ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Όλα τελείωσαν λοιπόν το πόθο μου δε θες να μεταλάβεις, κάποιες φορές η αλήθεια είναι οδυνηρή, τόσο στεγνή σαν το ξεραμένο χώμα. Της ηδονής τα βράδια αναπολώ, κάποια ορμητικά ταξίδια, τα πέλματα σου πια δε θα γευτώ του κορμιού σου δε θα νιώσω την ανατριχίλα. Άγονο ποίημα είναι τελικά το μέλλον μου δίχως ψυχή και σώμα και συ μια οπτασία τόσο παλιά χωρίς υπόσταση και αίμα. Νίκος Μητρόπουλος 🌹

Ριζωμένη βαθιά στη μνήμη μου σε κράτησα για μένα. Στα σαρκώδη χείλη σου τα κρίνα των ελπίδων έσπειρα. Πάνω στο μεταξένιο σου κορμί τον πόθο μου σεργιάνισα. Κι από τα πέλματα ως την καρδιά σε μούσκεψα με το μέλι των Αγγέλων. Με της ψυχής μου την ορμή σ' αγκάλιασα σε λάτρεψα σ' αγάπησα σε φώναξα. Μέχρι που οι νότες των επιθυμιών μου στους τέσσερις τοίχους φυλακίστηκαν. Κι ένα απόβραδο στης θλίψης τη λεωφόρο μες τη χούφτα σου, τους αστείρευτους λυγμούς μου εναπόθεσα. Τουλάχιστον αυτούς μην τους...

Ερχόσουν σα θύελλα και η αγωνία έσφιγγε την καρδιά μου σαν έγραφα ποιήματα ερωτικά και μάζευα από το πάτωμα τους πόθους μου. Κάθε που σου έγραφα έτρεμα μην δραπετεύσεις από το όνειρο μαζί με όλα σου τα' αστέρια που φώτιζαν τα μάτια μου. Τώρα προσπαθώ να μη σου γράφω παλεύω μες την πυκνή ομίχλη με τους δαίμονες γιατί φοβάμαι μην χάσω τον παράδεισο, τον δικό μου παράδεισο, Είπα να ξεριζώσω τα μάτια μου να μη γέρνουν μαραμένα πλάι σου μες το μισοσκόταδο που οι πληγές ματώνουν. Νίκος Μητρόπουλος 🌹