Ποιος είσαι Εσύ, Ποια είμαι Εγώ...... Αυτή η "Ανασφάλεια" Δαμόκλειος Σπάθη"! Επί της Κεφαλής Αιωρείται...... Κι εκείνο κει το "Απόθεμα" της Μακαρίτισσας της Μάνας μου Με ακολουθεί κατά πόδας.... Ποτέ δεν το απέβαλα... ποτέ δεν συμμορφώθηκα... Ποτέ δεν μέτρησα, όλο και πιο πολύ ήθελα να μαζεύω.... Να έχω "Απόθεμα", μήπως και έρθει Κατοχή... Και πούμε το Ψωμί "Ψωμάκι"! Κι όλο αγοράζω κι όλο μαζεύω, κι όλο ξοδεύω... Κι όλο μετράω... κι όλο δεν μου φτάνει το "Φαΐ "! Κι όλο ζ

Έλα, διείσδυσε παράνομα, ως κάτι που ήδη βρίσκεται μέσα μου, μέσα στο λούτρινο περιβόλι της απουσίας• να ξεδιψώ σαν πλαγιάζεις με τους λύκους. Ωμή ωπή στον χρόνο. Ο Γολγοθάς από τον έρωτα, ένα τσιγάρο δρόμος. Σου άφησα μιαν ακίδα• χολή στα χείλη. Ψίχουλο που ψιθυρίζει την έξοδο• Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹

Αν η αρμονία σαν ανάγκη κατοικούσε στο απόλυτο, η επικοινωνία των αισθημάτων θα αντλούσε αποδοχές στης τέχνης το τέλειο που αφήνει ο έρωτας, οι λέξεις βιβλίο και θα διάβαιναν στο βλέμμα. Του κάλλους θα άνθιζε το μποστάνι. Και ναι αν οι αισθήσεις είναι ποίημα η μορφή σου ουσία και το φως όραμα ότι υπάρχεις είναι ζωή. Ίδια με σένα ίδια με μένα με μια αυγή που χαράζει, στο μελλούμενο μιας αλάνθαστης προσμονής. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ 🌹

. Σ’ αποζητώ στου ορίζοντα τα πλάτη να σε βρω και δεν σε φτάνω, σε γυρεύω απελπισμένα, κατάμονος στ’ ανεμοβρόχι κόντρα στον καιρό, θλιμμένα βράδια, δειλινά λησμονημένα. . Τα πικροκύματα σε πήραν, δεν είσαι εδώ, γοργόνα του γιαλού, ποτέ δεν θα σε ξαναδώ. . Δεν είσαι εδώ, σου στέλνω με τον άνεμο φιλιά, δεν είσαι εδώ και παίρνουν το τραγούδι τα πουλιά. . Καράβι κοσμογυρισμένο σ’ αραξοβόλια μακρινά, σ’ άδειο λιμάνι σε προσμένω, σαν όνειρο τα δειλινά. . Τον άγριο άνεμο πώς να γλυκ

Μια ζωή μια περιπέτεια Άγρια πάλη με τ αφρισμένα κύματα Μια ανάσα σε δαντελωτό ακρογιάλι κι έπειτα καβαλάρης σε ασημένιο σύννεφο Οι πληγές στο στήθος και οι ουλές από αγάπη προδοσία συγχώρεση Τώρα με στολή στρατιώτη περιπλανιέται στα βουνά Ψάχνοντας τον ορίζοντα το επόμενο κύμα Κι όταν φτάσει η νύχτα θα βρει τον δρόμο του στο φως των άστρων Κι όταν πέσει η σιωπή θα ακούσει την ψυχή του να ψιθυρίζει Έζησα Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας. Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις. Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση. Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε! Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη . Να αφήσει ό

