Μωρό μου...

Γιατί κάθε τέτοιο σενάριο γρήγορα εκτυλίσσεται σε επίλογο  με τελευταία στιγμή μιά τελεία ;

Ήταν κάποιες στιγμές εξαίσιες,

που για μας μόνο θέλαμε να κρατήσουμε και να χαρούμε σε χρόνο εναλλαγών αυγής και νύχτας.

Κι απόψε το βραδάκι ξανασμίξαμε στο μπαρ της Ρόζας πίνοντας κόκκινο κρασί,

μ' ένα φως παράξενο στα μάτια γύρισες ξαφνικά κι αυθόρμητα,

μου ψιθύρισες,

μωρό μου ...

Ίσως να 'ταν το κόκκινο κρασί,

η θαλπωρή , η ανοιχτή αγκαλιά της παραλίας , η εφηβική καρδιά που κρύβουμε, η απομόνωση στο μακρινό νησί , όπου έστω και δύο λέξεις αρκούσαν για να κρατηθούμε.

Ότι και να 'ταν βγήκε σε καλό...

Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