ΕΝ ΑΔΑΜΙΑΙΑ ΠΕΡΙΒΟΛΗ

Εφάνηκαν

ραφτάδες τού μέλλοντος,

αγγίζοντάς με, αθέλητά μου, προβάρουν στο κορμί μου το λευκό ένδυμα τής φουρτούνας.

Στην είσοδο τού κελιού, επιτοίχια φωτιζόμενη μαρτυρία:

"Μην ενοχλείτε"

" Επισκεπτήριον " π.μ. - μ.μ."

"Αυστηρώς"

Κορτάρουν οι βίδες, πότε με τον ήλιο, πότε με τους δημόσιους φανοστάτες,

και η δική μου λάσκα.

Είναι οι ώρες που οι μπιστικοί,

κουνώντας τα ραβδιά τους,

επιθυμούν να ελέγξουν την δική μου σκέψη,

καθώς, εγώ, με το σταλίκι στα δόντια, στα αβαθή, σπρώχνω την βάρκα μου.

Υποσιτιζόμενη αναζητούν την γραφή,

υποβασταζόμενη την ελπίδα,

σε οικονομικό τιμολόγιο η ελευθερία τής σκέψης.

Μου φαίνεται τούς ξεγελάς μικρή μου,

και τρυπώνεις από τα κάγκελα αχτίδα.

Σε νιώθω μέσα μου ριπαίο άνεμο,

στον μικρό κήπο σταγόνα μελτέμι.

Κρατώ γερά, καθώς τα τεχνητά τους νύχια γδέρνουν την γύμνια μου.

Τα άνθη σε καθολική εξέγερση.

Είναι τότε που με παίρνει αγκαλιά ο ουρανός, ολημερίς ή ολονυχτίς,

δίχως συντομογραφίες και ενισχύσεις.

Σαν ντόπιος οδοιπόρος μπαίνω σε δύσβατα μονοπάτια, τιμώ την στιγμή και μαζεύω τον χρυσό.

Ερμαφρόδιτα "μη".

Μη στον χρόνο, μη στην τρέλα,

μη και στο συναίσθημα.

Μη στον βασιλικό, μη στην γλάστρα, μη και στο νερό.

Μη στον ήλιο, μη στην αμφιλύκη,

μη και στο φεγγάρι.

Μη στον λόγο, μη στην σκέψη,

μη και στο παραμύθι.

Μη, μη, μη...

Όπου, όπως και να γραφεί,

προ ή μετά μεσημβρίας,

σαν το φως τής έμπνευσης τα παρατάει,

πάντα, νωρίς, θα νυχτώνει.

Δεν Έχω πλέον απορίες.

Δεν Έχουμε πλέον απορίες.

Ούτε, σαν βρέχει, ο Οκτώβρης "μη".

Επιμένω στο βλέμμα τής Τζοκόντα

-χρονών επιτοίχια απομίμηση-

που νοεί με ανθρώπινη ευφυΐα.

"Μου επιτρέπεται η λιακάδα τής ποίησης;"

Αινιγματικά μού χαμογελά.

"Κατέθετε, εσαεί, λόγω ψυχής".

...

Σοφία Π. Σαμόλη 🌹

Ανέκδοτο ποίημα