Ο χρόνος προχωρεί αδυσώπητα. Αφήνει σημάδια, καίει ψυχές αλλά αντέχουμε. Ακόμα ένας χρόνος φτάνει με υποσχέσεις χαράς, ελπίδας και φωτός. Ας τον βαδίζουμε με πίστη για το μέλλον Ας τον αγκαλιάσουμε με αγάπη. και να τον αφήσουμε να διαβεί αέρινα στις καρδιές μας. Κι όταν συννεφιάζει να του δίνουμε χώρο να ξαποσταίνει με χάδι, αγκαλιές και αγάπη. Η άγνοια για το αύριο γεννάει την ελπίδα του σήμερα. Καλή χρονιά αγαπημένοι μου!🌲🥀🌲 Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου

Ξεχωριστή κάθε χρονιά ακούς πως είναι.... Τριγύρω σου ξανά άνθρωποι,προσμένουν... Κι ύστερα χάνεσαι γοργά. Σύννεφα ευχών.... Ας γίνει φέτος η χρονιά σου, στιγμή... και όχι μια ευχή με διαφορετικό αριθμό... Αυτός συνεχώς αλλάζει. Μην περιμένεις όσα φέρει ο χρόνος. Τρέξε εσύ κι καλωσόρισε τον! Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

2026...202........ Το 2026 με στίχους δεν θα υμνήσω ήρθε η ώρα άνθρωπε, ότι απέμεινε λειψό με πράξεις να τιμήσω! Τα αστέρια που κοσμούν τον ουρανό χαρίζουν διαύγεια σκέψης. Το άστρο της βηθλεεμ καθοδηγεί ... Προσφέρεται για να φορέσει η ψυχή μας πανωφόρι ταπεινότητας ενσυναίσθησης μανδύα , στην γυμνή μας κοινωνία ! Θεάματα και θριαμβολογίες δε χωρούν, σαν ορφανά παιδιά στον κόσμο μας λιμοκτονούν, σαν τα πυροτεχνήματα διψούν και εκείνα με αθώα μαυρισμένα μάτια ,φα

Είσαι η έμπνευση... Η απόσταση από το αδηφάγο χθες. Η συμπαντική διαδρομή στο σήμερα. Κάθε φορά ο χρόνος σταματά,για να πάρει την θέση του ο επόμενος. Ο επικεφαλής της προσμονής για το άλλο αύριο. Αυτό που λάμπει στο μυαλό και την ψυχή των αισιόδοξων. Ένας φάρος μετατρέπει την ουτοπία, σε χάρτη του μέλλοντος.  Ένα χέρι που υπογράφει τη λήξη κάθε λήθης,κάθε χθες. Μέσα σου η στιγμές δεν έχουν πεθάνει, μα ανθίζουν. Γίνονται ελπιδοφόρες φράσεις σε ολόλευκες σελίδες. Και το νέο γι

Κοιτούσε έξω από το παράθυρο. Το έδαφος ήταν κατάλευκο από το χιόνι. Το έλκηθρο του Άη Βασίλη ήταν ακουμπισμένο στον κορμό ενός μεγάλου, γέρικου δέντρου. Έστρεψε το βλέμμα προς τον ουρανό. Οι νιφάδες του χιονιού είχαν «παγώσει» στον αέρα κι έμοιαζαν να αιωρούνται ακίνητες. Ρουθούνισε δυσαρεστημένα. Έπρεπε να κάνει κάτι για να το διορθώσει. Πήρε στα χέρια του μια γυάλινη σφαίρα  που είχε «κλεισμένο» μέσα της ένα χριστουγεννιάτικο χωριό. Η εικόνα ήταν πανομοιότυπη με αυτή που έ

Πάει κι αυτός ο Χρόνος. Ένας χρόνος που άφησε πίσω του πολλές λύπες. Κενά.Πόνο.Θλίψη. Ας τον αποχαιρετησουμε όπως του αξίζει και ας ελπίσουμε ο καινούργιος που θα έρθει να μην φέρει άλλο πόνο. Μόνο χαρές,αγάπη, χαμόγελο και υγεία. Δεν θέλω δώρα Άγιε μου Βασίλη. Λίγο χρόνο θέλω . Όχι κλεμμένο. Να νιώσω δυνατή όταν σπάω. Μια ζωή που να ξέρει από αγάπη και σεβασμό. Δεν θέλω κλεμμένη ζωή. Ένα χώρο δικό μου όπου να μπορώ να κρύψω συναισθήματα, κλάματα, φοβίες. Όπου να μπορώ να χορ

«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, γι' αυτούς θα σου μιλήσω Σαν άνθρωποι γεννήθηκαν, μα δίχως να το ξέρουν γινήκαν όχθες ποταμού... Τα όνειρα τους τα 'τρωγε της φτώχιας το σκουλήκι Τα βράδια μάτια ορθάνοιχτα, η χώρα της ανάγκης απλώνει το βρωμόχερο, ζητά μπροστά το νοίκι» Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, Θανάσης Παπακωνσταντίνου                 Ο άνθρωπος, έτσι όπως στιγματίστηκε από τα ιστορικά κείμενα και κοινωνικά πεπραγμένα, το ον του «κοινωνείν», δημιουργώντας ανεπιστρεπτί βιώματα και

" Φύλακας ψυχών" Κάποτε θα συναντηθούμε... στον ίδιο δρόμο με τις λεμονιές, στο μεσονύχτι κάτω απ' τη σελήνη με υγρά τα χείλη και δίχως ενοχές. Κάποτε θα συναντηθούμε στην ίδια θάλασσα και στις κρυφές σπηλιές, πέρα μακριά θα φλέγονται οι φάροι κι όλα τα αστέρια θα μας γλύφουν τις πληγές. Εσύ θα έχεις το δέρμα του ουρανού και εγώ το βλέμμα ενός μικρού παιδιού, με τις πληγές του κάτω απ' τη μασχάλη και όλα τα όνειρα κλεισμένα σε μπουκάλι. Κάποτε θα συναντηθούμε σε ένα ολόγραμμα

Κάθε απόγευμα, η γιαγιά Σοφία καθόταν στο σκαμνί της κάτω από την κληματαριά. Στα χέρια της κρατούσε ένα κομπολόι από ξύλο ελιάς, αλλά δεν έπαιζε με τις χάντρες τις μετρούσε σαν να μετρούσε ανθρώπους. Η μικρή Αγάπη την παρατηρούσε από τα σκαλιά. Η γιαγιά ψιθύριζε. «Να είναι καλά ο Γιώργης που μας έφερε τα ξύλα... Να έχει υγεία η Μαρία με τα πέντε παιδιά της... Να βρει φώτιση ο κυρ-Ανέστης που είναι πάντα κατσούφης». Η Αγάπη πλησίασε και κάθισε στα πόδια της. «Γιαγιά, γιατ

Είναι φίλος πιστός μόνιμος μου συνοδός , λειτουργεί πάντα σωστά , πίσω δεν γυρνά ! Χρόνος έχει ονομαστεί απ´την ανθρώπινη βουλή ! Είναι η ζωή μας ! Μονάδες μέτρησης περιφρονεί, αιώνες , ώρες, παλιός , νέος ! Συνέχεια τρέχει , προχωρεί , δεν γίνεται γέρος ! Πάντα φίλος εργατικός ! Στο διάβα του τις πληγιές γιατρεύει! Προβλέψεις πολλές διαψεύδει! Ανατρέπει αναρίθμητες προσδοκίες, ζωντανεύει ερωτικές επιθυμίες ! Στην αιωνιότητα δεν πιστεύει, Εξαιρέσεις ποτέ δεν παρ

Τα σχολεία έκλεισαν και οι αυλές άδειασαν.  Ο ήλιος γαντζώθηκε απ’ τις καπνοδόχους.  Κι ο ζητιάνος στη γωνιά, με την παλάμη ανοιχτή.   Οι δρόμοι όλοι άδειοι. Ποιος έκλεψε τις φωνές;   Ποιος έκρυψε τον κόσμο; Φυσούσε χωρίς   να κρυώνει. Οι δρόμοι άρρωστοι χρόνια.   Κι ο ζητιάνος στη γωνιά χρόνια. Τα σχολεία   κλειστά. Οι αυλές άδειες. Ο ήλιος στις καπνοδόχους  χρόνια. Δεν κατάλαβα πώς πέρασαν τα χρόνια.   Πώς δε γέρασε ο ζητιάνος. Πώς δεν ξεγαντζώθηκε  ο ήλιος. Και τα σχολεία∙

Οι λευκοί τάρανδοι με τα μαγικά χρυσά παγοπέδιλα κι ο Ξωτικομικρούλης Οι λευκοί τάρανδοι του χιονιού, ένα όμορφο ζευγάρι ο Κεραυνός κι η Αστραπή, είχαν ήδη καταφθάσει από τα βάθη της Αρκτικής, καλπάζοντας ρυθμικά και καμαρωτά για να βοηθήσουν τον Άγιο Βασίλη στη μεγάλη αποστολή που είχε να μοιράσει δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Ήταν προικισμένοι με περίσσια δύναμη και αντοχή κι όταν χρησιμοποιούσαν τα μαγικά χρυσά παγοπέδιλά τους έτρεχαν με τόση μεγάλη ταχύτητά που άγγιζε

