Ποταμίσιες ιστορίες...

Μοιάζει η ζωή μας με ποτάμι, που σέρνει κελαρίζοντας τα νερά του, μέσα στο χρόνο σταθερό στη ρότα του και πιστό στην πορεία του. Κυλάει λοιπόν ακούραστο μέσα στους αιώνες, πιστό στο φιδίσιο μονοπάτι του και μετράει τις αυγές και τα δειλινά, τους χειμώνες, και τα καλοκαίρια μας, με τις χαρές μας να λιάζονται στην ακροποταμιά και τις λύπες μας στοιβαγμένες στα λασπωμένα σωθικά του.

Κυλάει λοιπόν μέσα στο χρόνο και σέρνει βαρκούλες στο διάβα του, μια μια τις μέρες της ζωής μας, περαστικές και αυτές να χάνονται βιαστικές στον ωκεανό και να μην γυρίζουν ποτέ πίσω...

Το ποτάμι στον τόπο μας, έσερνε τεμπέλικα και νωχελικά ή με φούρια τα νερά του, ανάλογα με τις εποχές και τις διαθέσεις του και άλλοτε φουσκωμένο βαρυγκομούσε από το φορτίο της λάσπης και άλλοτε φρεσκοπλυμένο και γάργαρο σιγοτραγουδούσε στις καλαμιές.

Εκεί δραπετεύαμε κρυφά τα καλοκαίρια και τσαλαβουτούσαμε στα ρηχά, εκει καμακώναμε βατράχια καβούρια και νερόφιδα, εκεί ψάχναμε βότσαλα για τα παιχνίδια μας και το δαχτυλίδι της Ρηνιώς, που το κατάπιε το ποτάμι στα σωθικά του.

Εκεί στο ποτάμι γνώρισε η Ρηνιώ τον έρωτα και τον αγαπημένο της, που της χάρισε το δαχτυλίδι της καρδιάς του.

Εκεί ξεκάλτσωτη με τα φουστάνια μαζεμένα μέχρι το γόνατο τσαλαβουτούσε στα νερά και έπλυνε τα χράμια.

Μετά τα άπλωνε στους θάμνους στην ακροποταμιά και μέχρι να στεγνώσουν καθόταν στο βράχο με τα πόδια στο νερό, μαδούσε τις μαργαρίτες της αγάπης και έριχνε τα ανθάκια τους στον ποταμό και κείνα ταξίδευαν στον ωκεανό, και ταξίδευε και κείνη στο όνειρο της αγάπης.

Απασχολημένη, στο μ' αγαπά δεν μ' αγαπά, δεν τον πήρε χαμπάρι καθώς στάθηκε πίσω της, με ένα καλάθι ποταμίσια ψάρια, με το ψαθάκι του στραβά και όλα τα νιάτα του σε παράταξη.

Από τότε γίνανε αχώριστοι και το ποτάμι, άγρυπνος τσιλιαδόρος, παραφυλούσε τα κλεφτά ραντεβού, το ανυπόμονο σμίξιμο, τα διψασμένα φιλιά τους, και έγινε μάρτυρας μιας μεγάλης αγάπης, και αιτία της δυσοίωνης κατάληξής της.

Άνοιξη ήταν, λίγο πριν το γάμο και έπλενε η Ρηνιώ με τις φίλες της τα προικιά στην ακροποταμιά, όταν εντελώς ξαφνικά και ανεπαίσθητα σε μια απότομη κίνηση το δαχτυλίδι του αρραβώνα, γλίστρησε από το χέρι της και το κατάπιε λαίμαργα το ποτάμι στα σωθικά του.

Κακοσημαδιά είπε τότε η μάνα του γαμπρού και το κακό σημάδι ηταν ο εφιάλτης των θνητών και προμηνούσε ρημαδιό στη ζωή τους. Έτσι μετά τον κακό οιωνό ο γάμος δεν έγινε ποτέ, και τα προικιά έμειναν στοιβαγμένα στο γιούκο, αφού ο γαμπρός εξαφανίστηκε δια παντός, και άλλοι λένε, ότι μετανάστευσε στην ξενιτιά, να αποφύγει το πεπρωμένο, και άλλοι πως τον ρούφηξε η δίνη του ποταμού πάνω στο θυμό του και τον κράτησε για πάντα μέσα του.

Λένε πως το ποτάμι αγάπησε τόσο πολύ την κόρη και τόσο πολύ την πόθησε η νερένια καρδιά του, που την κράτησε για πάντα κοντά του. Έτσι η Ρηνιώ έμεινε για πάντα καρφωμένη στο βράχο, με τα γυμνά πόδια της στο νερό, να την χαίρεται το ποτάμι.

Κι έτσι απόμεινε εκεί ριζωμένη στο χρόνο και τη μνήμη, για πάντα νέα για πάντα ωραία , αφού δεν την πήρε το ποτάμι στο διάβα του και ούτε τη λεηλάτησε ο χρόνος, αλλά ρίζωσε στο διηνεκές, όπως οι μύθοι, οι θρύλοι, οι παραδόσεις και οι ποταμίσιες ιστορίες..

8/1/2026

Λιάνα Πουρνάρα 🌹