Η μικρή Περσεφόνη και η λευχαιμία

Η μικρή Περσεφόνη και η λευχαιμία

«Υγιεία τίμιον αλλ’ ευμετάστατον.

Η υγεία είναι πολύτιμη αλλά ευμετάβλητη.»

Πλούταρχος, Αρχαίος Έλληνας ιστορικός  (47-120 μ.Χ.)

Θεσσαλονίκη Γενικό Νοσοκομείο Ιπποκράτειο, 15 Φεβρουαρίου 2012, 10:00

Οι πρωινές ακτίνες του ήλιου, περνούσαν μέσα από τα μεγάλα παράθυρα του δεύτερου ορόφου, του παιδοογκολογικού τμήματος του νοσοκομείου, όπου φιλοξενούνταν τα παιδιά που πάλευαν με τον καρκίνο. Στο μεταλλικό κρεβάτι αναπαύονταν ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι, χωρίς ίχνος ξανθών μαλλιών, λόγω της χημειοθεραπείας. Κοιτούσε με ενδιαφέρον τα σκούρα σύννεφα που κύκλωναν τον πυρωμένο δίσκο του ήλιου. Με την φαντασία της, ο ήλιος ήταν ένα μεσαιωνικό φρούριο, ενώ τα σύννεφα έμοιαζαν με φτερωτούς δράκους που το πολιορκούσαν.  Παρότι οι δράκοι ήταν θεόρατοι, οι αχτίδες που εξέπεμπε ο ζωογόνος ήλιος, σαν τις λόγχες των αρματωμένων ιπποτών, σκόρπισαν ως δια μαγείας τα σύννεφα δράκους και το λαμπρό φως κυρίεψε το ουράνιο στερέωμα.

Η Περσεφόνη, χαμογέλασε και κοίταξε το αδυνατισμένο χέρι της, στο οποίο μια ενδοφλέβια ένεση, μετέφερε σταγόνα σταγόνα, στον καταπονημένο οργανισμό της, τα φάρμακα που θα κατέστρεφαν τα καρκινικά κύτταρα που ελλόχευαν στο αίμα και στον μυελό των οστών της. Είχαν μόλις ξεκινήσει οι διακοπές των Χριστουγέννων, όταν οι γονείς της παρατήρησαν μια ασυνήθιστη ωχρότητα στο δέρμα της και υψηλό πυρετό. Τους εκμυστηρεύθηκε πως εδώ και λίγες εβδομάδες ένιωθε πόνους στα οστά και στις αρθρώσεις της. Επίσης όταν την πήγαιναν στο γυμναστήριο για την ομάδα βόλεϊ, από εκεί που ήταν η καλύτερη παίκτρια τώρα κουράζονταν εύκολα. Η μητέρα και ο πατέρας της, την άρπαξαν από το χέρι και έφυγαν με φούρια, προς το  

Γενικό Νοσοκομείο του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης, που εφημέρευε. Την απόσταση από το σπίτι τους, στο Ωραιόκαστρο μέχρι το κέντρο της Θεσσαλονίκης, ο πατέρας της, ο Χάρης την έκανε μέσα σε χρόνο ρεκόρ. Μετά από αρκετές ώρες, εξετάσεων, δειγματοληψιών και με την μητέρα της, την Χριστίνα να μην την αφήνει από την αγκαλιά της, τους πλησίασε μια σκυθρωπή νεαρή μελαχρινή γιατρός. Πήρε τους γονείς της παράμερα και τους εξήγησε από τι έπασχε  η κορούλα τους. Η Χριστίνα ξέσπασε σε κλάματα και ο Χάρης την αγκάλιασε σφιχτά. Η Περσεφόνη τους κοιτούσε με αμηχανία. Αφού ηρέμησαν οι γονείς της, την μετέφεραν στην πτέρυγα όπου υπήρχαν και άλλα παιδιά που έπασχαν από την επάρατη νόσο.

Την συνέδεσαν με μηχανήματα που επιτηρούσαν όλα τα ζωτικά σημεία της, της πήραν πάλι αίμα και της έδωσαν δυναμωτικό ενδοφλέβιο ορό. Αφού βολεύτηκε στο κρεβάτι της, την προσέγγισε η νέα γιατρός και της εξήγησε πως είχε αρρωστήσει. Η αρρώστια της λέγονταν λευχαιμία και τώρα το σώμα της παρήγαγε τεράστιες ποσότητες λευκών αιμοσφαιρίων, που δημιουργούσαν επιπλοκές στα εσωτερικά της όργανα. Της ζήτησε να κάνει λίγο υπομονή και θα φροντίσει να γίνει καλά. Ακολούθησαν εβδομάδες γεμάτες αγωνία και πόνο. Οι  γονείς της και η γιατρός, ήταν πάντα στο πλάι της. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες έγιναν μήνες, αλλά οι τρείς φύλακες άγγελοι της, ήταν αδιαλείπτως στο πλευρό της.

