Αγάπη της Αρμύρας

.

Κι όταν ο καιρός θέλησε να ζωγραφίσει παιδικά όνειρα έκθετα,

το φως άνοιξε μια πόρτα στο γαλάζιο,

κι ο κόσμος κύλησε, ήρεμος, σαν πρώτη ανάσα.

Τα σύννεφα ψιθύριζαν μυστικά,

σαν να ανασαίνει η μέρα μέσα σε κοχύλι.

.

Άχ, η αγάπη μας που κυλά σαν κύμα,

με τρυφερό αφρόπλεκτο αγέρι του γιαλού,

κυματιστά τα δροσερά της λόγια,

την αμμουδιά χρυσίζοντας, τα πόδια μας φιλούν.

.

Κι όταν ο καιρός θέλησε να ζωγραφίσει ωραιότατο σπιτάκι κοντά στη θάλασσα,

η άμμος απλώθηκε σαν προσευχή.

Οι γλάροι άνοιξαν τα φτερά τους ψηλά,

σαν να κρατούσαν το πρώτο σου χαμόγελο

και να του έδιναν δρόμο προς το φως.

.

Άχ, η αγάπη μας που κυλά σαν κύμα…

.

Κι όταν κατέβαινα κορφή με λουλούδια,

ο ήλιος άγγιζε τα πέταλα με φως,

ο άνεμος μύριζε θάλασσα και νησιά.

Κάθε φύλλο έγραφε τη σκιά σου,

κάθε αεράκι γύριζε και μου ψιθύριζε

ότι γύρισες ξανά, ξανά.

.

Κι όταν σε γύρευα στα ταξίδια που περνούσαν,

με λιμάνια, φώτα, πνοές,

η θάλασσα με κρατούσε πιστά,

με κύματα που τρέμουν σαν καρδιές,

κι οι δρόμοι φωτίζονταν μόνο όταν η σκέψη σου

άγγιζε τον ορίζοντα.

.

Άχ, η αγάπη μας που κυλά σαν κύμα,

με τρυφερό αφρόπλεκτο αγέρι του γιαλού,

κυματιστά τα δροσερά της λόγια,

την αμμουδιά χρυσίζοντας, τα πόδια μας φιλούν.

.

Κι όταν ο καιρός χάραξε χρυσοκόκκινη γραμμή στον θολό ορίζοντα,

η μέρα έδωσε όρκο αιωνιότητας.

Τα όνειρα των κυμάτων ανοιγόκλειναν

σαν παιδικά βλέφαρα που ψάχνουν το φως,

κι ο ουρανός άπλωνε το γκρίζο του

σαν χάδι στο μπλε.

.

Κι όταν ο καιρός θελήσει να ζωγραφίσει ξανά,

οι γλάροι υπηρετούν την εικόνα,

αναριγούν μέσα στο γκρίζο,

άγριο ύφασμα του πόντου,

ιερουργώντας μιαν ιχνογραφία

στην υπεροπλία της θάλασσας.

Κι η αγάπη μας παθιάστηκε και άντεξε,

ξαναγεννιέται σε κάθε κύμα.

.

Άχ, η αγάπη μας που κυλά σαν κύμα.

.

Αναρχική, ατίθαση θάλασσα,

παρορμητική και ονειροπόλα,

εκτός κανονικών πλαισίων,

τρίζεις μέσα στο γκρίζο σαν ιερή λύρα.

Κι όταν ο καιρός θελήσει να ζωγραφίσει,

οι γλάροι ιερουργούν την εικόνα σου

πάνω στο άγριο ύφασμα του πόντου,

και το φως που μας ενώνει δεν σβήνει.

.

Και μέσα από σαράντα κύματα

η αγάπη μας δεν λύγισε·

μονάχα φώτισε·

κι επειδή φώτισε,

έγινε ο τόπος

που επιστρέφει πάντα η ψυχή. . © Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση