Άκου με, Έρωτα...

Έρωτα!

Έρωτα!

Σου φωνάζω, μα δε μ’ ακούς…

Απόκοσμες μελωδίες καλύπτουν τις κραυγές μου.

Σκηνές απ’ των χεριών σου το πάθος το παράφορο

τραβούν την προσοχή σου.

Κι εσύ –περήφανος– χαμογελάς,

όσο εγώ, στα γόνατα, φωνάζω ακόμη.

Κουράστηκα, Έρωτα!

Κουράστηκα να βυθίζομαι

στων αισθημάτων σου την πλάνη,

στα βάθη τ’ απροσμέτρητα

που χάνω τον εαυτό μου.

Κι αν τύχει, πάλι, και με βρω

στα μάτια του έρωτά μου,

δε θα ’μαι εγώ.

Θα ’ναι ένας εαυτός αγνώριστος,

αλλιώς πλασμένος.

Είναι ευλογία το να ξαναγεννιέσαι·

μα, πόσες φορές να ξαναγεννηθείς στο ίδιο σώμα;

Άκου με, Έρωτα! Νιώσε με!

Κουράστηκα…

Χόρτασα αισθήματα τρελά…

Χόρτασα υποσχέσεις…

Τώρα, αγάπη αποζητώ,

αγάπη θέλω μόνο.

Μαζί της ν’ αναγεννηθώ

και μέσα της να ζήσω.

Να είμαι εγώ,

όχι ο αλλοιωμένος εαυτός μου.

Να είμαι εγώ,

που αγαπώ και αγαπιέμαι.

Άκου με, Έρωτα…

Δε σ’ απαρνιέμαι·

μόνο που δε σε θέλω δίχως αγάπη πια.

Μονάχα τότε θ’ άξιζε να παραδοθώ.

Γιατί ακόμα κι αν με χάσω,

ξέρω πως θα με ξαναβρώ

στης άδολης αγάπης το απάγκιο.

Βάσια Δελημήτσου 🌹 ❤️ 🌹