Κρεμασμένα φαντάσματα

Τα πουκάμισά σου,

σαν κρεμασμένα χρόνια,

στη ντουλάπα του σπιτιού

Οι ραφές των καιρών ξεφτισμένες

Ό,τι απέμεινε- από σένα,

δε φοριέται πιά

Οι στιγμές κρεμάστηκαν σε λάθος ώρες

Οι αόρατοι ένοικοι ακούν τους θορύβους,

τις αντηχήσεις από τα κιτρινισμένα υφάσματα

Δε βλέπουν πια τα μανίκια, που δε χαιρετούν πιά

Ραμμένα φαντάσματα,

σκιές στις κρεμάστρες

και τα κουμπιά ραμμένα με σιωπές

Έκλεισα την ντουλάπα

Δεν την κλείδωσα

Το φως πίσω από την κλειδαρότρυπα

Δεν αφήνει το κλειδί να γυρίσει.

Άννα Κλαρίτη 🌹