Ο Έρωτας πρέπει να γιορτάζεται κάθε μέρα, γιατί είναι η ίδια μας η ζωή. ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Έρωτας είναι η στιγμή που σταματά ο χρόνος και νιώθεις όλη την ομορφιά του κόσμου, χωρίς φόβο. Είναι η χρυσή ανατολή που στέλνει την ίριδα των ακτίνων της στο μπαλκόνι μου, λέγοντας ''καλημέρα''. Είναι η αγάπη δύο καρδιών που χτυπούν μαζί στον ίδιο ρυθμό, σε ένα όνειρο, στο πάντα. Είναι η μυρωδιά του καφέ, το τραγούδι των πουλιών, το χαμόγελο ενός ξένου, το γέλιο των μικρών παιδιών. Είναι το

. Θα τραγουδήσω μα δεν ξέρω να σου πω, να σου μιλήσω για το πόσο σ' αγαπώ. Πόσο σε θέλω δεν το φτάνει ο λογισμός, δεν έχει μέτρο κι' είναι αγιάτρευτος καημός. . Γλυκιά πνοή γίνε πουλί, γίνε αεράκι να 'ρθεις ένα βράδυ της αγκαλιάς μου χάδι τρυφερό να φτερουγίσεις, στοργή να μου χαρίσεις. . Για σένα ζω για σένα ανασαίνω, σε κάθε μου λέξη εσένα μαθαίνω κι αν δεν μπορώ όσα νιώθω να πω σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ! . Να' ρθει η γλυκιά αγάπη μου κοντά της να με πάρει να ζω μ' αυτή

Πίσω από τους μασκαράδες τις πολύχρωμες βασίλισσες και τους δράκους, τις θαυμάσιες χορεύτριες, τους φανταχτερούς μάγους, τις έξυπνες τσιγγάνες και τους πειρατές, τις αλυσιδωτές σερπαντίνες, τα κομφετί, τα πολύβουα γέλια και τα ξεφαντώματα, τις δυνατές τυμπανοκρουσίες, τα ξεφωνητά, κρύβομαι σαν γαλαζολαίμης σ΄ ένα αμπάρι με παραμυθένιο θησαυρό ενός φανταχτερού άρματος. Παριστάνω έναν μελωδό σε κλειστό φάκελο, δίχως προορισμό, μα μ΄ οδηγό ένα παλικάρι, και βασίλισσα μια ντυμένη

Κοίτα τα φώτα της πόλης, πάνω απ’ τη γέφυρα. Εκεί ανασαίνει η ζωή που ονειρεύτηκες. Κλείσε τα μάτια. Ζήσε. Τα όνειρα στα μαξιλάρια δεν ανθίζουν. Στα φώτα της πόλης θα τα βρεις. Εκεί είναι η γυναίκα που ποθείς: κόκκινα μαλλιά, πράσινα μάτια, στήθη αγαλματένια. Αυτή, η επιθυμία σου. Πόλη λουσμένη στο φως, πόρνη λατρεμένη, γεμάτη υποσχέσεις και ψευδαισθήσεις, γεμάτη θαύματα και πληγές. Εκεί είναι η αγκαλιά που σε περιμένει, να θρέψει της νιότης σου τον πόθο. Μη φοβάσαι. Μην ξεχν

Μάσκα λευκή φοράς την αυγή... Την καρδιά σου να κρύψεις πριν βγεις στην αρένα Εκεί που λέοντες θαρρείς τη θωριά σου αναμένουν... 🪅Λιποψυχείς! Μάσκα σκουρόχρωμη όταν ο ήλιος μεσουρανεί... Πώς να τον δεις κατάματα μες απ' της υποταγής τις άδειες φλέβες; 🪅Λιποτακτείς! Αδιαπέραστη μάσκα φοράς τον φόβο σου μη δουν... που σαν καρφί τρυπά το απεγνωσμένο βλέμμα κι επώδυνα αιμορραγεί... Μ ά σ κ α - παγερό χαμόγελο όλων των "πρέπει" που υψώνουν τη φωνή... Μάσκα - αδιάφο

Αγάπη επί αγάπη διαιρεμένη με το χρόνο Ισούται με την τετραγωνική ρίζα στιγμών στο άπειρό της κάλλος Παρένθεση κυμάτων εσύ, παρένθεση αφρών εγώ μαζί στο άθροισμα της απόλυτης ένωσής τους Και στο τέλος; Όποιοι κι αν είναι οι αριθμοί όποια κι αν είναι τα σύμβολα η απάντηση θα είναι πάντα μία: Αγάπη, αγάπη Αγάπη μου! Χάδι μου που δεν έχεις χέρια, Άφοβη αναμονή μου Δόσιμό μου χωρίς αντάλλαγμα Θολώνεις τη θάλασσά μας Φοράς την κόκκινη χλαμύδα σου Ρουφάς τη δροσιά του ηλιοβασιλέματ

Όλα σιωπηλά, κάθε σπίτι κι ένας καημός, κάθε καημός και δίκτυ είναι η ζωή ανατολή μαζί κι ένα ταξίδι, χωρίς τον άνεμο, χωρίς τον ήλιο, να βλέπει θάλασσα να αναστενάζει, να νοσταλγεί λίγη ειρήνη, να αγκαλιάζει λίγη αγάπη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ποιος είπε πως δεν σε αγάπησα; Σε αγάπησα με μια λαχτάρα ατέλειωτη και μ΄ ένα καρδιοχτύπι... Ανάσα μου! Τρέμει από πόθο η ψυχή στο άκουσμά σου. Σαν φλόγα στ΄ αγέρι σβήνω... Χάνομαι στο αγκάλιασμά σου, Ψάξε με αγάπη μου. Μη σταματάς να με ζητάς... Μοσχοβολιά του κρίνου, λαχτάρα μέθης, προσμονή γλυκόπιοτου οίνου... Αργήσαμε αγάπη μου... Έρχεται πάλι η άνοιξη! και θέλω να είμαστε αγκαλιά σαν τα πουλιά. Θέλω αμέτρητα να μετρώ φιλιά, κάτω απ΄ την ανθισμένη κερασιά. Γέμισε με χαμό

Συνέχεια της αισιοδοξίας,η συνέπεια. Υποφερτά συναισθήματα αντοχής. Αιχμηρές οι ανθρώπινες σχέσεις... Σαν σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα. Περπατάς με τόση προσοχή, από φόβο μην ματώσουν οι φτέρνες σου. Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν εύκολα. Μα η λύση δεν είναι στα δικά μας προσεκτικά βήματα. Είναι στο βλέμμα μας. Γιατί όταν κοιτάς χαμηλά δεν ελευθερώνεσαι ποτέ. Δεν ματώνεις από τα γυαλιά που πάτησες, αλλά από αυτά που κρατάς στα χέρια σου σαν σκύψεις. Κοίτα ψηλά τον κόσμο,εκεί θα σε β

Ο πατέρας μου "ο μπάρμπα- Κώστας". Κάθε άνθρωπος στη ζωή με τη γέννηση του ανοίγει έναν κύκλο. Αυτός ο κύκλος θα κλείσει με το φευγιό του από τον μάταιο τούτο κόσμο... Άλλος τον κλείνει γρήγορα κι άλλος πλήρης ημερών. Ο δικός μου ο πατέρας άνοιξε τον κύκλο της ζωής σαν σήμερα πριν εκατό χρόνια στις 8 Φεβρουαρίου το 1924. Έκλεισε τον κύκλο 23 Αυγούστου το 2006. Επειδή ακριβώς σήμερα έχουν περάσει εκατό χρόνια από τη γέννηση του θέλησα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα στη μνήμη

Τα γηρατειά δεν έρχονται μόνα τους. Στην αρχή εμφανίζονται οι ρυτίδες, ο ρυθμός του βαδίσματος επιβραδύνεται και τα μάτια αρχίζουν σιγά σιγά να θαμπώνουν. Μέρα με τη μέρα, η σιωπή παρασέρνει την ψυχή. Η μνήμη ταξιδεύει συχνά πίσω, σε ιστορίες χαραγμένες στην καρδιά και στο σώμα. Τα χέρια, πάντα ανοιχτά, έχουν μάθει το δόσιμο, το κράτημα και την απελευθέρωση. Τα μάτια έχουν βιώσει τη γέννηση και τον θάνατο της αγάπης, την άνθιση και τον μαρασμό των ονείρων. Η σιωπή εκτιμάται π

Να μην σας πτοούν οι ολισθήσεις κάποιων πεθυμιών σας. Μιλώ για κείνες τις πεθυμιές της καρδιάς, τις ουτοπικές, που δεν βρίσκουν πρόσβαση στους δρόμους της προσμονής τους και έτσι, όπως τρέχουν ονειροβαμμένες και αιθεροβάμονες προσκρούουν πάνω σε υψωμένα τείχη... Τείχη απρόσμενα κι απροσπέλαστα με τα αδιάβλητα "οχι" της ζωής ορθωμένα, αντιστεκόμενα σθεναρά, φρουροί αμείλικτοι να βάζουν φραγή στις ανεφάρμοστες, ουτοπικές παρορμήσεις της...  "Η πεθυμιά" Νυχτιά... νοτιάς τρελαμέν

