ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ

Δε θα πεθάνω ποτέ αγαπημένη! Στον παράξενο αυτόν πλανήτη θα τριγυρίζει αιώνια το πνεύμα μου Τις πιο σπουδαίες σκέψεις μου θα σκορπίζει τριγύρω και ο άνεμος του διαστήματος στη μνήμη σου θα φέρνει τις πιο όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί Δε θα πεθάνω ποτέ αγάπη μου! Θα είμαι ένα φωτεινό αστέρι μέσα στους λυγμούς της θλίψης σου Πέρα απ' το θολωμένο τζάμι της ζωής σου θ' αχνοφαίνεται πάντα το πρόσωπο μου Δε θα πεθάνω ποτέ έρωτα μου! Τα κύτταρα σου έχει διαπεράσει πια το φαρμάκι των πιο ανίερων...

Σε θυμάμαι με τη δύναμη της γραφής μητέρα Το χέρι μου κρατάει έτσι πιο σφιχτά τη μνήμη σου Ο νους μου μαθαίνει ακόμη πώς να ταξιδεύει στις θάλασσες της έγνοιας σου, πώς να διασχίζει τα κύματα της αγάπης σου, κάνοντας το χρόνο να μοιάζει με ανούσιο ψέμα Ήσουν ο ήλιος που μ’ έκανε να ξεχνώ την ψυχρότητα της μοναξιάς μου Σ’ αγαπάω όπως ο ναυαγός αγαπάει την σχεδία της σωτηρίας του και ας μην είσαι πια κοντά μου Το ξέρω θυσιάστηκες για ν’ ανθίσουν οι μέρες μου μα να ξέρεις δεν πρόδωσα ποτέ το...

Ο δρόμος της Ανάστασης δύσκολος. Περπάτησα όμως θαρραλέα ανάμεσα στους σταυρούς του τόπου των κρανίων Ούτε μια λάθος κίνηση δεν έκανα Μήτε ενέδωσα στη ξαφνική καταιγίδα Τη μοίρα μου μέθυσα με άκρατο κρασί Τη χαμένη τροχιά των συντρόφων μου ξαναθυμήθηκα και πόνεσα Η ψυχή μου άντεξε μόλις τρεις ημέρες. Βιαζόταν να χαρεί τη μάχη που πριν από αιώνες είχα κερδίσει Υπέμενα την προδοσία των νεκρών, την τρέλα της επουράνιας ζωής Το τελευταίο άστρο της αυγής οριοθέτησε την Ανάστασή μου. Χρήστος...