Απο μικρό παιδί...

Από παιδί κατάπινα λάθη,

με το κουτάλι της υπακοής.

«Φάε για να μεγαλώσεις», μου έλεγαν,

κι ας έσκαγα από τα «πρέπει».

​Με νανούριζαν με τον φόβο του χειμώνα,

μου έδειχναν το μερμιγκάκι υπόδειγμα υπομονής.

Μα εκείνο, στην υπόγεια φυλακή του,

τι έκανε τα απεγνωσμένα του όνειρα;

​Ο τζίτζικας, με την ταμπέλα του οκνηρού,του βαρετού

είχε μια κιθάρα για πυξίδα.

Δεν ρώτησε ποτέ πόσο χρόνο έχει το κλαδί,

μονάχα τραγούδησε τη μελωδία της καρδιάς του.

​Τώρα, που το λευκό του χιονιού

έπεσε ξαφνικά στα μαλλιά μου

δεν θέλω η αναδρομή μου να είναι

μια στοίβα από προνοητικότητα και σιωπή.

​Ανάμεσα στην ασφάλεια της αποθήκης

και στο εφήμερο τραγούδι του καλοκαιριού,

διαλέγω τον ήχο των κυμάτων και των χορδών.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