Για την Αποκριά

Μου ζήτησαν ένα ποίημα

για τη φετινή αποκριά

να ναι ωραίο, με γέλιο, με χάρη

να χει και μπρίο, να χει και μπόι

μα τι με πέρασαν καλέ Μιχάλη

του Αινστάιν δεν είμαι σόι!

Άντε λοιπόν ας σχεδιάσω

κι όλους να τους ζωγραφίσω,

μα δεν ξέρω από πού ν αρχίσω

και τι δεν θα έδινα για να λακίσω.

Κάθε πρωί την πύλη διαβαίνω

τον Βασίλη πρώτο συναντάω

μια καλημέρα τον κερνάω

κι ύστερα στο γραφείο μου ανεβαίνω.

Ευθύς την υπογραφή μου κοπανάω

μπροστά στην κυρία Ιωάννα

που πολύ την αγαπάω

γιατί είναι για μένα μία μάνα.

Όλους φυσικά σας συμπαθάω

με τα καλά σας τα στοιχεία που κρατάω

κι αν τώρα θα σας σατυρίσω

είναι τα έθιμα που θε να τηρήσω.

Γεια σου και σένα Κρητικέ

Γιώργο κλητήρα κι οδηγέ

βλέπεις πόσο σε συμπαθώ

κι από εσένα ξεκινώ.

Ένα χαμόγελο σε σένα βρε Μαριώ

που μου μιλάς μ ύφος γλυκό.

Αχ πώς να ξεχάσω και την Σιαλένα

τα μάτια της σαν μια ωραία παλέτα.

Από το νου μου δεν ξεχνώ τον Γιάννη

τον λεπτό και ντροπαλό,

με το ποδήλατό του χιλιόμετρα τρέχει

αχ βρε παιδιά μου πώς τ αντέχει;

Θα θελα τώρα να φανταστώ

την Βάλια σαν μαντάμ Κιουρί

με τις αλχημείες της θαρρώ

πως βλέπω τον Τσίπρα στην Βουλή.

Κι ύστερα να ονειρευτώ

την Δέσποινα στην αυλή μ ένα πανό

αχ δεν μπορώ… πάει θα τρελαθώ

όχι άλλη εφημερία με γρίπη κι αναλγητικό.

Μαράκι μου γλυκό, αγαπητό

στο ασανσέρ σαν σε συναντώ σε χαιρετώ

μα μόλις ακούσω για φυλλάδια, πορεία

με πιάνει ζάλη, πονόκοιλος κι αλλεργία.

Μια φιγούρα δε θε να ξεχάσω

του ήρεμου Λάμπρου μας

που μόλις από κει περάσω

με τραπεζίτη θέλω να τον ομοιάσω

και μ ένα μαύρο φράκο να σας τον παρουσιάσω.

Ύστερα δεν θέλω να ξεχάσω

την Μάρω και να σας την προϊδεάσω

σαν ένα γλυκό μωράκι με πιπίλα

για βιντεάκι κάνει από κεινα τ αστεία.

Όσο και για την Μαντώ

ένα μου έρχεται να πω,

σαν αρχαία θεά νέκταρ πίνει

σαν Ήρα γαρ κι έξυπνη μου δείχνει.

Όσο και αν θα ξεδιπλωθώ

ότι κι αν πάλι θα θυμηθώ

όπου και αν θέλω να κρυφτώ

έναν μονάχα δεν ξεχνώ.

Αυτόν τον Ιπποκράτη τον ιατρό

από τ αρχαία χρόνια τον σοφό

που μου χαρίζει εμπειρίες πολλές

μαθήματα ζωής και διδαχές.

Πώς να μην το παραδεχτώ

πως θα θελα πολύ και γω

να ήμουν της σημερινής εποχής

μια άξια γιατρός της ψυχής.

Δεν ξέρω αν κατάφερα τελικά

γέλιο να σας προσφέρω ή ανεμελιά

να σας κεράσω ακόμη λίγα λεπτά

χαμόγελα, μύθους και χωρατά.

Γι αυτό θα κλείσω για την αποκριά

με μια στολή, λευκή φορεσιά

ντυμένη με δάφνη στα μαλλιά

που δεν θα μοιάζω μ άλλη καμιά.

Μαντέψτε ποια αλήθεια είμαι στην τύχη

αστραφτερή πολύ, με στρατηγικό κορμό,

με μια γιρλάντα νησιά γι άνθη στα στήθη

είμαι η Ελλάδα μες στης γης τον ομφαλό.

Όλοι θέλουν να μ αποχτήσουν

μα με ζηλεύουν και με διώκουν

ταπεραμέντο, ήλιο λίγο να δείξουν

και ιστορία, γλώσσα ζητούν να έχουν.

Με χίλια δυο μέσα κοιτούν να κλέψουν

έξω καρδιά, κέφι, νοοτροπία και γέλια

μα δεν το έχουν στο dna τους και θα ρέψουν

με πειθαρχία, ακεφιά και ξέφτια ρέλια.

Ποτέ δεν θα αντιγράψουν τους Γραικούς

ότι κι αν κάνουν με ραδιουργία ή πάλη

διότι αυτοί δεν σκύβουν ποτέ το κεφάλι

παρά μόνο στα σύμβολα και στους νεκρούς.

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