Αν είσαι φίλος, πάμε να μιλήσουμε για τα αληθινά, τα ωραία και τα οδυνηρά. Έλα να πιούμε κάτι παράξενο, να βγούμε απο όσα δεν καταφέραμε σήμερα, να μπούμε σε όνειρα. Έλα να βρούμε συγχώρεση να χωρέσουμε μαζί. Έλα να ψάξουμε λεξικά της καρδιάς κι όχι εκείνα του νου. Έλα να περπατήσουμε ξυπόλητοι σιωπώντας στη γύμνια του νου, ακούγοντας το τίποτα και αγγίζοντας τα πάντα. Έλα να μου πεις πώς πίνεις τον καφέ να στον φτιάξω λάθος για να κάνεις υπέρβαση να τον πιεις. Έλα να περι

Μισό κορμί περιφέρεται ακούραστο, το βλέπεις ολόκληρο, το άλλο μισό χαμένο σε όνειρο. Μέσα σ ένα λεπτό μοιράστηκε, εσκεμμένα εκδικητικά, παράλογα. Είναι η παύση ενός κορμιού που έμεινε μόνο. Πόδια μηχανικά, βλέμμα κενό ούτε θλίψη,ούτε χαρά. Ένα χαμόγελο καρικατούρας που μόνο ένας παλιάτσος θα το ζήλευε. Αγωνίστηκες να ενώσεις τα δύο ημισφαίρια, ικέτεψες, γονάτισες, ρεζιλεύτηκες. Τώρα πια αρνείσαι, εκ διαμέτρου αντίθετα, αφανής σακάτης βαρύς σαν ολόκληρος κόσμος. Το βήμα σου σ

Γλίστρησες αυθόρμητα πάνω στο γυάλινο περίβολο των παιδικών ονείρων! Σαν να'ταν, λες, χαρμόσυνη Ανάσταση στον κήπο τής αντίπερα όχθης και ροδοβολούσε η πνοή τού Παραδείσου! Πάνω στο βελούδινο σάλι —που κάλυπτε δεόντως τα πλούσια στήθη σου— ροδοβολούσε κι η Άνοιξη τού ροντέλου τής εύθυμης καρδερίνας! Γραφτό ήταν να μείνει στάσιμη στους πυλώνες τού νεφελώδους ουρανού η ρόδινη ψευδαίσθηση τής άλλης ζωής σου.. Ηταν γραφτό.. Μα δεν ήταν γραφτό να ορφανέψουν τα" πιστεύω" σου αντίκ

Αγαπώ την ήσυχη ώρα του δειλινού με μαγεύουν τα χρώματα τ’ ουρανού το μοβ, το κίτρινο, το χρυσό, το μενεξεδί τη φαντασία μου ταξιδεύουν από παιδί. Μ’ αρέσει το γαλήνιο δειλινό θαρρώ τον χειμώνα απ’ το παράθυρο θωρώ τη θεάρεστη σιωπή την ώρα της σιγής το τιτίβισμα των πουλιών της εξοχής. Αγαπώ την ηρεμία του γλυκού δειλινού το καλοκαίρι στην παραλία μου κολυμπώ πως σβήνει το ηλιοβασίλεμα παρατηρώ και φωτογραφίες μαγικές ξανατραβώ. Μ’ αρέσει το μαγικό φίλτρο του δειλινού την άν

Αλίμονο ,πόσο λυπάμαι, είχα αδελφές θυμάμαι.... Έξι ψηλές και λυγερές, αιώνες γεννημένες, του Ερεχθείου στήριγμα, πάντοτε αγαπημένες. Μας έλουζαν,μας φώτιζαν, του ήλιου ,οι ηλιαχτίδες, ψηλά εις την Ακρόπολη, όμορφες παλλακίδες. Όρκο μεγάλο κάναμε, πάντοτε να κρατούμε, αιώνες νάμαστε μαζί, να μην (α)ποχωριστούμε. Μα ξαφνικά με άρπαξαν, με σέρνουν στο βαπόρι, με δόλο και με ψέματα, αρχαιοκάπηλοι εμπόροι. Ένας λόρδος μ´έχει αρπάξει, ένας Έλγιν τ´όνομα του, και στο Λονδίνο μ´έφε

Στα δικά σου σεντόνια λέξεις γραμμένες... Σπανίζουν οι κηρομπογιές αλλά αγνοφαίνεται η δική σου ιστορία... Γραμμένη στα κόκκινα και βιαστικά, προσπαθώ να ξεχωρίσω λέξη λέξη. Καθισμένη στο ξύλινο κρεβάτι, προσεκτικά εναποθέτω το ύφασμα, κόντι κόντι, μη μου ξεφύγει η ουσία... Ένα μικρό τζιτζίκι ακούγεται μέσα στην απόλυτη σιγή... Θέλοντας να απομακρυνθώ από τη γνώση, προσπαθεί να με αποσπάσει. Λινό ύφασμα ποτισμένο με συναισθήματα. Παρατηρώ τη σκληρότητα των λέξεων, η τελευταία

