Η Πυθία των Δελφών

Τον δρόμο πήρα κι έφτασα

μπροστά στη σεβαστή Πυθία

σε ανοιξιάτικη ρότα γύρεψα

χρησμό απ’ την τίμια Κυρία.

Με της γοργόνας σάλπισμα,

με της αυγής το γλυκό γέλιο,

με της γκέισας περπάτημα,

με της θεάς το λόγο, το μελένιο,

γονάτισα μπρος του Απόλλωνα το ναό

και στην ουρά θωρώντας,

σαν θυσιοφόρα απ’ την Ιερισσό

χρησμό θαρρώ, ρωτώντας.

Μπροστά στο πιθάρι το ιερό αυτό,

διεισδήθηκα σε χώρο άδυτο, ιάσιμο

εκεί κράτησα νερό για να λουστώ,

στην ιέρεια υποκλίθηκα, σαν καλοπιάσιμο.

«Ποια να ’ναι η μοίρα μου καλή

και ποια χαρά θα πάρω;

Ποια να ’ναι η γιατρειά μου σοφή

και με τι βάλσαμο θα γιάνω;

Τι βάσανα να προσμονώ

και πώς να τ’ αποφύγω;

Τι τιμωρία θα δεχτώ

και πώς θε να ξεφύγω;»

Κι εκείνη με τρόπο μαγικό

ευθύς με μπέσα μ’ αποκρίθηκε,

αφού τους οβολούς έδωκα οκτώ

κι εκείνη μέσα κει, σε χάσμα ξεχύθηκε.

«Ήρθες σε τόπο φήμης, εδώ Δελφοί

με εγρήγορση σιμά όλα μου τα πες,

μα άκου και εμένα τη σοφή

με μια απάντηση κι ανάλογα θα πράξεις».

«Για όλα τ’ άτυχα κρίματα

και της ζωής σου λάθη,

σαν θα πεθάνεις, εις στα γεράματα

θα κριθείς για όλα σου τα πάθη.

Σαν τιμωρία στη ζωή θα δεχτείς

την άλλη όψη να δοκιμάσεις,

για να σκεφτείς και να σωθείς,

μετάνοια σαν θα εγκωμιάσεις».

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