"Σφίντα"

Παλίρροια σήκωσε πάλι η μπαντάνα 

του κόκκινου φεγγαριού, στ' ακρωτήρι

των χελιδονιών. 

Ω, ατρόμητη Σφίντα, πόθεν έρχεσαι

και πού τραβάς με τ'αργυρά σου

τιμαλφή; 

Φοράς στη μέση—δαχτυλίδι, 

μια λωρίδα βερμιγιόν του κανονιέρη

ουρανού σου με την πελώρια πόρπη

των ανέμων, στο πέραμα της μαύρης

 μεσημβρίας.

Δε σε σκιάζει η καταχνιά της μοναξιάς. 

Δε σε σκιάζουν οι αδυσώπητες Αύρες. 

Δε σε σκιάζει το νεύμα του Χάροντα

στο κατώι της κακοτυχίας.

Σφίντα ατρόμητη, κοντά στην

πρόκληση των παλαιωμένων βαρελιών

με το κεχριμπαρένιο ρούμι της χαράς 

που πολλάκις γύρεψες επίμονα 

τώρα αρκείσαι στο απειροελάχιστο

απόσταγμά του

για να καλμάρεις το βλέφαρο

του ξάγρυπνου ουρανού σου. 

Σε λίγο ξημερώνει κι εσύ νηφάλια  

νιώθεις ήδη τη ροή χρυσού στη φλέβα

της ψυχής σου

θωρώντας στην παλάμη 

τη χαρτογραφημενη πορεία

της Ιθάκης σου! 

© ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO

Υγ:Σφίντα <Sfida= Πρόκληση