Τακτοποίησε τα ανακατεμένα μαλλιά της. Βάζει στα γρήγορα ένα γκλός στα χείλη, κλείνει τις σκέψεις της στο συρτάρι, παίρνει τα κλειδιά από το τραπέζι της κουζίνας ανοίγει την πόρτα και φεύγει. Είχε καθυστερήσει σήμερα για το γραφείο. Ο καφές της χαμογέλασε από την κουζίνα. Τον είχε ξεχάσει. Θα έπαιρνε άλλο από το περίπτερο μαζί και τσιγάρα. Φτάνει. Παρκάρει στο υπόγειο πάρκινγκ και ανεβαίνει αργά και σταθερά τις σκάλες. Το ασανσέρ την φόβιζε από μικρή. Καθώς ανεβαίνει ένα χέρ

Ζήλια, σε φωνάζουν σαράκι. Στο άντρο σου μέσα τα δίχτυα σου πλέκεις, με ολέθρια μέσα! Στυγερή δολοπλόκα, στρυφώνεις τη ρόκα. Ω, επιτήδεια ψεύτρα, πονηρή και πλανεύτρα, σαν βάζεις τη μάσκα και αλλάζεις μορφή. Ηθοποιός τραγική, με χολή οπλισμένη, στον αγώνα ταγμένη, σκηνικό μαγειρεύεις και το θύμα πλανεύεις. δίχως τύψεις οδεύεις και ρέστα γυρεύεις! Τις καρδιές πως φιμώνεις... Δαγκώνεις και φτύνεις λόγια "σταράτα", βαριά, με φαρμάκι, πικρά... Φλόγες πετάς, πυρπολείς! Με στόμφο α

( ..αφιερωμένο ..) Στιγμές που μας γέμιζαν κάποτε, τότε που όλα φάνταζαν όμορφα, ιδωμένα για πρώτη φορά, στιγμές με χαμόγελα κι υποσχέσεις! Σαν μολυβιές μένουν τώρα ξεθωριασμένες στ' άγραφο προσωπικό μας ημερολόγιο. Οι στιγμές που θ' άλλαζαν την ζωή μας χωρίς συνέχεια έμειναν μ' αποσιωπητικά... Σήμερα , λέμε , είναι η πρώτη μέρα της νέας ζωής μας π' απομένει. Κι όσο κι αν φαίνεται καινούργια σε στιγμές παλινδρομεί αμφίρροπες που λήγουν πάντα σ' ερωτηματικά... Νικόλας Ζαχαρ

Εσύ κοίταζε για κοχύλια στην άμμο, εγώ θα βουτήξω στην θάλασσα να κολυμπήσω βαθιά , ίσως ξεπλύνω την μόνιμη σκέψη της ακτής και απλώσω την ελπίδα μου στο πέλαγος, δεν θέλω τη σκιά κανενός! Κατερίνα Ηρακλέους 💦

Τα χρόνια πέρασαν γοργά μαδήσανε την μνήμη Τα δεντρ' απέκτησαν κλαδιά πάει το καλντερίμι Ψάχν' εκείνο το παιδί π' όργωνε την αλάνα τον έφηβο που τραγουδά τον έρωτα στην σκάλα. Μα είν' η πόρτα μας κλειστή. Την έσφιξαν οι μνήμες Το χέρι έγινε σπαθί σπάει γυαλιά και σύρτες η σκόνη σκόρπισε παντού μα κοίτα στην κουζίνα η μάνα ψήνει το φαΐ, στο πάτωμα η ψιψίνα. πάνω στους τοίχους μαρτυρούν μαρκίζες και εικόνες πως κάποτ' έζησα εδώ μ' όνειρα στους λαγώνες Έρημη τώρα η νυχτιά με χαι

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΕΛΛΑΣ ΣΩΤΗΡΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ ‘’Αμφι-λεγόμενη Προσωποποίηση’’ Η Εύα ενορχηστρώνει με την ίδια άνεση τον πεζό με τον ποιητικό λόγο. Μιλά μες στη ψυχή με την γραφή της, περιγράφοντας τον πόνο της απώλειας αγαπημένων προσώπων, την ανιδιοτέλεια της ανθρώπινης φύσης. Η Εύα χαράζει ένα μονοπάτι όπου μες απ’ τον πόνο, διακρίνεται μόνο φως. Ο Έρωτας υμνείται, αλλά φυλλοροεί πληγωμένος απ’ το ίδιο του το βέλος. Η αγάπη της μάνας κρυφοκαίει για την κό

