Ηλεκτροφόρα καλώδια

Έμαθα τον θάνατο

από τα πέλαγα

που μπαίνουν στα λιμάνια

σαν ξένοι

και σε αγοράζουν όσο - όσο.

Έμαθα τον πόνο

απ’ τα βλέφαρα που κλείνουν άπαξ

και δεν διαπραγματεύονται.

Απ’ τα χέρια τα δεμένα

μέσα στην κάσα

σαν επιβεβλημένη προσευχή•

Απ’ το στόμα

που στραβά το κόλλησε ο νεκροθάφτης

για να μη φωνάξει "λίγο ακόμα"•

Από τις πέτρες της ταφής που σπάζουν το τεφτέρι με κρότο αδιαφορίας.

Έμαθα να γράφω, μάνα,

απ’ τη μήτρα σου!

Απ’ τα σπλάχνα σου που άντεξαν Θεό και άνθρωπο.

Απ’ τον ίδιο τον Θεό

που με έκλεισε σε σαρκίο:

μου φόρεσε τη μούσα

στα μαλλιά, στα δάχτυλα,

για να αφήσω αποτύπωμα

εκεί που καίγεται ο χρόνος.

Έμαθα να μη φοβάμαι•

από τον οίστρο του φόβου τον γυμνό.

Απο τ' αμπέλια που τα σπαράζουν κοράκια

στο κάρπισμα.

Και το μαγάρισμα

που φύλαγε για μένα ο χρόνος

να με περιμένει

ανόητο,

αληθινό.

Αναπόφευκτο.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