ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ

Πληγωμένη πορφύρα το σώσμα του ήλιου σαν το παλιό κόκκινο κρασί που χύνεται σε μαύρο βελούδο Το λιγοστό φως του δε τραγουδά, σπάει μονάχο ψαλμός πρώτος Εκπνέει ο άνεμος με σταθερό συριγμό ψαλμός δεύτερος Σεισμός, ήχος, δόνηση στους σπόνδυλους του λόφου ψαλμός τρίτος Τα κύματα σκάνε στα αυτιά της ακτής, βρυχηθμός ψαλμός τέταρτος Δεν υπάρχουν πουθενά καμπάνες εδώ Ο χαλκός τους έγινε σκόνες και θρύψαλα το χώμα τους το πελώριο στόμα του χώρου Μόνη η γη μαρτυρά Οι ψαλμοί δε τελειώνουν ποτέ ας...

Σσς... και άνθισαν τα λόγια στο δάχτυλο που έπνιξε τη φωνή! Κύκλοι φωτός τυλίγουν την ανάσα σαν λόγια που διαλέξαν να χαθούν... Λουλούδια μυστικά όμως στα χείλη τρέφουν τη σιωπή σαν προσευχή. Σσς... και άνθισαν τα λόγια σαν σπίθες από άγραφη σελήνη Κυλούν οι μέρες πάνω στο κενό Ό,τι δεν ειπώθηκε γεννάει ρίζες Κι ένα φιλί που έμεινε αμίλητο γυρεύει ακόμα χώρο να καεί Σσς... και άνθισαν τα λόγια σα σιωπή που βρίσκει τρόπο να ανασάνει· Θυμάται ξέρεις η σκιά το φως της και το πλάθει πάλι από...

Το ρόδο κάηκε Η φωτιά που το 'καψε ξεκίνησε σαν αχνό μουρμούρισμα από παλιά Μια μικρή γλώσσα πυρός έκαιγε τα γράμματά σου Κύρτωναν, μαύριζαν, σιώπησαν Αυτά τα γράμματα, που πάνω στο χαρτί έγερναν κουρασμένα και ακουμπούσαν στον τοίχο σου Οι λέξεις σε περίμεναν Τώρα η φλόγα τις κατακαίει μία - μία Οι λέξεις κάηκαν Το ρόδο κάηκε μαζί τους Οι στάχτες τους απαλές σαν χιόνι αθόρυβα τύλιξαν τις προσευχές μου Οι καπνοί ανασηκώθηκαν από τον τάφο τους, όπως σηκώνεται η ζέστα του καλοκαιριού, από τις...