Σκόρπιες σκέψεις για τη Φωτογραφία Του Σίμου Ιωσηφίδη «Φωτογραφίζουμε πράγματα για να τα διώξουμε απ’ το μυαλό μας» Franz Kafka Λέγεται πως η πιο όμορφη και τίμια φωτογραφία είναι αυτή που ποτέ δεν τράβηξες, γιατί ήσουν πολύ ευτυχής εκείνη τη στιγμή. Την απαπολείς στο νου κρατώντας την ζωντανή. Αντιπαρέρχομαι... Με τον όρο φωτογραφία αναφερόμαστε στην 8η Τέχνη. Στο φως και στην εγ-γραφή του στη λεπτή διάφανη και διάτρητη λωρίδα. Αλλιώς: στην επιστήμη της δημιουργίας οπτικών

«Η φιλαργυρία είναι η αρχή όλων των κακών.» Λαμαρτίνος, Γάλλος ποιητής και πολιτικός (1790-1869) Θεσσαλονίκη Εύοσμος, 13:30 27 Σεπτεμβρίου 2025 Το συνεχόμενο ντριν, του κουδουνιού της εξώπορτας, του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου, ακούγονταν σε όλους τους χώρους, καθώς η τριαντάχρονη ξανθιά γυναίκα προχωρούσε προς την ξύλινη πόρτα. Πήρε μια βαθιά ανάσα, οπλίστηκε με υπομονή και άνοιξε την πόρτα. Στο κατώφλι στέκονταν ένας ψηλόλιγνος ασπρομάλλης ηλικιωμένος άντρας. «Ώρα

Σκηνή 1η Τα μακριά του δάχτυλα διαπερνούν τα γκρίζα μαλλιά πλέκουν τις σκέψεις με τις νευρικές απολήξεις στις κόγχες των ματιών. Σπίθες εκτινάσσονται ρήσεις και αντιρρήσεις στις έγχρωμες και αλλόπιστες προκλήσεις του κόσμου . Ιδεολογικές διακλαδώσεις παλλόμενες μέρα με τη μέρα μεγαλώνουν το αύριο που ένας ήλιος ελπίδας το καίει. Σκηνή 2η Το κεφάλι σκυμμένο στα δυο του χέρια στηριγμένο Το τσιγάρο αφήνει τ’ απομεινάρια στο ξύλινο πάτωμα∙ σημάδι του απολογισμού όσων χάθηκαν

Και ποιός δεν την έχει βιώσει; Σε φιλικές, ερωτικές, συγγενικές, αδελφικές, συναδελφικές σχέσεις… Στα ονειροχαλάσματα, στους ονειροκτόνους της ζωής συνεχίζουμε με την ανείπωτη αλκή της αγάπης!  Ονειροπόλοι, αλλοπαρμένοι, λαβωμένοι πετάμε με τα φτερά της αγάπης, με την άσβεστη φλόγα της ψυχής! Είμαστε η ελπιδοφόρα σχισμή της σιωπής που βιώνουμε!  Όσο κι αν μας σταυρώνουν, εμείς θα ανασταινόμαστε!                       Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ  Βαθύσκιωτος ο πόνος όταν αγοράζεις αγάπη, όπως

Μες στις σκέψεις σου μη κάθεσαι Σήκω φόρεσε χρώματα της χαράς τον ήλιο βγες να αντικρίσεις Βάλε το χρώμα της Αμοργού την ηρεμία της να αποκτήσεις Κι αν του φθινοπώρου τ'αεράκι σε παγώνει, κουμπώσου με της Σίκινου τη σιωπή...άκου άκου τα πουλιά που τραγουδούν στα απλωμένα της σχοινιά με το λευκό κορδόνι Κι αν ζεσταθείς το φουλάρι σου κρέμασε στης Αστροπαλιάς τα στήθη, σε έναν καφενέ κάθισε βανίλια κερνούν και δες της βουκαμβίλιας τα παιδιά που παίζουν με του ήλιου τη χαρά στ

Γιατί ρε φίλε δεν είσαι καλά; Όλα … όσα γεννιούνται φθείρονται και αλλοιώνονται.. Εσύ, τι; Έκανες τον  πόνο  φίλο;  Δεν βλέπεις  τι γίνεται;  O Κίνδυνος ήτανε το κολλητό  φιλαράκι του Πόνου  πολύ πριν τον γνωρίσεις... Ζήλεψε   πολύ την φιλία σας Είναι εδώ  δίπλα… ελλοχεύει… Γι’ αυτό σου λέω... Πρόσεχε! Εύα Γεωργίου 🌹