Το κείμενο που θα διαβάσετε αποτελεί μια δική μου προσωπική  εμπειρία  για τη βαλβίδα του εγκεφάλου με την οποία ζω. Είναι μια προσπάθεια να εξηγήσω τι κάνει η δική μου βαλβίδα, αλλά δίνοντάς της όνομα, Ψυχή!     Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ     Καλησπέρα σε όλους σας! Το όνομά μου είναι Walerij Mózgowek  Zastawkawicz και η δουλεία μου είναι να φυλάω το φράγμα που περνάει κάθε μέρα από τον εγκέφαλο. Ρυθμίζω την κυκλοφορία του ΕΝΥ (Εγκεφαλονωτιαίο υγρό). Πρέπει να είμαι σε εγρήγορ

Πρωινό ξύπνημα και η πύρινη καρδιά σηκώνει ψηλά όλα τα σκορπίσματα της, κόκκινη καυτή θερμαίνει τα περάσματα της! Μαζί και το αίμα που βράζει από συναισθήματα και ανεβαίνει το ίδιο δρομολόγιο, και με σφίγγει και κρέμομαι σαν το εκκρεμές του φουκώ! Μοναχικό το εγώ φεγγίζει τα είδωλα τριγύρω καθισμένη στην παλιά πολυθρόνα, κοιτάζω τα τζάμια μαχαίρια που γδέρνουν την επιφάνεια του προσώπου. Την αλλοιώνουν και αλλάζουν το πρόσωπο της νεκρής σάλας, άσπρες αθώες φυλακές ανεμίζουν έ

Σε απόλυτη γαλήνη, τη μοναξιά μου έχω συντροφιά μου... Μες τη νυχτιά να σε προσμένω αδερφέ μου. Στο τραπέζι έχω μισογεμάτα τα ποτήρια μας, κόκκινο κρασί, όπως το ήθελες να το πίνουμε μαζί. Τριαντάφυλλα στα βάζα με χρώματα κι αρώματα φανταιζί ροδοπέταλα απλωμένα σ' αναμμένα μοσχοκέρια. Στο πικάπ ο δίσκος του Μπετόβεν να παίζει μουσική, εκείνη που αγαπούσες κι χορεύαμε μαζί. Όλα σε προσμένουν, αδερφέ μου, λίγο χρόνο να ξεκλέψεις σ α ν σε ό ν ε ι ρ ο, πεφταστέρι να μας έρθεις

Βαραίνει ο ουρανός και χαμηλώνει, η ψυχή σε δαιδαλώδεις διαδρομές με κομμένη ανάσα ζητά διέξοδο. Προσευχές δακρυσμένες σβήνουν τα φώτα κι ανάβουν, θαρρείς, τα σκοτάδια. Λέξεις συλλαβιστές —ποιο ταξίδι ακολουθούν; Στον ορίζοντα σβήνει το τελευταίο αστέρι, τάμα μιας μοίρας, απομεινάρι της μνήμης. Μόνο μια κλωστή κρατά τις σκέψεις, η γνώση μάταιη, πριν το φεγγάρι χαμηλώσει κι άλλο. Στο λίγο της αγάπης, σκέψεις ξενιτεμένες,ποιαν όραση να δοξάσουν τα μάτια ... Αδίδακτη, νικημένη,

Άπλωσε τα αγκάθια του Να αγκαλιάσει ήθελε την όμορφη νύφη Να τη πιάσει και να την κρατήσει εκεί, ακίνητη στην ακτή, όπως και εκείνος Κάθε αγκάθι του έμοιαζε με μαύρο καρφί έτοιμο να μπει στη καρδιά της, να την αιχμαλωτίσει Μαύροι φρουροί την ψυχή της έχουν ζώσει Να σταματήσει ήθελε τη ροή της Ο βυθός της να γίνει ο καθρέφτης του Να σταματήσει ήθελε το χρόνο, που ραγίζει στο βάρος του πόνου Ήθελε τους ανέμους της να μερέψει Τον Σορόκο με τις φουρτούνες και τις θύελλες, τα μπου

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη. Ήθελαν να πιούν από το ίδιο ποτήρι που έπινα και γω. Διψούσαν για την ψυχή μου που έβλεπαν. Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους. Με μια ψυχή κενή στα σκοτάδια, χωρίς χρώματα, χωρίς φως. Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους. Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά. Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους. Σε μια καταιγίδα με ξεβαμένους ρόλους, πατημένους στη μιζέρια που κουβαλούσαν. Φθαρμένη μιζέρια που σκάλιζε ν