Στου καρναβαλιού τη νύχτα στέκει σιωπηλή σαν σε πίνακα που κάποιος ξέχασε να τελειώσει Με το βλέμμα χαμένο  κοιτάζει στο σκοτάδι σαν μυστικό που ντύθηκε το κόκκινο βελούδο και το μαύρο το μετάξι. Το καπέλο πάνω στα χυτά της τα μαλλιά μυστικά βαριά κρατά φυλάγει φλόγα ανομολόγητη αθέατη κι ανείπωτη. Τα στήθη που πάλλονται  κάτω απ’ τις κορδέλες του κορσέ αναζητούν ερωτικούς ψιθύρους και αγγίγματα. Το άλικο της φούστας της στάζει σαν κρασί, γιορτή που καίει αργά μέσα στη μυρωμέ

Ο χαρακτήρας μας... Άνθρωποι που δεν έχουν αποτύπωμα χαραγμένο,και ξεκάθαρο από τη γέννηση τους, αλλά ένα ζωντανό μωσαϊκό εμπειριών, επιλογών και αξιών. Χαρακτήρας....και απορίες ... Από τις σχέσεις που χτίζουμε, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, και σίγουρα τις αποφάσεις που παίρνουμε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί, η δεν εστιάζει σε εμάς. Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε σε διάφορες καταστάσεις, στην επιτυχία και στην αποτυχία. Στιγμές που αλλάζει η στάση μας απέναντι στους

Σήμερα η τέχνη μελαγχολική αποχαιρετά την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μια σπουδαία και εξέχουσα Ελληνίδα βυζαντινολόγο ιστορικό και σημαντική ακαδημαϊκή προσωπικότητα με διεθνή αναγνώριση. Η Ελένη Γλύκατζη -Αρβελέρ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1926, στην Αθήνα. Έφυγε από την ζωή στις 16 Φεβρουαρίου του 2026, σε ηλικία 99 ετών. Η καταγωγή της ήταν από την Μικρά Ασία,με Έλληνες γονείς. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθην

Οι αναμνήσεις θα σε βρίσκουν πάντοτε και παντού Σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Γης αλλά και κάποιου άγνωστου πλανήτη στις εσχατιές του διαστήματος Μέσα στις μολυσμένες θάλασσες της υδρογείου αλλά και σε μονοπάτια του Σύμπαντος που ακόμη δεν αντίκρισες Δε είναι τυλιγμένες με το φως των αστεριών κι εσύ με χέρια μουδιασμένα θα παλεύεις να τις διώξεις για να μην πονάς με την απώλεια μου Αποκαμωμένη θα σταθείς στο κέντρο της επουράνιας αμμουδιάς που κάποτε διασχίζαμε με το αστρόπλο

Σπαρταρώ στους σπασμούς του κορμιού σου, εμπύρετος πόθος ενορχηστρώνει  τον παράφορο έρωτα, τον φλογερό χορό. Η ερώσα καρδιά μου στροβιλίζεται περίρρυτη στα δυο σου χέρια, στα κλαδιά που ρίζωσαν στον άτρωτο έρωτα, στον σπόρο που ανθίζει το σ´αγαπώ! Σεργιανώ στο βλέμμα σου, ξέφωτα τα δυο σου μάτια. Καλπάζει του ίμερου η ορμή. Με κουρσεύεις ολάκερη μέσα στον δικό μας απόκρυφο κόσμο. Εσύ κι εγώ!  Εγώ η Αέλια κι εσύ ο Ίμερος, εσύ ο Έσπερος κι εγώ η Σελάνα, εγώ η Αέλια κι εσύ ο Αι

Τρεις και πέντε πήγε . Ο ατμός από την κατσαρόλα έβγαινε μανιασμένος. Η μάνα της πήγε στα αγγλικά τον μικρό. Τα πιάτα στοίβα ήταν μέσα στο νεροχύτη. Έσβησε το μάτι. Έβγαλε τη ποδιά και αναστέναξε. Είχε μία στη δουλειά και άλλη μια σπίτι. Έμαθε να ξυπνάει νωρίς. Έφτιαχνε καφέδες από δεκαεπτά χρόνων. Στην πορεία ήρθαν τα νύχια. Το δεύτερο μεροκάματο που ισορροπούσε τα έξοδα της. Βγήκε για τσιγάρο στη βεράντα. Το φροντιστήριο ήθελε πενήντα ευρώ τέλη του μήνα, το κολυμβητήριο ει

