ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ

Αδέσμευτο Σύμπαν, απάγκιο της θλίψης μου καίγεσαι από φλεγόμενα αστέρια που ξεψυχούν στους ανηφορικούς δρόμους της σκλαβιάς μου Ελεύθερα πνεύματα των προγόνων μου εμφωλεύουν μέσα σου, καταδεικνύοντάς μου την τρομερή όψη του δικού μου ανείπωτου βίου Οι ελπίδες μου για μια νέα απελεύθερη ζωή ματωμένες αργοπεθαίνουν Καταπτοημένη μένει η ουράνια θάλασσα του φωτός που δε με φωτίζει τόσους πολλούς αιώνες Δούλη είμαι ακόμη άπληστων και σκληρών εμπόρων γεμάτων με άνομους πόθους κέρδους, κυριαρχίας,...

Συγκάτοικοι είμαστε στου Σύμπαντος χώρου την επικράτεια Στέκομαι δίπλα σου μα στην ουσία βρίσκομαι πολύ μακριά Μεσολαβούν εγωισμοί, πάθη, μίση, η εμμονή της αυτοκαταστροφικής μανίας, ο πυρετός της ασυνεννοησίας Κοίταξε το αίμα μας πώς κοχλάζει και σκορπίζει δυσωδία σε ολόκληρη τη Γη Έλεγχε καλά την αναπνοή σου Τα τείχη γύρω απ' τον καθένα μας είναι γεμάτα ρωγμές και αφήνουν την αποφορά να τρυπώνει στα σωθικά μας Είμαστε είδη υπό εξαφάνιση και οι εξολοθρευτές μας είμαστε εμείς οι ίδιοι Ζούμε...

Άκου της αποκριάτικης παρέλασης τους άθραυστους αλαλαγμούς Κοίταξε τα ηχοχρώματα των πυροτεχνημάτων, όταν εκρήγνυνται Ντύσου με την στολή του αρλεκίνου ή του κλόουν Πασπάλισε την με τη χρυσόσκονη των ονείρων σου Κρύψε αδιαμαρτύρητα την πικρή λογική του χθες στο πιο μυστικό συρτάρι του μυαλού σου Θυμήσου τα πρόστυχα άσματα που τραγουδούσες καθώς βυθιζόσουν κάποτε στο αψεγάδιαστο σκοτάδι της πλανημένης ζωής σου, σε ονειρότοπους που ποτέ σου δεν έζησες Μέσα στην παράξενη οχλοβοή των μασκαρεμένων...