Και ήρθαμε όλοι εμείς οι "λογοτέχνες",να αποδείξουμε την αξία μας. Να κορδώνουμε ωσάν παγώνια για την γνώση μας και την αξία των λέξεων. Σπουδή και ταλέντο! Ταυτόχρονα όμως κι έμπνευση. Μαζώχτηκε το είναι μας μέσα σε αράδες απελπισμένες,που τηρούν πούθε, θα ξεφύγουν, πνιγμένες στους τόνους,στα θαυμαστικά και στα πολύπλοκα ουσιαστικά. Επίρρημα,και αγωνία για την στήριξη της παύλας,και του "εισαγωκικού". Συγκινούνται οι ποιητάδες, πιο πολύ από τους αναγνώστες. Και να αρχίσουν

Ζωή είναι όταν γελάς ενώ υπάρχει περιθώριο να κλάψεις. Λόγος παράταιρος που χαίρεσαι να συναντάς στην πράξη. Όταν τα μάτια θα πονούν σε ότι αντικρίσουν, κι εσύ φωνάξεις το "παρών" και τα αφήσεις πίσω. Ζωή γλυκιά είναι η καρδιά που γίνεται κομμάτια, όση κι αν δώσεις γύρω σου θα περισσεύει πάντα. Ξέχνα τα "πως" και τα "γιατί" που σπαταλάνε χρόνια, όσα λιγότερα ρωτάς στιγμές θα ζεις αιώνια. Έλα να την χορέψουμε πιασμένοι απ' το χέρι, κλεψύδρα είναι η ζωή που είναι γεμάτη μέλι. Χ

Κλείνεις τα μάτια κι αφουγκράζεσαι, της ψυχής σου...της αμίλητης σιωπής, τον πόνο δέχεσαι με περηφάνεια, σκύβεις το κεφάλι χωρίς λέξη να πείς... Το στόμα κλείνεις ερμητικά, άχνα να μην σου φύγει, τον πόνο σπρώχνεις πιό βαθειά, γίνεται κόμπος που δεν λύνει... Μιά λίμνη αλμυρόπικρη, εντός σου πλημμυρίζει, με δάκρυα που χύνονται, και η ψυχή δακρύζει. Δάκρυα που δεν φτάνουνε, στα μάτια να ξεχειλήσουν, μέσα βαθειά βυθίζονται, τον πόνο για να σβήσουν. Καυτερά ,αλμυρόπικρα, πόνο ψυχ

Του έφτιαξε φτερά από κερί στους ώμους να δραπετεύσει απ' τη φυλακή του. Πετάξανε μαζί προς την ελευθερία · δεν έπαψε να συμβουλεύει το παιδί του, να μην πετάει ψηλά στον ήλιο να μην λιώσουν οι δυο φτερούγες απ' τον ενθουσιασμό του. Ούτε στα χαμηλά, μην βρέξει τα φτερά του και κλάψει ο γονιός του το χαμό του. Ο Ίκαρος παιδί με απερισκεψία, αγνόησε του Δαίδαλου τα λόγια. Επέταξε ψηλά καήκαν τα φτερά του και βρέθηκε στου Άδη τα υπόγεια. Ο τάφος του υγρός στη μέση τού πελάγους α

Σαν θροίζουν τα φύλλα στα δέντρα Τα κοιτώ με περιέργεια συχνά Κάτι λείπει στη φύση αφέντρα Που ο χρόνος κυλάει σιγά. Πιο μακριά ψόφια θάλασσα σε κώμα Χωρίς πλοία ,καϊκια, ψαράδες Μα ποιον έλκει μια τέτοια εικόνα Που βυθίζει σε άγχος,βραχνάδες; Ήλιος βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους Η καρδιά γεμίζει ζεστασιά Τρένα,τραμ,γεμίζουν τους δρόμους Ποιος χρονομετράει την ξεγνοιασιά; Όλα όταν νεκρών εμβατήριο Κάνεις όταν να μη σε περιμένει Ασφυκτιά του χρόνου το ελατήριο Σταματά κι' απ

Ο Χρήστος και η Χρήσταινα! Οι γονείς μου! Ευδοξία ήταν το όνομά της,μα πώς τα λόγια του παππά να νικήσουν την εθιμοτυπία; Πέντε δικά τους παιδιά είχαν και δύο της μάνας μου ανήψια,που ορφάνεψαν λίγους μήνες μετά τον γάμο τους,επτά στο σύνολο αδέλφια, ενωμένοι όλοι με ισχυρούς δεσμούς, επιβεβαιώναμε τα βράδια τον θεσμό της οικογένειας, γύρω απ' το σοφρά με το μεγάλο σινί στην μέση και η αχνιστή πίτα, να σπάει την μύτη όλης της γειτονιάς! Ο μικρότερος εγώ, ο πιο τυχερός και..