Εικαστικός καλλιτέχνης Κώστας Κούκας Χάρτινα καράβια την νύχτα οι καρδιές μας, σε όμορφους μεγάλους αφράτους ωκεανούς. Κύματα μεγάλα υγραίνουν τα όνειρά μας, ψάχνοντας να βρούμε τους άγνωστουςΘεούς. Φλόγες τα κορμιά μας στα σύννεφα χορεύουν, κάτω από τα αστέρια πρωτόγονους χορούς. Τύμπανο χτυπάει... ναι δεν είμαι μόνος!! δώσε την φωτιά σου εσύ στους ναυαγούς. Μεθυσμένους κάποτε μας βρίσκει το ξημέρωμα, στα δάχτυλα μας πλέκεται μεταξωτή η αυγή. Το δέρμα σου μυρίζει μία θάλ

ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (συλλογισμοί).. Η θέληση δεν είναι επιθυμία. Η επιθυμία ζητά, η θέληση επιβάλλει. Εκεί όπου η επιθυμία αναζητά αντικείμενο, η θέληση πλάθει μορφή. Η θέληση είναι η πρώτη ύλη του πνεύματος. Η δύναμη που αρνείται να δεχτεί τον κόσμο όπως είναι και τον αναμορφώνει σύμφωνα με την εσωτερική του αναγκαιότητα. Όποιος έχει θέληση δεν πείθεται, δημιουργεί. Κάθε δημιουργία είναι πράξη αντίστασης, αντίστασης απέναντι στο τυχαίο, στο σύνηθες, στο έτσι είναι. Ο δημιο

Δεν πονούσε... Σώπασε, και ανάσαινε. Θα ονειρευόταν με τα δάκρυα της σιωπής να χορεύουν στα χείλη. Μια πρόβα θανάτου θα έκαναν στο στόμα πριν πέσουν στο πάτωμα. Δεν πονούσε... Θα άναβε το τζάκι, θα σέρβιρε ρακόμελο στα όνειρα. Θα μάζευε τα φωνήεντα πριν πέσουν στη φωτιά, θα τα τοποθετούσε ανάμεσα στα ρήματα και τα επίθετα, και θα έγραφε κάτω από τα σεντόνια ποίημα στο σώμα της. Ξημέρωνε.. Μα δεν πονούσε... Ανάσαινε,,, Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Εικαστικός: ΊΝΑ ΜΕΛΙΔΟΥ 🌹 Η ρημάδα η ζωή έχει πολλές κακοτοπιές, αλλά το πιο ύπουλο σαράκι είναι η κοινωνική αλλοτρίωση, η αποξένωση από το συνάνθρωπο,που εντελώς σιωπηλά και αθόρυβα,αποξεχνά στα αζήτητα και διαγράφει σταδιακά από το κιτάπι της ,αδέρφια, συντρόφους, φίλους και συγγενείς... Σχέσεις,άλλοτε ιερές, που σήμερα αραχνιάζουν..στο κενό κελάρι της καρδιάς και της μνήμης. Εκεί ακριβώς ανάμεσα σε ένα υπερφίαλο εγώ και σε ένα αποξεχασμένο εσείς, απολησμονούνται οι άλ

Ζωγράφος: Τζάκσον Πόλοκ ✍️✍️ Πρώτα επαναστατεί η ψυχή Ακολουθεί η φύση του μυαλού Η λογική παρανοεί Η ψευδαίσθηση μεγαλουργεί Η καρδιά παραφρονεί , αποκηρύσσει τα δεδομένα💗 Και σε κατάσταση υπερδιέγερσης γράφεται το ποίημα✍️ με ύμνους στην ψευδαίσθηση με όνειρα ουτοπίες αισιοδοξία , ελπίδα εθελοτυφλία στην πραγματικότητα επανάσταση σε κάθε καθεστηκυία τάξη σε κάθε χειροπιαστό σε κάθε πρέπει σε κάθε κατ’ ευφημισμό αληθινό Ο ποιητής ως επαναστάτης δημιουργεί έναν κόσμο όπως θα

Την έλεγαν, ξινή, απόμακρη, ψυχρή. Ποιος έψαξε τα μάτια της; Ποιος είδε τα δάκρυά της; Τα φύλαξε ολόδικα της με μιαν απόφαση ζωής - να σωπαίνει, να φεύγει ολοένα όχι από φόβο, μα από επιλογή. Ό,τι κράτησε θα πάρει σιωπηλά - μαζί της. Ξανθή Μηλίγγου 🌹