Απόκριες

Ανατρέχοντας στις Απόκριες των παιδικών μου χρόνων, νιώθω μια ιδιαίτερη νοσταλγία.

Τι είναι τελικά αυτά τα έθιμα που ξορκίζουν το σκοτάδι του χειμώνα κι υποδέχονται την Άνοιξη; 

Ποιος αρχαίος νους τα εφηύρε;

Δεκαετία ’70 και ’80, του προηγούμενου αιώνα, όπως τονίζουν τα παιδιά μου, η μάνα μου ήταν που έραβε τις στολές μας. Περίτεχνα, με ατόφιο ύφασμα και τούλι αληθινό.

Μια φορά μόνο, στην εφηβεία, αποφάσισα να βάλω το κοστούμι του παππού μου, με την τραγιάσκα και ρεμπέτικο μουστάκι, παρακαλώ!

Ξεχυνόμασταν όλα τα σχολεία, βαδίζοντας προς το κέντρο και καταλήγοντας στον Λευκό Πύργο, για τα γνωστά πειράγματα και το νυφοπάζαρο.

Νιώθαμε ότι ξεφεύγαμε απ’ την ρουτίνα κι ίσως αυτή είναι η ουσία του καρναβαλιού.

Υποδύεσαι ένα ρόλο, σε μια μικρή στιγμή αιωνιότητας, γνωρίζοντας ότι δεν θα είναι ο ίδιος τον επόμενο Φλεβάρη, ούτε κι εσύ.

Κουβαλώντας πάντα, το βαρύ φορτίο μιας αρχαίας μυσταγωγίας, ως οφείλει ο καθείς που γεννήθηκε Έλληνας.

Με το καλό να υποδεχθούμε και φέτος  τις Απόκριες, για να δώσουμε την σκυτάλη στην έλευση της  Σταύρωσης και της Ανάστασης...

Στέλλα Σωτήρκου 🌹