Ήρθε πάλι αποκριά, ήρθε καρναβάλι. Και ντυθήκαν τα παιδιά για να βγούνε στα στενά με τραγούδια και παιχνίδια πάλι.   Ήρθε πάλι αποκριά με χαμόγελα πολλά. Ο παππούς και η γιαγιά μας μιλάν για τα παλιά και μας δείχνουν τις στολές που είχαν βάλει.   Ήρθε πάλι αποκριά και η καρδιά μου φτερουγά. Σερπαντίνες, χαρτοπόλεμος και ζάλη.   Και στο τέλος της γιορτής, ένα θες να ευχηθείς:  Η αποκριά γοργά να ‘ρθει και πάλι !.                                Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🎀🎈

Από μικρός μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο, τους γονείς μου δεν τους γνώρισα, δεν ένιωσα αγάπη  ούτε της μάνας μου την αγκαλιά, το μητρικό της χάδι. Μες τη καρδιά μου ρίζωσε μαράζι πικρό μεγάλο, μέχρι που άντρας  έγινα  δεν μπόρεσα να βγάλω. Το κουβαλάω με καημό, πονώ και τυρανιέμαι, να μη το νιώσει  ούτ' εχθρός τη μοίρα καταριέμαι. Η ζωή στο χρόνο προχωράει και την ακολουθάω κι όπου θέλει αυτή με πάει κι εγώ μαζί της πάω. Το ριζικό μου έγραφε από "Τα γεννοφάσκια μου" άτυχα να ν '

Τίποτα δεν καίει. Δεν υπάρχει καπνός. Κι όμως! Ο αέρας γύρω μας και ανάμεσά μας, θολώνει. Σκοτεινιάζει. Είναι οι λέξεις που δε λέμε; Που κόλλησαν στο χείλος του γκρεμού των χειλιών μας; Μια παγωνιά βγαίνει από μέσα μας και ανεβαίνει αργά και μας τυλίγει όπως ανεβαίνει ο καπνός από μια ανύπαρκτη φωτιά. Δεν υπάρχει φλόγα. Κι όμως κάτι πνίγει την ανάσα μας. Μήπως όλα όσα κρατάμε άκαυτα μέσα μας; Σιγά σιγά ο κόσμος μας γεμίζει σύννεφα. Μαυρίζει. Χωρίς να έχει προηγηθεί φωτιά. Ο

Το μικρό παλαιοπωλείο στη γειτονιά του Λονδίνου είχε μόλις ανοίξει. Η μέρα, αν και φθινοπωρινή, ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστη. Ο Βίνσεντ Μπόριτς, ο πενηντάρης ιδιοκτήτης, τακτοποίησε μερικά έγγραφα στο γραφείο του και έπειτα επιθεώρησε τον χώρο. Το βλέμμα του σκάλωσε στις δύο κατάλευκες πορσελάνινες μάσκες, που κρέμονταν ακίνητες στον γαλαζοπράσινο τοίχο, ακριβώς απέναντί του. Δεν θυμόταν ποιος του τις πούλησε, ούτε καν πώς κατέληξαν στο μαγαζί του. Πλησίασε αργά και τις περιεργ

Ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, σύντροφοι στον δρόμο της υπομονής, αρκούν στον άνθρωπο! Ζούμε στα χρόνια που σκύβουν την ψυχή και γερνούν την καρδιά μας, ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, να πλαγιάσει ο άνθρωπος, να ξεκουράσει την ελπίδα του, από την απανωτή καταχνιά της καθημερινότητας. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Νομίζω πως με απορροφά το αποτέλεσμα δίχως έμφαση να δώσω στο γεγονός. Μια βόλτα για περπάτημα στην άκρη της πόλης. Σούρουπο ήρθε και έβγαλε αέρα ψυχρό πολλές φορές αυτό του Φλεβάρη μα δεν πειράζει ανοίγει ο νους, δίχως όρια να βάζει όρη και περιστάσεις μα περίεργα τοπία. Εκεί που η φαντασία μέσα τους θεριεύει εκεί που πρώτα λάτρεψες να υπάρξεις μύθους να πλάσεις να κλείσεις το μάτι. Ευγνώμων να νιώσεις για κάθε λεπτό που περνά. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Τα πουκάμισά σου, σαν κρεμασμένα χρόνια, στη ντουλάπα του σπιτιού Οι ραφές των καιρών ξεφτισμένες Ό,τι απέμεινε- από σένα, δε φοριέται πιά Οι στιγμές κρεμάστηκαν σε λάθος ώρες Οι αόρατοι ένοικοι ακούν τους θορύβους, τις αντηχήσεις από τα κιτρινισμένα υφάσματα Δε βλέπουν πια τα μανίκια, που δε χαιρετούν πιά Ραμμένα φαντάσματα, σκιές στις κρεμάστρες και τα κουμπιά ραμμένα με σιωπές Έκλεισα την ντουλάπα Δεν την κλείδωσα Το φως πίσω από την κλειδαρότρυπα Δεν αφήνει το κλειδί να γ

Κοίτα με επίμονα στα μάτια Φάροι μαγείας και φωτιάς Της γοητείας τα διαμάντια Που σπεύδουν χτύπους της καρδιάς. Μάτια πετράδια με αχτίδες Πηγές ορμής, φέγγος αυγής Ριξ' τα μου ,μην τα' χεις ασπίδες Λιώσε τους πάγους μιας ψυχής . Ας γίνουνε οι πάγοι λίμνες Φύωντας πάνω τους νούφαρα ροζ Να πλέουν σήματα μ' ελπίδες Και ανθοδέσμες του φωτός. Οι ροζ ματιές βέλη φαρέτρας Φωνούλες μοίρας και σιωπής Σπίθες μιας μάγισσας πλανεύτρας Πόνοι και γλύκες μιας πληγής . Κοίτα με μ' ύφος λατρ

Μου ζήτησαν ένα ποίημα για τη φετινή αποκριά να ναι ωραίο, με γέλιο, με χάρη να χει και μπρίο, να χει και μπόι μα τι με πέρασαν καλέ Μιχάλη του Αινστάιν δεν είμαι σόι! Άντε λοιπόν ας σχεδιάσω κι όλους να τους ζωγραφίσω, μα δεν ξέρω από πού ν αρχίσω και τι δεν θα έδινα για να λακίσω. Κάθε πρωί την πύλη διαβαίνω τον Βασίλη πρώτο συναντάω μια καλημέρα τον κερνάω κι ύστερα στο γραφείο μου ανεβαίνω. Ευθύς την υπογραφή μου κοπανάω μπροστά στην κυρία Ιωάννα που πολύ την αγαπάω γιατί

Μη μ’ακουμπάς μ αυτό το βλέμμα, πονάει το χάδι της ματιάς σου. Γίνεται ο κόσμος μου κομμάτια κι’ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου που ψιθυρίζουν και μου λένε μη με πιστεύεις είμαι ψέμα. Μπές μεσ’τον κόσμο τον δικό μου μεσ’τα σκοτάδια της ψυχης μου. Γίνε ο ήλιος μου και λάμψε… γίνε φιλί κι αναπνοή μου να ξαναβρώ την ύπαρξη μου..! Σαν σφαίρες γύρω μου γυρνάνε και με ματώνουν με πονάνε τα λόγια αγάπης τα κρυμμένα που απο την σκέψη σου περνάνε. Με σιωπηλά λόγια γλυκά στην φα

Ποίηση είναι μια νύχτα σπουδής στο κενό μια στιγμή υπέρβασης στην ένστικτη παρόρμηση της ψυχής ένας βάλτος σκιών στο απόλυτο σκοτάδι της σιωπής. Ποίηση είναι μια νύχτα ακροβασίας στο τεντωμένο σκοινί του νου μια πάλη ανάμεσα στο πόνο και τις ανυπέρβλητες αγάπες που σημαδεύουν τη ζωή και δίνουν τη δυνατότητα της ύπαρξης. Νίκος Μητρόπουλος 🌹