ΛΗΜΕΡΙ...

.

Τη ζωή μου σφράγισες.

Λάμπεις σαν ήλιος

και τίποτα δεν αντιστέκεται.

.

Όλα σβήνουν

σαν θαμπά φεγγάρια

πριν προλάβουν να γεννηθούν.

.

Δεν άκουσαν τραγούδι,

ούτε αηδόνι στο σκοτάδι,

ούτε ανάσα μνήμης.

.

Και μένω μόνο με το φως σου.

Ό,τι δεν άντεξε, χάθηκε.

.

Γεύση αγάπης,

ανεμώνες αναμνήσεων

γράφουν τ’ όνομά σου.

.

Ένα δάσος το λημέρι μας.

Δέντρα, κύματα, πουλιά

γνωρίζουν το φιλί σου.

.

Μεθυσμένα,

σαν να ήπιαν φως

από τα χείλη σου.

.

Η φύση θυμάται πριν από εμάς.

Και σωπαίνει από σεβασμό.

.

Κάθε βράδυ σκύβω

ευλαβικά και σε φιλώ.

Εκθαμβωτική εικόνα μου.

.

Μεθυστική μου μυρωδιά.

Τα νυχτολούλουδα

δεν ανασαίνουν πια.

.

Τα άστρα περιγράφουν τη μορφή σου,

μια ροδαυγή

που ανθίζει.

.

Δεν είσαι μούσα.

Είσαι η ανάγκη της φωνής.

.

Είσαι της φωνής η ηχώ,

η λατρεία της ψυχής,

η ελπίδα στο παράθυρο.

.

Η κόρη της αγάπης,

το λουλούδι

που επιμένει στο σκοτάδι.

.

Ήμουν μόνος.

Δειλινό θλιμμένο

πριν νυχτώσει.

.

Περίπατοι βουβοί.

Ποιήματα χαμένα.

.

Απόσταγμα ελπίδας.

Ποίηση και αγάπη

μέσα σε μια βάρκα.

.

Βαρκάρης η σελήνη.

Ήρθες

και πήρες το όνειρό μου.

.

Δεν αισθάνομαι το σύμπαν,

δεν μπορώ να δω το φως,

μόνο εσένα.

.

Και μου αρκεί.

Γιατί είσαι παρόν.

.

Σαν βρέχει

είσαι η ανάσα της βροχής

πάνω στα φύλλα.

.

Στο στήθος μου φωλιάζεις.

Κανείς

δεν μπορεί να διώξει την Άνοιξη.

.

Έλα να με βρεις.

Από σένα

ξεκινούν τα τραγούδια μου.

.

Όσο υπάρχω, θα υμνώ.

Όσο λάμπεις, θα γράφω.

.

Όσο κι αν προσπαθήσω

δεν μπορώ να είμαι άδειος.

Με κλειστά βλέφαρα

δεν μπορώ να περπατήσω.

.

Λάμπεις σαν ήλιος

και σε υμνώ.

.

Είσαι άνθος μοσχομύριστο,

μοναδικό.

Δεν ξέρω πού γεννήθηκες.

.

Ξέρω που υπάρχεις.

Στην καρδιά μου.

Τα φυλλοκάρδια μου

είναι τα πέταλά σου.

.

Δεν σε φαντάστηκα.

Σε αναγνώρισα.

.

Ψυχή μου, σε βρίσκω πάλι.

Κανένα εμπόδιο δεν μας σταματά,

εσύ που δεν γονάτισες στην καταχνιά.

.

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση