ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ματωμένες οι Χριστοαγκαθιές, το αίμα μένει στα χείλη. Βουβές οι λέξεις, άκρατη η σιωπή. Κι όλο το πένθος τ' ουρανού μας σκέπασε από παντού. Κι η Σωτηρία της ψυχής μια λύτρωση ατομική νικώντας το φόβο του θανάτου Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Ήταν αφιλόξενη αυτή η άνοιξη που τόσο επιθυμούσα. Μάταια είχα πλάσει τόσα όνειρα. Οι χιονοθύελλες έκαναν τη ζωή ανυπόφορη. Τα δέντρα λύγιζαν χιονισμένα. Όπως και οι άνθρωποι που οι ευαίσθητες πλευρές τους μπουσούλαγαν στο χιόνι. Κι ούτε ένας σκίουρος δεν ισορροπούσε στα σπασμένα κλαδιά των αποφάσεων, των επιλογών σου, τις ταραχώδεις αμφιθυμίες σου. Κι όμως εσύ έπρεπες να προλάβεις κι όλο μπουσούλαγες. Ήξερες πως κρατούσες το τελευταίο σου εισιτήριο έστω και υγραμμένο από τις χιονισμένες...

Έφυγε ο χειμώνας κι εσύ βουβή και πάλι σα να 'σβησε η σπίθα της καρδιάς σου και η αστερόσκονη που 'λουζε τα όνειρα σου χάθηκε σαν τις τελευταίες ψιχάλες της βροχής. Άδικα σε περιμένω στο σοκάκι το ερημικό εκεί που τα φιλιά μας ποτάμι ορμητικό παράσερναν τα κορμιά μας στου έρωτα το πάθος της φύσης καταφύγιο το φως του φεγγαριού. Θυμάμαι τα ζεστά σου δάκρυα, διαμάντια στο ωχρό σου πρόσωπο ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπλύνω ούτε θα πάψουν ποτέ ν' ανατέλλουν. Άδικα σε περιμένω με σκονισμένα όνειρα,...