Το κενό

Ένα άδειο κουτί κουβαλάω.

Το συνήθισα αναγκαστικά.

Είμαι πολλά χρόνια μ’αυτό.

Δεν βγαίνει από πάνω μου.

Φαγητό δεν γεμίζει το κενό.

Επιμένω, προσπαθώ, θέλω.

Βάρος πλακώνει το κουτί.

Μεγαλώνει περισσότερο.

Πώς να αναστήσω ψυχή!

Να χρωματίσω τα μάτια!

Κενό μα ασήκωτο φορτίο.

Πρέπει να προχωρώ, γιατί;

Τι θα πει πρέπει να το ένα.

Να το άλλο και όχι έτσι.

Χρειάζεται να κάνεις κάτι.

Δεν θέλω. Δεν μ αρέσει.

Ξαπλωμένη στο πάτωμα.

Με ένα πιάτο πλάι μου.

Να παλεύω με το κενό.

Κάποτε θα γεμίσει ναι !

Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