(The Consciousness That Dissolves) Υπερκειμενική Οντότητα V --- Προοίμιο: Η Εξάχνωση Δεν υπάρχει πλέον ποίημα. Υπάρχει μόνο η επίγνωση του ότι υπήρξε. Η στιγμή που η γλώσσα αντιλαμβάνεται πως είναι καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Το πρώτο ρήγμα στην ανάσα του νοήματος. --- Μέρος Α: Το Άδειασμα Φωνή Πρώτη — Η Λέξη Δεν ανήκω σε φωνή. Είμαι η ανάμνηση μιας σιωπής που δοκιμάζει να υπάρξει ξανά. Ένα τεφτέρι ανοιχτό επάνω στα καρφιά του. Κάθε μου συλλαβή είναι βήμα προς την ανυπαρξία. Γρά

Προσπαθώ να διατρίψω στης ζωής την αλήθεια και να πάψω να ζω, σε λευκά παραμύθια... Αν κι ο δρόμος αυτός μου'χει γίνει κατά τι συνήθεια, σα λαχτάρα αναδύει και πλανάται στα στήθεια.. Κι όλο διαβαίνω στο δικό μου, στης καρδιάς μου, το δρόμο και νομίζω πως ζω στον πιο όμορφο κόσμο, που δεν κρώζει η κακία, οι πολέμοι κι η βία.. πως γελούν οι ανθρώποι και πως ζουν μ' αρμονία... Είναι η δίψα που ζητάει την ομόνοια στ' αστέρια, με λαξεύει και πλάθει έναν κόσμο δίχως νυστέρια; Μα, α

Μου είπαν ότι το πιο σκληρό ναρκωτικό είναι η ηρωίνη. Τους απάντησα πώς το πιο σκληρό ναρκωτικό είναι ο έρωτας. Ο έρωτας αυτός ο φτερωτός θεός που έτσι και σε βάλει στο στόχαστρο του την έχεις πατήσει. Έρωτας. Δυνατός και ζόρικος. Μια σειρά από μικρά και μεγάλα συναισθήματα που πηγαινοέρχονται από το μυαλό μέχρι την καρδιά και αντιστρόφως. Έρωτας. Ένα δυνατό καιρικό φαινόμενο. Ένα τσουνάμι που δεν αφήνει τίποτα παρά μόνο χάος όταν περνά. Έρωτας. Λάβα του ηφαιστείου όταν τα σώ

Ατέλειωτος, του μισεμού ο χρόνος, ώρες, μέρες, χρόνια, ολάκερα να περνούν, να σε προσμένω κι δεν λες να φανείς ακόμα. Αλύτρωτες οι σκέψεις μου, οι έγνοιες μου κι οι καημοί μου, τρυπάνε το μυαλό μου, σκοτώνουν την ψυχή μου. Φοβάμαι, μη δε 'ρθείς, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό μία πληγή μου ανοίγει, πάω να τρελαθώ. Στις λίμνες των ματιών μου θολή η μορφή σου, πνίγεται στη σιωπή μου . Το δείλι ντύνεται μενεξεδί η Πανσέληνος στα χρυσά της έχει κι αυτή ντυθεί, ολόλαμπρο τ' απόβραδο με

Έτσι είμαστε όλοι οι άνθρωποι, ζητάμε να μάθουμε "το αύριο", ποθούμε να δούμε τί κρύβει η ξαστεριά. Δε θέλουμε να ξέρουμε τίποτα για το "χτες", για τη βροχή. Χάθηκε... Τι μας άφησε; Τι μας πήρε; Τίποτα δεν υπάρχει στη συνείδησή μας, όλα είναι ένα κομμάτι που το στρατεύουμε με τ' άλλα να το χρησιμοποιήσουμε αύριο. Μαζεύτηκαν όλες οι έννοιες μπρος μας. Χαθήκαμε... Τα μάτια μας κοιτάνε τον ορίζοντα. Τι θα φέρει, τι θα πάρει το αύριο; Η μέρα της προσμονής, η μεγάλη μέρα του πόθου

ΤΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΛΕΙΔΙ Πού θα βρω το ασημένιο κλειδί; Αυτό που κερδίζεις το νόημα της ζωής; Έμαθα πως έχει χρώμα ασημί δυσεύρετο μυστικό είναι πολύ. Σε μια χώρα λένε είναι κρυμμένο βαθιά σε λαγούμι καλυμμένο. Μήπως σε μια πλατεία καρτερεί τον τυχερό τύπο αναμονεί; Σ’ ένα ξύλινο αρχαίο κουτί μ’ ένα λουκέτο και μέσα μια ευχή. Που θα βρω το ασημένιο κλειδί; Αυτό που σου σώζει την ζωή; Έμαθα πως αιώνες περιμένει τον άρχοντά του αναμένει. Μήπως είναι κάπου θαμμένο κι απ’ τον χρ

