Σιωπηλή εξομολόγηση ❣️

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας.

Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις.

Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση.

Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε!

Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη .

Να αφήσει όλα όσα κρατούσε κρυμμένα μέσα μου ·

Και το άλλο ψιθύριζε πως αν κάνω έστω ένα βήμα, δεν υπάρχει επιστροφή.

Τα μάτια σου ρωτούσαν σιωπηλά, τα δικά μου απαντούσαν μισές αλήθειες.

Σήκωσα το χέρι μου, για να αγγίξω το πρόσωπο σου…αλλά το άφησα πάλι κάτω, σαν ένα ζεστό κύμα αέρα να πέρασε ανάμεσά μας και με έκαψε!

Κράτησα την ανάσα μου λίγο παραπάνω απ’ όσο άντεχα, σαν να περίμενα να κάνεις εσύ την κίνηση που εγώ φοβόμουν.

Και μέσα σε εκείνη τη σιωπή κατάλαβα πως η μεγαλύτερη μάχη δεν ήταν ανάμεσά μας αλλά μέσα μου!

Δεν ξέρω αν σε κράτησα μακριά για να σωθώ ή για να σε θέλω λίγο παραπάνω! 

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹 ❤️