"Κάτι σαν έρωτες"

Οι έρωτες, στη ζωή ενός αληθινού ανθρώπου,

είναι δύο:

ένας από αφέλεια

κι ένας από ξάφνιασμα.

Όλοι οι άλλοι

είναι ανακύκλωση των δύο

ή αποτυχημένη προσπάθεια ανεύρεσής τους.

Έτσι καταλήγεις σε συμβιβασμούς άνευ καρδιάς,

με μόνο σκοπό να μη θυμάσαι.

Να μη θυμάσαι

και να προσπαθείς γι' αυτό.

Έχοντας πάντα την αυτεπάγγελτη ανάγκη

να μειώνεις

ή και να σκοτώνεις

τους πραγματικούς έρωτες.

Κι αυτό

πάντα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα

μέσα στο βαθύ σκότος που σε κρατά γερά.

Κάθε πότε το γιορτάζεις;

Επιμένεις να ζεις

αυτό που σε κρατά

στην άβολη σιγουριά σου.

Κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου,

ποτέ δεν κοιτάς δίπλα.

Κοιτάς πάντα πίσω.

Ή και πιο πίσω.

Ξέροντας

πως είναι τόσο αργά,

που κι η νύχτα, στα μεσάνυχτα,

σε ατενίζει

ως βαθύ, αργό, παλαιωμένο γήρας.

Δεν έχει σημασία.

Τώρα που μπορείς,

τους έρωτες που φόνευσες,

να τους γιορτάζεις!

Μα ποιός μπορεί

να στερήσει τη ζωή από έναν έρωτα;

Αν ήταν έρωτας,

δεν πέθανε.

- Κι αν δεν ήταν, δεν θα ζούσε -

Κι έτσι

οι γιορτές σου

συνοδεύονται από κολλυβένιες τούρτες και τα κεριά έχουν χρώμα κίτρινο.

Για όσο θα μπορείς να λες

πως είσαι μέλισσα ακόμη,

και πως τρυγάς τον έρωτα

με μαεστρία...

Μα δεν γνωρίζεις

πως οι κηφήνες

αρκούν μόνο για να χτίσουν το μελίσσι.

Ύστερα,

η βασίλισσα τους φονεύει.

Γιατί γνώριζαν περισσότερα

απ’ όσα έπρεπε.

Έτσι πεθαίνουν και

οι «κάτι σαν έρωτες».

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