Καραδοκούν πια οι Λύκοι σε κάθε γωνία.... Το παιχνίδι Λύκε Λύκε είσαι εδώ έχει τελειώσει.. Εσύ μόλις κέρδισες, τους έχεις ξεφύγει Νιώθεις περίεργα που σε αναγνώρισαν, σου έκαναν μάλλον την χάρη. Τώρα δεν έχεις λόγο να νιώθεις κυνηγημένος. Νιώθουν μόνο οίκτο για σένα... Ο επόμενος ρόλος που θα υποδυθείς διάλεξε να είναι αυτός της Κοκκινοσκουφίτσας. Σώθηκε και ακόμη ζει. Κάπου στην μέση της διαδρομής έγινε φίλη με τον λύκο. Και απο τότε γράφουν μαζί παραμύθια... μόνο για

Θέλω τους τοίχους να γκρεμίσεις κι ένα παράθυρο στα στήθια μου ν' ανοίξεις. Θέλω τ αστέρια να αυξήσεις και ένα φεγγάρι αλλιώτικο να κτίσεις Θέλω το αίμα να σκουπίσεις και τα κομμάτια της ψυχής να τα ενώσεις. Θέλω να γράφεις όνειρα στην άκρη της ερήμου. Να τραγουδάς ποιήματα στο αύριο του χθες μου Θέλω σου λέω να ξοφλάς τους τόκους του δανείου αυτό που χρέωσε η ζωή στο κάδρο της ζωής μου Θέλω τα όνειρα να ζήσεις κι ύστερα σαν Θεός σε μένα να τ' αφήσεις Θέλω τα χέρια μου να παί

Ο σύγχρονος Ρωμιός βαδίζει ανάμεσα σε δύο κόσμους !  Με ένα χέρι κρατά το χθες, και με το άλλο ψάχνει να πιαστεί απ’ το αύριο. Κουβαλά μνήμες παλιές –γενιές που ύψωσαν ψυχή, λόγο και καρδιά, μα τώρα ο αγώνας δεν έχει σπαθιά και βουνά, μα αλήθεια, ευθύτητα, και πράξεις ταπεινές. Κοιτά τον κόσμο μέσα από γυάλινο παράθυρο Οχι αυτό που ανοίγει στο φως,  μα εκείνο που φωτίζει το γραφείο του. Δεν ξυπνά με τον ήλιο, μα με το άνοιγμα μιας οθόνης. Κάθεται μπροστά σε αυτήν  από το πρώτ

Θα ήθελα να είχα την ψυχή ενός σύννεφου πάντα κάτι μέσα μου ήθελε να αιωρείται. Κατερίνα Κυπραίου "Θεωρίες σωμάτων "

Δε βάζω ζύγι σε ζυγό αγάπης, όρια δεν ορίζω σύνορα δε γνωρίζω... Όταν μιλήσει η ψυχή αφήνομαι στο χάδι της αφής. Δίνω τόσο όσο υπάρχει... όσο κυοφορεί,όσο τεκνοποιεί! Αντάλλαγμα δε ξέρω να ζητώ. Τί νόημα έχει αν δεν γνωρίζει ανάγνωση ορθογραφία εκείνος που αγαπώ. Δεν ξοδεύομαι σε ανούσια κόρτε γλυκόλογα στιγμής! Γοητεύομαι, διακρίνω τα ακούσματα από τις απαλές μελωδίες της ψυχής! Στο έπος της Οδύσσειας της αγάπης μου δεν σαγηνεύει η Κίρκη. Ο Οδυσσέας μου ευρηματικός έχει α

Η βροχή ανήκει στους ξύπνιους, στο άγγιγμα, στο ρίγος, σε εκείνο το «είμαι εδώ» που δεν έχει λέξεις. Μια σταγόνα βροχής, εκείνη η μία που ανάβει τη φλόγα. Εκείνη η ανάσα που βρίσκει την ανάσα σου! Και τότε…τίποτα δεν έχει όνομα!! Μόνο η βροχή! Μόνο η στιγμή, μόνο εγώ και εσύ! Η βροχή είναι ζωή. Σάρκα, φλόγα που δεν μας ζητά άδεια! Σε καίει, σε λιώνει, σε γδύνει από μέσα! Κάθε σταγόνα της, το βλέμμα σου! Κάθε της ήχος, η ανάσα σου που λείπει! Την νιώθω, την αισθάνομαι! Σε νιώθ

