ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πόσο περήφανα κυλάει το αίμα της λευτεριάς στις πικρές χαρακιές στο χώμα, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αίμα ζεστό, αίμα καθάριο, αίμα κόκκινο, αίμα ηρώων, που θυσιάστηκαν στον αγώνα των Ελλήνων. Ως μάρτυρες, με τις γροθιές υψωμένες βάδιζαν προς της Καισαριανής το θυσιαστήριο. Ως μάρτυρες γράφτηκαν στις ματωμένες σελίδες της ιστορίας μα δεν υπέφεραν μάταια τις αβάσταχτες οδύνες το ακάνθινο στεφάνι. Πέρασαν ως πυρσοί του μέλλοντος και μας δείχνουν το φως για τη λευτεριά και τη περηφάνια....

(στη μνήμη του αγαπημένου μου πατέρα) Στις άστατες ανεμοδούρες του μυαλού εκεί που η μνήμη ανεμοπαλεύει πικρή είναι της λήθης η πνοή που τη φωνή ξεραίνει. Στις έρημες αλησμονιές του νου εκεί που η διάνοια βαλτώνει της σκέψης ο ποταμός γοερά το ρου του δυναμώνει. Μακριά στα πέρατα, σβηστά εκεί που η ζήση αποσώνει μια αχτίδα των ματιών σου ζωντανά φωτά και μας λυτρώνει. Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμού, της απειλής,...