια! Κενό μα ασήκωτο φορτίο. Πρέπει να προχωρώ, γιατί;   Τι θα πει πρέπει να το ένα. Να το άλλο και όχι έτσι. Χρειάζεται να κάνεις κάτι. Δεν θέλω. Δεν μ αρέσει.   Ξαπλωμένη στο πάτωμα. Με ένα πιάτο πλάι μου. Να παλεύω με το κενό. Κ

Χιόνι κέρινο ομοίωμα, παγερό,ανέκφραστο, μια ματιά θα σ έλιωνε, ένα νεύμα θα σ απογείωνε, ένας ξερός λόγος θα έσβηνε τ αλησμόνητα. Στο ύψος του, αλάνθαστος θεός, αλύγιστος από συγνώμες. Μέχρι να μάθει. πως οι βασιλείες αυτοεξορίζονται. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Ανατρέχοντας στις Απόκριες των παιδικών μου χρόνων, νιώθω μια ιδιαίτερη νοσταλγία. Τι είναι τελικά αυτά τα έθιμα που ξορκίζουν το σκοτάδι του χειμώνα κι υποδέχονται την Άνοιξη;  Ποιος αρχαίος νους τα εφηύρε; Δεκαετία ’70 και ’80, του προηγούμενου αιώνα, όπως τονίζουν τα παιδιά μου, η μάνα μου ήταν που έραβε τις στολές μας. Περίτεχνα, με ατόφιο ύφασμα και τούλι αληθινό. Μια φορά μόνο, στην εφηβεία, αποφάσισα να βάλω το κοστούμι του παππού μου, με την τραγιάσκα και ρεμπέτικο μο

Δυο πράσινα μάτια ξεπρόβαλλαν μέσα από τα μαύρα σχέδια της μάσκας, σαν πουλιά, έτοιμα να ανοίξουν τις φτερούγες τους και να πετάξουν μακριά.   'Εριξαν μια ματιά γύρω, προσπαθώντας να εντοπίσουν το στόχο τους, το επόμενο εφήμερο θύμα.   Στάθηκαν πάνω σε μια αιθέρια ύπαρξη. Εκείνη μαγεύτηκε από τη γοητεία του. Σε λίγο ήταν μαζί. Η βραδιά ονειρική.   Οι Απόκριες τελείωσαν. Τα φτερά ξεβάφτηκαν. Τα σμαραγδένια μάτια, ψυχρά, πέταξαν μακριά, αδιάφορα για τις ελπίδες που άφηναν πίσω.

Εφάνηκαν ραφτάδες τού μέλλοντος, αγγίζοντάς με, αθέλητά μου, προβάρουν στο κορμί μου το λευκό ένδυμα τής φουρτούνας. Στην είσοδο τού κελιού, επιτοίχια φωτιζόμενη μαρτυρία: "Μην ενοχλείτε" " Επισκεπτήριον " π.μ. - μ.μ." "Αυστηρώς" Κορτάρουν οι βίδες, πότε με τον ήλιο, πότε με τους δημόσιους φανοστάτες, και η δική μου λάσκα. Είναι οι ώρες που οι μπιστικοί, κουνώντας τα ραβδιά τους, επιθυμούν να ελέγξουν την δική μου σκέψη, καθώς, εγώ, με

Ο Έρωτας πρέπει να γιορτάζεται κάθε μέρα, γιατί είναι η ίδια μας η ζωή. ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Έρωτας είναι η στιγμή που σταματά ο χρόνος και νιώθεις όλη την ομορφιά του κόσμου, χωρίς φόβο. Είναι η χρυσή ανατολή που στέλνει την ίριδα των ακτίνων της στο μπαλκόνι μου, λέγοντας ''καλημέρα''. Είναι η αγάπη δύο καρδιών που χτυπούν μαζί στον ίδιο ρυθμό, σε ένα όνειρο, στο πάντα. Είναι η μυρωδιά του καφέ, το τραγούδι των πουλιών, το χαμόγελο ενός ξένου, το γέλιο των μικρών παιδιών. Είναι το