Το τραγούδι της ομορφιάς...

Από την άκρη της γης έχει κυλήσει

η ομορφιά στο γαλαξία,

από τα πράσινα δέντρα,

από τις λίμνες και τα ποτάμια...

Με τα χέρια του ήλιου

αυτοπροσώπως μοιράστηκε

σπιθαμή προς σπιθαμή

έτσι ώστε να μην μείνει κανείς

παραπονεμένος,

ούτε ένα άστρο,

μήτε ένας πλανήτης.

Συνέρρευσαν όλοι γύρω της

σαν τις μέλισσες

πάνω στα λουλούδια

για να μαζέψουν την πολύτιμη γύρη.

Ήρθαν οι πλανήτες πρώτοι

και τους δόθηκε το μεγαλύτερο

μερίδιο της ομορφιάς,

μετά ήρθαν οι δορυφόροι των πλανητών

και τελευταία τ' άστρα

και κανείς δεν στερήθηκε

γιατί η ομορφιά έφτανε για όλους.

Κι αφού χόρτασαν οι πάντες

κι αποσύρθηκαν στα διαστημικά μέρη τους

για να την χαρούν,

ήρθε ένα τελευταίο άστρο

που ερχόταν λέει από πολύ μακριά

και δεν είχε προλάβει να πάρει

μέρος στην μοιρασιά της ομορφιάς.

Ήταν ρακένδυτο και το φως του πολύ αμυδρό

και με φωνή που ίσα ίσα έβγαινε

δικαιολόγησε την αργοπορία του

λέγοντας

πως ταξίδεψε από άλλο γαλαξία.

Η γη για να μην το δυσαρεστήσει

του χάρισε κάτι ανώτερο,

ένα τραγούδι που είχε φτιάξει για τα δέντρα της,

τα λουλούδια, τα ποτάμια τις λίμνες της,

ένα τραγούδι που τα υμνούσε.

Κι εκείνο το εξέλαβε ως το πιο πολύτιμο δώρο

και το τραγουδούσε συνεχώς

γυρνώντας στο σπίτι του

στον γαλαξία του,

μέχρι που το φως του άρχισε να μεγαλώνει,

η φωνή του να δυναμώνει

και στο πρόσωπό του να αστράφτει

ένα πελώριο χαμόγελο.

Και χωρίς να το αντιληφθεί

μέχρι να φτάσει πίσω είχε γεμίσει

το διάστημα με τριαντάφυλλα

που μοσχοβολούσαν αγάπη.

Γιατί τελικά η ομορφιά

δεν είναι μόνο η αισθητή,

η οποία μπορεί εύκολα να φθαρεί,

αλλά κι η νοητή.

Την οποία όσο την έχεις μέσα σου

σε κάνει πιο δυνατό

κι όσο την τραγουδάς

απλώνεται και υπάρχει,

χαρίζοντας παντοτινά

λάμψη κι όνειρα στο σύμπαν

και στα όντα του.

Ροδοθέα Θεοτοκάτου 🍁 🌹