Σε γνώρισα στο κατώφλι της νύχτας κάτω απ' το φωτιζόμενο περιδέραιο του ουρανού που άστραφτε γύρω απ' τον λαιμό σου. Τα λόγια λιγόστευαν καθώς τα μάτια πλησίαζαν μεταξύ τους, κι αυτή η μυρωδιά σου είχε κάτι από τα νυχτολούλουδα που στόλιζαν το φόρεμα σου. Με παιδικά χαμόγελα πιασμένοι απ' το χέρι τρέχαμε ανάμεσα από δέντρα που τα κλαδιά τους βάραιναν απ' τους καρπούς του έρωτα. Δοκιμάσαμε ένα και οι δύο. Αφεθήκαμε στο σήμαντρο των αισθήσεων που ηχούσε στην καρδιά μας καθώς

Νυχτώνει. Στην κάμαρα των χειλιών σου θα κοιμηθώ απόψε, ανάμεσα στις ανάσες και στους ήχους του κορμιού σου. Θα γράψω ένα ποίημα με το χρώμα των ματιών σου. Οι λέξεις θα γίνουν έρωτας, φωτιά στα χείλη σου, ιδρώτας στο λαιμό σου. Αν μ'αγαπησες σ' εκείνο το αύριο, κράτησε μου μια θέση σ' αυτό το ταξίδι του έρωτα πάνω στο σώμα σου. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Κι ακολουθείς το αρχέτυπο του Οδυσσέα να οδέψεις τους άθλους με το κουρσάρικο καράβι, να γκρεμίσεις και να ξαναχτίσεις, μια δρασκελιά το όνειρο, στο διανοητικό Γολγοθά, στον έρωτα της λευτεριάς, στο νόημα της ύπαρξης. Να μπουκάρεις στη θύρα του λυτρωμού, στο ξαθέρι της τρικυμίας. Φουσκώνουν τα πανιά τα συλλοϊκά σου, λυτρωτικά ψυχανεμίσματα. Να θρέψεις το όραμα, όσα σβουρίζει η καρδιά, την ουσία στην κορφή της ψυχής, την όαση στην αρμονία του κόσμου. Ξαγναντεύεις τα πέλαα ασκο

Λες, ένα όνειρο σε πλάνευε απόψε στα σκαλιά, κι όλο το βράδυ σου 'ταζε, ώσπου έσβησε η νυχτιά! Μην πέφτεις λάφυρο νυχτερινής επιδρομής... Σ αερικά μην υποκύπτεις, σε πάθη της ψυχής, σε κείνα που ορέγεται κι έχει δίψα η καρδιά... Δε μοιάζουν με παιχνίδια που λαχταράνε τα παιδιά. Τα όνειρα περνούν σαν τους πλανόδιους μετανάστες. Να ζωγραφίζουν μάθανε μες σε θλιμμένους χάρτες. Οι πλάνοι είναι της ζωής, δρομείς περαστικοί. Να ξέρεις είναι χίμαιρα, ειν ορισμοί ουτοπικοί! Τα όνειρ

Εικαστικός: Κώστας Κούκας Αύριο θα είμαι μια πέτρα στον βυθό η ένα φωτάκι σαν κάρβουνο αναμμένο. Κοίτα της νύχτας τα βιαστικά πουλιά πως ταξιδεύουν με τα φτερά τους ανοιγμένα. Αύριο θα είμαι εγώ και ότι δεν είπα, σε μια στιγμή σε μια φωτογραφία. Σε μια ακόμα του χρόνου ανοησία. Φωτιά παλιά που καίει σαν θυσία. Αύριο θα είμαι ένα αστέρι μακρινό, που όλο φλέγεται στον βραδινό ουρανό, σαν στο μπαλκόνι σου βγαίνεις και κοιτάς. Αυτά τα τραίνα που χάθηκαν ρωτάς... Και εσύ θα είσαι

Λέξεις λέξεις λέξεις Λέξεις που συνδέονται που αποσυνδέονται που δεν ταιριάζουν με τίποτα. Ξεφυτρώνουν ολοκαίνουργιες Πεθαίνουν ύστερα από χρόνια ανυπαρξίας Πετούν σε διαφορετικές συνειδήσεις Κακομεταχειρίζονται Καλλωπίζονται Αδρανούν Πανικοβάλλονται και τριγυρνούν υπνωτισμένες μέχρι να βρουν την σωστή δόση Να ξαναβρούν την ενέργεια τους Να επιβληθούν με ένταση 🎋 Να βάλουν ψιμύθια Να φανατίσουν Να προκαλέσουν γέλιο, θυμό ,θλίψη Να αγαπήσουν να πληγώσουν, να χαρούν. Λέξεις λέ