Σαν φλόγα ή σαν άνεμος επιζεί, σβήνει και αναγεννιέται χρόνια. Ολημερίς ακούγεται ο καλπασμός του αίματος στις φλέβες και τις νυχτιές διασχίζει χιλιόμετρα.   Σα ξέφρενος μετεωρίτης ταξιδεύει μέχρι που έρχεται η αυγή κι ανασαίνω πάλι  μέσα μου την  άνοιξη· ξαναμαθαίνω πώς να ανθίζω. Κι όταν οι μέρες σκοτεινιάσουν, η σπίθα μένει πεισματάρα, να μου θυμίζει πως γεννήθηκα, για να νικάω την άπνοια. Μετράω τις στιγμές σαν θησαυρούς, κάθε μία μια μικρή απόδραση από το βάρος των

Όταν όλα θα παγώσουν ο Χιονάνθρωπος δεν θα μοιάζει πια ένα απλό γλυπτό από χιόνι. Θα είναι μονάχα μια μεγάλη κραυγή στην Πλατεία... Ο Κόκκινος Χιονάνθρωπος θα περάσει στην αιωνιότητα, έτσι, για να μας θυμίζει κάποια ανθρωπάκια των σκιών, συγκάτοικους, κάποτε, στον Πλανήτη. "Πίσω απο την σιωπή" εκδόσεις Βεργίνα Εύα Γεωργίου 🌹

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά» ➡️ Δηλώνει την αρχή του νέου μήνα και του νέου έτους. Συμβολίζει νέο ξεκίνημα, ελπίδα και ανανέωση. 🎶 «Ψηλή μου δεντρολιβανιά» ➡️ Το δεντρολίβανο είναι φυτό που συμβολίζει: καθαρότητα μακροζωία καλή τύχη Η «ψηλή» μορφή δηλώνει ευχή για ανάταση και πρόοδο. 🎶 «Κι αρχή καλός μας χρόνος» ➡️ Ευχή για καλή αρχή, γιατί σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, «όπως πάει η αρχή, έτσι πάει κι όλος ο χρόνος». 🎶 «Εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνο» ➡️ Αναφορά στην εκκλησία ως κ

Μου αρκούσε να είμαι ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο στολίδι στην πίσω πλευρά του Χριστουγεννιάτικου δέντρου σου Σε εκείνη την μεριά που μπαίνουν τα λιγότερο φανταχτερά στολιδια,  τα πιο παλιά,  αυτά που έχεις βαρεθεί. Τελικά επέλεξες να με αγνοήσεις ολοκληρωτικά Να με λησμονήσεις Να με παραπετάξεις Τι κρίμα... Θα ελαμπα κάθε μέρα μόνο για το χατήρι σου Θα φωτιζα όλες τις χαρούμενες στιγμές σου Δεν τα κατάφερα Εμεινα στολίδι άχρηστο στα χέρια σου Ένα λαμπερό Τίποτα Χωρίς Χριστούγ

Η ζωή τρέχει στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας με το όριο διαρκώς παραβιασμένο, σαν κάποιος να την κυνηγά. Περνάει με κόκκινο όλα τα φανάρια. Οι μέρες τοπία που εναλλάσσονται έξω από το παράθυρο πριν προλάβουν να τα κρατήσουν τα μάτια μου. Δεν πρόφτασα καν να ρωτήσω πού με πηγαίνει. Κάποτε, όμως, έμαθα να μην αφήνομαι, κι έτσι όλους τους δρόμους τούς διαλέγω εγώ με οδηγό το ένστικτο της στιγμής• ίσως να μην υπάρχει άλλος καλύτερος, κι ας έχω την αμφιβολία μόνιμη συνοδηγό. Τουλάχ

Απόψε ας ξαγρυπνήσουμε μήπως και προλάβουμε τις ώρες που πέρασαν στο παρελθόν, δίχως να μπορέσουμε να τις φέρουμε στα δικά μας μέτρα. Οι μέρες ρέουν σαν το νερό στο βράχο, στην άκρη του χρόνου. Τώρα σταματάμε να θυμηθούμε τα γέλια, τα δάκρυα, τις στιγμές που μας σημάδεψαν, τα όνειρα που κυνηγήσαμε, τα ιδανικά που χάσαμε. Αλλά σε αυτή τη νύχτα, που όλα μοιάζουν σκοτεινιά, μια σπίθα μένει, μια λάμψη που δεν σβήνει. Κι αν οι ώρες που χάθηκαν δεν γυρίσουν πίσω, αυτές που έρχονται

