Ε-ΡΩΤΑΣ

Και όσο εσύ έχτιζες την ζωή στα ερείπια δακρύων,

εγώ βροχή γινόμουν,

ξέπλενα τα σοκάκια!

Και όσο εσύ σιωπούσες,

αργοπέθαινα και πάντα ευχόμουν η Παναγία μου,

εσένα να χαϊδεύει.

Και όσο εσύ ήσουν χαρούμενος ο ήλιος έκλεβε

ένα χαμόγελο σου

και έπειτα με αποχαιρετούσε με ένα φιλί στο μέτωπο!

Και όσο εσύ χειμώνιαζες ...

σκόρπιζες γκρίζα σύννεφα,

εγώ μεταμφιεζόμουν σε άνοιξη,

σε έπιανα από το χέρι!

Και όσο εσύ απολάμβανες

το δικό σου καλοκαίρι,

εγώ ζωγράφιζα καρδούλες στην καυτή άμμο,

ζούσα τον Αύγουστο που υποσχέθηκες!

Κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι επίδοξους συντρόφους εραστές απομάκρυνα.

Νοερά ταξίδευα και σεληνιαζόμουν!

Και τώρα...

Οι χτύποι της καρδιάς μου πείσμωσαν :

-Αρκετά ως εδώ.

Κάποιοι άνθρωποι σου δίνουν τόσο όσο μπορούν...

Κάποιοι σε αγαπούν όσο μπορούν να αντέξουν ...

πολύτιμο -βαρύ

το αντίτιμο αγάπης.

Κάποιοι προσποιούνται πως σε αγαπούν...

Κάποιοι προσποιούνται στον εαυτό τους ότι ζουν,

ενώ απλά υπάρχουν!

Κάποιοι αξίζει να αγαπηθούν όπως έχουν μάθει να αγαπούν!

Υφίσταται λάθος και σωστό στον ουρανό αγάπης;

-Υπάρχει ασύμβατο και συμβατό.

Διάκριση και αποδοχή,

ουράνια τόξα και βροχή

σε συμπαιγνία μεθυστική ,

ρομαντική εναλλαγή!

Παπαδοπούλου Φωτεινή 🌹