Η γιατρός, της είχε φέρει σαν δώρο το ξενόγλωσσο βιβλίο «Η Σαντάκο Σασάκι και οι χίλιοι χάρτινοι Γερανοί», το οποίο εξιστορούσε την ζωή μια δωδεκάχρονης γιαπωνέζας το μακρινό 1955. Η  γιαπωνέζα που ήταν πολύ κοντά στην Χιροσίμα, όταν έπεσε η ατομική βόμβα το 1945, αρρώστησε από λευχαιμία, μετά από δέκα χρόνια από την ρίψη της βόμβας. Στην Ιαπωνία υπάρχει ο μύθος, πως όποιος διπλώσει χίλιους χάρτινους γερανούς ( οριγκάμι ), θα πραγματοποιηθεί μια ευχή του. Η θαρραλέα Σαντάκο Σασάκι ξεκίνησε να φτιάχνει χάρτινους γερανούς. Δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερε καθώς απεβίωσε σε ηλικία δώδεκα ετών. Η γενναιότητα της, όμως ενέπνευσε τους συμπατριώτες της και έγινε το σύμβολο των παιδιών που αντιμετωπίζουν.  Στο πάρκο της ελευθερίας, στην πόλη Χιροσίμα της Ιαπωνίας, υπάρχει το χάλκινο άγαλμα της Σαντάκο Σασάκι, που κρατάει στα χέρια της , ένα χρυσό γερανό οριγκάμι, αντιπροσωπεύοντας την ελπίδα.

Ξαφνικά, η πόρτα του θαλάμου, άνοιξε και μπήκε μέσα η γιατρός της, η Αλέκα, συνοδευόμενος από ένα χαμογελαστό Χάρη. Η μητέρα της που λαγοκοιμόνταν στην διπλανή κλίνη πετάχτηκε έξαφνα.

«Είναι καλά Χριστίνα», ψέλλισε ο χαμογελαστός Χάρης.

Η Χριστίνα για μερικά δευτερόλεπτα κοιτούσε σαν χαμένη, τον άντρα και την γιατρό τους. Και οι τρείς τους, γύρισαν και κοίταξαν την Περσεφόνη.

«Έφτιαξα τον χιλιοστό γερανό και ζήτησα να γυρίσω σπίτι», είπε η Περσεφόνη με παιδική αθωότητα, δείχνοντας στις δυο γυναίκες και στον ψηλό άντρα, το χάρτινο οριγκάμι που είχε κατασκευάσει, από τις χάρτινες οδηγίες των φαρμάκων της.

«Κοριτσάκι μου», είπε η Χριστίνα και αγκάλιασε την κορούλα της με δάκρυα χαράς να σχηματίζονται στα καστανά μάτια της.

«Αγάπες μου», είπε ο Χάρης και αγκάλιασε τα δυο σμαράγδια της ζωής του.

Ένα εγκάρδιο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο της Αλέκας, η οποία αποχώρησε, αφήνοντας την οικογένεια μόνη της.

Θεσσαλονίκη Γενικό Νοσοκομείο Ιπποκράτειο, 15 Φεβρουαρίου 2025, 13:00

Η ψηλή ξανθιά κοπέλα περπατούσε, στους λευκούς διαδρόμους του νοσοκομείου, με τα βήματα της να αντηχούν στα πλακάκια του πατώματος. Φορούσε μια ολόλευκη ιατρική ρόμπα, πάνω από την μπλε στολή της, η οποία ανέμιζε ελαφρά , από τον γρήγορο βηματισμό της.   Στο χέρι της κρατούσε το βιβλίο «Η Σαντάκο Σασάκι και οι χίλιοι χάρτινοι Γερανοί». Άνοιξε τον γνώριμο πλέον θάλαμο της πτέρυγας του Νοσοκομείου. Ένα δεκάχρονο αγοράκι ήταν στην θέση, που πριν από αρκετά χρόνια, βρίσκονταν η γιατρός, συνδεδεμένο με μηχανήματα που βούιζαν και με ενδοφλέβιες ενέσεις που μετέφεραν στον οργανισμό του, αντικαρκινικά φάρμακα.

«Γιατρέ Περσεφόνη, γειά σας», είπε ο Λευτέρης.

«Πως νιώθεις σήμερα Λευτέρη;» ρώτησε η ενήλικη πλέον Περσεφόνη.  

«Καλύτερα, κυρία Περσεφόνη. Τι μου φέρατε;» ρώτησε το μικρό παιδί, με έμφυτη περιέργεια.

«Οι γονείς σου, μου είπαν πως σου αρέσει να σου διαβάζουν ιστορίες. Θα ήθελες να σου διαβάσω μια ιστορία από την μακρινή Ιαπωνία;» ρώτησε η χαμογελαστή γιατρός.

«Ναι», φώναξε χαρούμενος ο Λευτέρης.

Η Περσεφόνη κάθισε στην πλαστική καρέκλα, δίπλα στην κλίνη του Λευτέρη και άρχισε να του διαβάζει την ιστορία της Σαντάκο Σασάκι και των χίλιων οριγκάμι, ενώ ο μεσημεριανός ήλιος της συμπρωτεύουσας έλουζε το ευρύχωρο δωμάτιο.

Γεώργιος Παλαιστής 🌹