ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ

Πάνω στο σταυρό σου κρέμεσαι μισό αιώνα τώρα Και οι ψυχές αέρινες, με τις πληγές, χαράζονται πάνω σε ανηφόρα Σπίτια αδειανά, φωνές βουβές, χωριά χαμένα, αιμοφόρα Τραγούδια πικρά, σκονισμένες ανάσες, μαύρη η σκιά, νεκροφόρα Απλώνει παντού τα φτερά της, κάθε απύθμενη νύχτα σου Νύχτα, που σαν λόγχες κεντούν, τα αστέρια του ουρανού σου Και καθρεφτίζονται κάθε μέρα τα υγρά απ’ τα δάκρυα, ερείπιά σου Που σιωπούν σα φαντάσματα ρουφώντας τη δύναμή σου Μπροστά σου στέκει σπασμένο μάρμαρο, ερείπιο ένα...

Σήμερα οι πολύχρωμες ιχνογραφίες της ψυχής μου ζωντάνεψαν σε ένα βιβλίο. Ατραποί καρδιάς στο πρώτο μου βιβλίο. Στην πρώτη μου Ποιητική Συλλογή Ο τίτλος της: Ορθές Κορνίζες, Λάθος Χρόνοι Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπάτι παρουσίασης "κομματιών ψυχής" και ιδιαίτερα τα οικεία μου πρόσωπα για την αγάπη και την στήριξή τους. Ευχαριστώ θερμά και όλους εσάς που...

Βαστούσες στο χέρι το τέλος βρυχώμενου ανέμου Έχασες το όνομά σου ανάμεσα σε ξερά, άφυλλα δέντρα Γυμνή από βεβαιότητες, παράφορα ερωτευμένη Ένας έρωτας που σου αφαίρεσε τα δόλια ψέματα, που φορούσες για ρούχα Σε άφησε γυμνή πληγή, κατακόκκινη Το μαύρο κρύβει τους νεκρούς και το λευκό αγγέλους Μα εσύ απέμεινες, ένα τίποτα απ’ τα δυό Μιά που επέζησες, είσαι Ερωτευμένη με τα θνητά φώτα κι όχι με τις καλπάζουσες σκιές Βαστούσες στο χέρι το τέλος του ατίθασου ανέμου Μα έχασες τον άνεμο που...