ΑΝΤΡΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ-ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ

Σαν το βελούδινο θρόισμα των φύλλων της Λεύκας φτάνει στ' αυτιά μου, η ηχώ της ψυχής σου. ----------------------------------------------- Και οι ακτίνες του φεγγαριού, μη αντέχοντας στον πειρασμό, αντικατοπτρίζονται απάνω στο κρύσταλλο της θάλασσας, προσφέροντας στον ορίζοντα την αιωνιότητα. ----------------------------------------------- Τι κι αν δεν σου χαρίζεται η στιγμή; Μπορείς να την φτιάξεις. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Να σκάει το κύμα στην άμμο και ο γλάρος να βουτά χαμηλά Να καίει ο ήλιος τον ώμο και εγώ να σε ψάχνω σιωπηλά -R- Ένας γλάρος σκυφτός στο κατάστρωμα Να μετρώ τις ακτίνες του ήλιου Το παλεύω κι αυτό το ξημέρωμα ποιητής ενός στίχου τ απείρου Να πέφτει μια ζέστη λάδωμα στην ψυχή στο κορμί και στην σκέψη Να σε ζητάω παράφορα κι απ' έξω η ζωή να μου γνέφει Να κάθομαι πουλάκι γυμνό πάνω σε κατάρτια που λύγισαν Να ψάχνω εποχή να χωθώ καλοκαίρια δεν μπορώ να μετρώ Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου

Ντύνομαι νύχτα και γυρνώ σε άλλα μέρη μόνος μου σαν τον αετό απλώνω χέρι έν' άνθρωπο θέλω να βρω να μου μιλάει Να λέει εσέν' αγαπώ και να γελάει. Κοιμάμαι πάνω σε πανιά κι όλο ταξιδεύω Έχω ανήσυχη καρδιά πάντα την παιδεύω Απάνω σε βράχους την κτυπώ σαν το χταπόδι Μην μου απλώσει και διαβεί κι ύστερα ματώσει Που 'ναι εκείνη η στεριά που γαληνεύει τον μέσα κόσμο τον κρατά ταξίδι πλέκει Που ναι το χώμα το σκληρό π' αλλάζει πλεύση απάνω του να τριγυρνώ με δίχως σκέψη Που εισ' αγάπη που μιλάς μες...