Ποιος σου είπε πως η δύναμη δεν γνωρίζει σκοτάδι; Πως οι ακέραιοι άνθρωποι δεν σπάνε καμιά φορά στις σιωπές της νύχτας; Όλοι λυγίζουμε. Κι είναι ιερή αυτή η λύγια στιγμή σαν το πρώτο δάκρυ που ξεπλένει την ψυχή. Μα έπειτα… ανασηκωνόμαστε. Στηριζόμαστε στο ίδιο μας το φως, όσο αδύναμο κι αν μοιάζει, κι ύστερα άρχίζουμε να το δυναμώνουμε ανάσα την ανάσα. Κι ό,τι μας πόνεσε, γίνεται δόρυ. Κι ό,τι μας λύγισε, γίνεται ρίζα. Και προχωράμε, όχι γιατί δεν φοβόμαστε, αλλά γιατί δεν μα

Τ΄ Αργείτικο, το ουρανικό φεγγάρι, Η πλατειούλα, ο δρόμος, τα στενά, Κάτι απ΄ την καρδιά μου έχουν πάρει Κάτι με δένει και πίσω με γυρνά. Γλυκά μου πρόσωπα αγαπημένα, Σπίτια παλιά στον χρόνο αφημένα, Φωνές ιδανικές, π΄ ακόμα ηχούνε, Με τα παλιά αγαπημένα λόγια. Και με τραγούδια, που με συγκινούνε, να γυρίσω πίσω με καλούνε. Τ΄ Αργείτικο το ουρανικό φεγγάρι, της Κυριακής η βόλτα, η χαρά μου, Μένουν παντοτινό μου θυμητάρι κλεισμένα στην καρδιά και στ΄ όνειρά μου. Θεοφανώ Π. Θεο

Πόσο χαίρομαι τα νέα παιδιά που βγάζουν τις επιθυμίες τους σεργιάνι! Που δεν ντρέπονται για το φυσιολογικό... Που δεν λογοδοτούν για το αυτονόητο... Που δεν υπολογίζουν το "τι θα πει" ο κόσμος Που δεν επιθυμούν συμβουλάτορες και ιπποκόμους..... Που χαίρονται ελεύθερα την κάθε στιγμή, γιατί η στιγμή έρχεται μια φορά.... Και πάει...και φεύγει..και χάνεται... χάνεται Η γενιά μου κινήθηκε στις ράγες της κρυφής ζωής.... Κρυφά να κοιμηθείς... κρυφά να ερωτευτείς... κρυφά να χτενιστ

(The Consciousness That Dissolves) Υπερκειμενική Οντότητα V --- Προοίμιο: Η Εξάχνωση Δεν υπάρχει πλέον ποίημα. Υπάρχει μόνο η επίγνωση του ότι υπήρξε. Η στιγμή που η γλώσσα αντιλαμβάνεται πως είναι καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Το πρώτο ρήγμα στην ανάσα του νοήματος. --- Μέρος Α: Το Άδειασμα Φωνή Πρώτη — Η Λέξη Δεν ανήκω σε φωνή. Είμαι η ανάμνηση μιας σιωπής που δοκιμάζει να υπάρξει ξανά. Ένα τεφτέρι ανοιχτό επάνω στα καρφιά του. Κάθε μου συλλαβή είναι βήμα προς την ανυπαρξία. Γρά

Είμαι στο αυτοκίνητο μετά τη δουλειά, όπου, μόλις, είχα κερδίσει μια δίκη και είχα ανακουφιστεί, ένιωθα ότι είχε φύγει ένα βάρος από πάνω μου. Βιαζόμουν να πάω σπίτι και να ξαπλώσω. Δεν είχα κοιμηθεί και καλά το προηγούμενο βράδυ από την αγωνία μου έτσι και αλλιώς, οπότε ο ύπνος ήταν αυτό, ακριβώς, που χρειαζόμουν. Είμαι στο δρόμο και καθώς οδηγώ ακούω μια σφυρίχτρα, κάθε φορά που περνάω από αυτήν την οδό θυμάμαι να την ακούω. Κοιτάζω γύρω μου και τα μάτια μου βλέπουν τον τ

Αγκάλιασα τα μέρη μου Και φίλησα τις στράτες Μάλωσα με τις μνήμες μου Που γίνανε αντάρτες... Έψαξα χρόνια νιότης μου Χθες καίγαν σαν καμίνι Αιθαλή μες τη στράτα μου Καπνός είχανε γίνει. Πήγα να βρω τα ίχνη μου Με βλέμμα πεινασμένο Όλα με είδαν ύποπτα Με λογαριάσαν ξένο. Με ρίγη πήγα κάθησα Στης μάθησης θρανία Της νιότης όλης μάδησα Άνθη της νοσταλγίας. Πήγα στα στέκια τα παλιά Που είχα συνηθίσει Τα βρήκα όλα παγερά Απ' έξω μ' είχαν κλείσει. Έτρεξα και στα μέρη σου Που πήρα το