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της Αθηνάς Σαρλάνη, με τίτλο «Περιπλανώμενος Ταξιδιώτης». Γνωρίζοντας την Αθηνά, νιώθω ότι αυτά που γράφει, θα αποτελέσουν κίνητρο για τον αναγνώστη, να την γνωρίσει και να την διαβάσει. Ο τρόπος γραφή της,μας δείχνει την ευαισθησία της,σε έντονο χρώμα,ψυχής ταξίδια,θα τα ονομάσω. Ο δικός της «ταξιδιώτης» δεν αναζητά απαραίτητα νέα ταξίδια,αλλά αναζήτηση αγάπης, και της υπαρξιακής αγωνίας. Τα ποιήματα της πραγματεύονται, τον έρωτα

Στο εύδιο φως της Ειρήνης, στο άρρητο φως της Αγάπης σε προσμένουμε χρόνε σαν ορμητικό ποτάμι να ξεσύρεις στο διάβα σου τους πολέμους, τη δουλεία, τη φτώχεια… Ν´ανάψεις τα καντηλάκια στα ποθητά όνειρα, να γενούν φαεσφόρα να λάμψουν στο βωμό της Αγάπης! Φεύγει ο παλιός ο χρόνος, αχθοφόρος δεινών και πολέμων, υποδεχόμαστε εσένα, ως αγγελιοφόρος καλών, να γενεί χρόνος αξιών. Σε περιμένουμε με ευχές καρδιάς, με πίστη και το πιο ανέλπιδο όνειρο να έλθει απροσδόκητο. Έλπηται ανέλπι

Ο γέρος γείτονας Κ. Κώστας αποκάλυψε πως οι γιορτινές μέρες είναι λίγο μελαγχολικές. Λείπουν από δίπλα σου πολυαγαπημένα πρόσωπα,η ρουτίνα σου χάνει το ρυθμό της, πρέπει να αιστανθείς μια ξαφνική και απρόσμενη χαρά. Οι στολισμοί,τα φώτα,οι ξέγνοιαστες χαρές των παιδιών σε ξεγελούν. Αυτή η παροδική και τόσο πολυδιαφημιζόμενη αγαλλίαση σε παραξενεύει. Είσαι περίεργος,ανικανοποίητος,γκρινιάρης, καταθλιπτικός ή απλά ρεαλιστής. Εκτελείς κατά γράμμα τις γιορτινές σου υποχρεώσεις,π

Όταν οι θύμισες ξυπνούν  Απόβραδο Πρωτοχρονιάς κι οι θύμισες, επί ποδός!  Απ' το κελί της λησμονιάς, που ενόμιζα, κλεισμένες, ξυπνούν κι ιχνηλατούν τα χνάρια π' άφηκε ο καιρός  μέσα στου χρόνου τα άδυτα, θαρρούσα, κλειδωμένες... Ω, μα κοίτα τις πως έρχονται, ωσεί δαιμονισμένες!  Γοργόποδες, στοιχειά πεσιμισμού αρματωμένες, και βάζουνε τρικλοποδιές, σε όσες απομείνασες,   μέσα στον κόρφο της ψυχής σαν χάντρες φυλαγμένες... Ιχνηλατούν μ' εγρήγορση σ' όλα τα περασμένα.  Ξεθάβουν

30 Νοεμβρίου 1943,  Ο διωγμός των ανάπηρων του Ελληνοϊταλικού πολέμου   «Απαγορεύεται να σκοτώνεις. Γι’ αυτό, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται, εκτός αν σκοτώνουν σε μεγάλους αριθμούς και υπό τον ήχο σαλπίγγων.» Βολταίρος, Γάλλος φιλόσοφος & συγγραφέας  (1694-1778)   Αθήνα Νοσοκομείο Σωτηρία, 03:00  30 Νοεμβρίου 1943   Τα στρατιωτικά καμιόνια με χρώματα παραλλαγής, κινούνταν στους άδειους και σκοτεινούς δρόμους της κατεχόμενης πρωτεύουσας της Ελλάδας.  Ήταν γεμάτα με τάγματα ασφ

Πώς κάνεις έρωτα μ’ όλα της γης τα κόκκινα λουλούδια; Με τις θάλασσες και τους ολόξανθους ουρανούς; Πώς παλλέσαι στην ηδονή του χρόνου και στου Αυγούστου την κρύα λίμνη σπείρεις το ανέσπερο πυρ; Πώς δίνεσαι ολάκερη στο δόγμα της ένωσης — αιρετικά; Πώς τέμνεις τη λαχτάρα και ποτίζεις την ψυχή; Πώς δύνασαι να κάνεις τον έρωτα προσκυνητή και κλάσμα σου; Πώς δίνεις τα δάχτυλά σου στις βέβηλες σάρκες, και στάζεις καθαρμό μελένιο; Πώς να τολμήσω να σε στολίσω ως μέρος του σώματός μ