Του έρωτα το δάκρυ

Αχ! Να γινότανε του έρωτα το δάκρυ

Αχ! Να γινότανε χρυσή βροχή,

Να πλημμυρίσει την καρδιά μ’ αγάπη

την καρδιά μ’ αγάπη αληθινή.

Αχ! Και να κερνούσα όλο τον κόσμο,

Όλο τον κόσμο ένα γλυκό πιοτό,

Να ξεχαστούνε ο πόνος και οι πίκρες,

Ο πόνος και οι πίκρες του σ’ ένα λεπτό.

Και να ερχότανε στα μάτια σου μια λάμψη,

που να φωτίσει του μυαλού την πιο κρυφή πηγή,

να έριχνα ένα φίλτρο μέσα στο ποτό του κόσμου

να νιώσει τη δύναμη του έρωτα και πόσο αξίζει αυτό.

Του έρωτα το δάκρυ, αγάπη αληθινή,

ως της ζωής την άκρη θα είναι δυνατή.

Πες μου πως δε θα φύγεις, πως  θα ‘μαστε μαζί

Μέχρι του έρωτα το δάκρυ να κλείσει την πληγή!

                                                     Κ Γ Κ. 2026