Για όλα τα 'αντίο'

Για όλα τα "αντίο" που είπαμε,

η μνήμη τρέχει κι η καρδιά πονά,

είναι η λέξη που την πληγώνει βαθειά.

Αρχίζει ένα ψιλόβροχο από αναμνήσεις,

στους δρόμους του χρόνου, αναπνέεις τη σιωπή .

Η καρδιά που αρνείται κι η στιγμή που δεν ακούς και προχωράς.

Σκλαβώνεσαι στις λέξεις που σε θέλουν στα δεσμά τους, ζητάς να γείρεις το παράπονο στη λήθη.

Δεν είναι ο χρόνος που λείπει, είναι που η χαρά δεν φτάνει, είναι αυτό που φαίνεται λίγο και αρχίζουν να σε κυκλώνουν εικόνες, μυρωδιές και ήχοι.

Θες να κρατήσεις τις στιγμές, να πάρεις απ της ψυχής το ρούχο, ένα χρυσό ξέφτι, και μια αγκαλιά που δε φτάνει.

Ξεδιπλωμένες αγωνίες, μπερδεμένες εικόνες και στα μάτια η λύπη που πασχίζει να γίνει ένα με το δάκρυ, πριν το λιγοστό φως σταθεί στη μεγάλη πόρτα.

Στενεύει ο χρόνος, το σχήμα της νύχτας μεγαλώνει, πόσο παράξενα κι αλλόκοτα,

όλα τα "αντίο" σε προφταίνουν.

Πολεμάς τη νοσταλγία και με τρυφερές αναμνήσεις, προσπαθείς να καταργήσεις την αλήθεια με μισοσπασμένες λέξεις.

Με ραγισμένη ανάσα,θα 'σαι στο αύριο που θα φέρει η αυγή και πάντα θα δοξάζεις στην αντίπερα όχθη, τη θύελλα που λες...ζωή.

Αύριο... μέσα απο εκείνα τα "αντίο" θα ονειρεύεσαι πάλι και πάλι θα χάνονται

ο νους κι η ψυχή στης ζωής τα χρώματα .

(Ν. Φ) Νίκη Φωκά 🥀🌹