Κι είναι ακόμα χειμώνας...

Τι κι αν είναι χειμώνας, ο ήλιος θυμάται κάποιες μέρες να λάμψει και να ζεστάνει τη μέρα, πιο πολύ από ό,τι θα περίμενε κανείς για Φλεβάρη.

Και μαζί με τη ζέστη της μέρας, αρχίζει να πλάθει ο νους, ευφραίνει η σκέψη, την ζεσταίνει και αυτήν ο ήλιος του Φλεβάρη.

Και μένει λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε.

Εκεί σε σένα.

Πλάθει παραμυθένια ταξίδια σε πράσινα δάση και ατέλειωτες θάλασσες.

Τέτοιες μέρες σε σκέφτομαι πιο εύκολα…

Ίσως επειδή μου ζεσταίνεις τη σκέψη μου και με κάνεις να χαμογελώ…

Και ξάφνου ο ήχος της βροχής!

Μου ξυπνάει τις αισθήσεις και ανατριχιάζει το σώμα.

Με αποσυντονίζει, με φεύγει μακριά σου, με φέρνει πίσω σε μένα.

Έχει δικό της ρυθμό η βροχή, όπως πέφτει παντού, μου θυμίζει ένα σώμα που πάλλεται, αναστατώνει τον χρόνο μέσα μου.

Είναι και η θάλασσα…

Πάντα η θάλασσα μας.

Σε φέρνει δίπλα μου, στα πιο κρύα πρωινά αυτού του Φλεβάρη. Γυαλίζει τόσο που καίει τα μάτια,

κι όμως ανοίγει δρόμο μέσα μου, για εκείνη την Ιθάκη…

Την Ιθάκη του έρωτα μας.

Δεν φταίει η Ιθάκη, δεν φταίει ο δρόμος που χάθηκε…

Κι όμως… νιώθω ότι μέσα σε αυτό το ηλιόλουστο και συνάμα κρύο πρωινό, κάτι ζωντανό ανασαίνει μαζί μας.

Και η σιωπή μας, κρατά περισσότερα απ’ όσα έχουμε φανταστεί.

Και είναι ακόμα χειμώνας….

Μαρία Μίτα Νικολάου 💞