ΜΑΡΙΑ ΛΙΑΠΗ-ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ

Σαν ήλιος άνοιξης, μέσα μου έλαμψες. Σαν χελιδόνι πέταξες, και ήρθες μέσα στη φωλιά μου. Τον δρόμο που’χασες ξαναθυμήθηκες, πάλι και κούρνιασες, στην αγκαλιά μου. Σου το’χα πει εδώ θα περιμένω, Πότε δεν έπαψα να σ’αγαπω. Τα φώτα μου άναβα σαν να’μουν τραίνο, που σε περιμενε ν’ανεβεις, σε κάθε επόμενο σταθμό. Δροσια στα χείλη μου, τα διψασμένα. Μέσα απ’τα χείλη σου , δως’μου να πιω. Φωτιά στα στήθια μου, τα παγωμένα Κύμα η λάβα σου, μπες’μες στο σώμα μου, να γινουμ’ενα. Σου το’χα πει εδώ θα...

Η μοίρα μου κι’απόψε ζαλισμένη, καμώθηκε πως τάχα μου γελά. Μες του μυαλού μου τα σοκάκια τριγυρνά. Παραπατά,χαμογελά ευτυχισμένη, κερνάει κόκκινο κρασί και με μεθά. Αποκαμωμένη σταματά μες’στην πλατεία. Και στα παγκάκια της ζωής, μια γερασμένη αλητεία. Σαν κλάμα ενός μικρού παιδιου παρατημένη, κορμί βασανισμένο που λυγά. Κι’εγώ ψάχνω στα λόγια τα χαμένα Που μείνανε στα χείλη μου μισά Λόγια που τάχα χιλιοειπωμένα Χάθηκαν στης ψυχής την ερημιά. Ζωή και υπόσχεση..! Ποτέ δεν λύγισα..! Αγάπη...

Μη μ’ακουμπάς μ αυτό το βλέμμα, πονάει το χάδι της ματιάς σου. Γίνεται ο κόσμος μου κομμάτια κι’ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου που ψιθυρίζουν και μου λένε μη με πιστεύεις είμαι ψέμα. Μπές μεσ’τον κόσμο τον δικό μου μεσ’τα σκοτάδια της ψυχης μου. Γίνε ο ήλιος μου και λάμψε… γίνε φιλί κι αναπνοή μου να ξαναβρώ την ύπαρξη μου..! Σαν σφαίρες γύρω μου γυρνάνε και με ματώνουν με πονάνε τα λόγια αγάπης τα κρυμμένα που απο την σκέψη σου περνάνε. Με σιωπηλά λόγια γλυκά στην φαντασία μου...