ΝΟΝΗ ΗΛΙΑ

Θυμάμαι τα δύο μεγάλα μαύρα σου μάτια. Έμοιαζαν πίνακες του Γκόγια στοιχειωμένα σε ακατοίκητο σώμα. Λίγες πινελιές υστερίας τις βλέπω ακόμη, όταν πέφτει αργά το χιόνι! ©️Αντιγόνη Ηλία 🌹

Ευτυχώς γεννιέσαι! Να έχουν τα χείλη μου κάπου να ακουμπήσουν. Χειμώνας έρχεται βαρύς. Τα χέρια μου κρύα, άδεια, φοβισμένα, να ζεσταθούν ζητάνε σε μεγάλο ουρανό- κι αυτό αν το θελήσεις. Τα μάτια μου Χριστέ; Αυτά νικώνται μέσα στο σκοτάδι, μα ανοίγουν σαν πάλλευκο κρίνο μπρος στους ολόφωτους οφθαλμούς σου. Ευτυχώς Κύριε γεννιέσαι! Να στηριχτώ στον ώμο σου, να βαδίζω τη ζωή μου! ©️Αντιγόνη Ηλία

[...κι αν ερωτεύομαι τς λεπτομέρειες μήν απορείς. Δικό μου παραμύθι ο κόσμος που ζω.. δική μου κι η θάλασσα που αρμενίζω..] Μοναχά να φεύγω.. με δύο πλακέ πινέλα στο χέρι κι ένα καμβά ποίηση στον ώμο.. Λίγο να με συντροφεύουν όταν ζω κι όταν χάνομαι! ©️Αντιγόνη Ηλία