🌿Σε παθητική φωνή έμαθες τα ρήματα να γράφεις... Κι αυτά, λες, κλίνονται ορθά... Με καταλήξεις πρέπουσες... Νομίζεις! Ως τα άκρα τους χρόνους με ένταση τραβούν... Κι ένα ποιητικό αίτιο αναζητούν... για τις πληγές τους... 💕Μα με φωνή ε ν ε ρ γ η τ ι κ ή σου μιλά η ψυχή!!! Δεν την ακούς; Αυτή είναι το κύριο Υποκείμενο!!! Το δονούμενο!!! Άχρονα και φ ω τ ε ι ν ά τα ρήματά της... Χωρίς εγκλίσεις κι αριθμούς! Ούτε κρατούν την αύξηση μπροστά... μα γλυκά την κεντούν στην κατάλ

Αγαπητοί συνοδοιπόροι, το "Ποίημα του Θεού" είναι πλέον διαθέσιμο! Δίγλωσση, αριθμημένη έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας αντίτυπα. 78 σελίδες ενός έργου ποιητικής καινοτομίας, όπου ο λόγος δεν αφηγείται αλλά ενεργοποιείται και ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί αλλά συμμετέχει. Τιμή διάθεσης: 20€ Τα έσοδα από την παρούσα έκδοση θα διατεθούν για κοινωφελή σκοπό. Το έργο δεν ολοκληρώνεται στις σελίδες! Για πληροφορίες και διάθεση, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα. Βασίλης Πασιπουλαρίδη

Ο χρόνος σκουριάζει τα σίδερα, τρώει τα μάρμαρα, παλιώνει τα κτίσματα. Τα μαυρίζει τα γκρεμίζει, μαραίνει τα λουλούδια της καρδιάς κι αποκαμωμένη γηράζει... Λένε ότι ο Πανδαμάτωρ Χρόνος, τα πάντα ορίζει, τα πάντα εξουσιάζει.  Όχι μην πλανάσθε Φ ί λ ο ι  μου, την καρδιά μας δεν μπορεί  να την αγγίξει όταν την θωρακίζουμε με Αγάπη και Έρωτα. Τότε χτυπά ρυθμικά, μελωδικά  με νότες βελούδινες σαν χάδι, στις χορδές της ψυχής μας και το περιβόλι της καρδιάς μας είναι ολόδροσο, ολάν

Μέσα μου βαθιά βρυχάται Θεριό έτοιμο για μάχη Έξω μου χιλιάδες κάγκελα, Με σταματούν από τον κόσμο Δεν αργοπεθαίνω, μόνο περιμένω Η αύρα μου μαύρη γεμάτη μυστήρια Το βλέμμα καρφώνει αλήθειες Τα βήματά μου πάνω στη φωτιά Σκόνες τυλίγουν την άγρια δύναμή μου Με κοιτάς; Τί κοιτάς; Μόνο του ματιού μου, ανοίγει το παραπέτασμα! Δε βλέπεις το θεριό που μέσα μου, κοιμάται; Μπορείς άραγε να το σκοτώσεις; Λύτρωσέ με! Πάρε το όπλο Να εδώ κατάστηθα, σημάδεψέ με Σκότωσέ με! Πάρε την γομολ

Μα ποιους δρόμους θα διάβαινες αν δεν ήμουν το ταίρι σου αν τις νύχτες δεν ξάπλωνα περιστέρι στην στέγη σου. Αν ματιά σου δεν ήμουνα και δροσιά που ζυγώνει μα ποιους δρόμους θα διάβαινες σε μια πόλη που λιώνει. Μα ποιους δρόμους θα διάβαινες αν δεν κρατούσα το χέρι σου στης στροφής το οδόστρωμα μακριά απ τα μέρη σου. Αν τα μάτια δεν έκαιγαν να σε κοιτάξουν κατάματα Μα ποιους δρόμους θα διάβαινες αν τα φτερά δεν σου άνοιγα. Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ραφήνα , σήμερα είχα καλεσμένη την κα Άννα να πιούμε ένα κρασάκι να φάμε ένα ψαράκι και να μιλήσουμε για διάφορα. Η κα Άννα δέχθηκε, είχε δει κάποιο φωτογραφικό μου έργο,( που δεν πιστεύω ότι ποτέ θα δημοσιευθεί ) ανοίχτηκε και μου είπε λίγο την ιστορία της, κάτι ήξερα, κάτι είχα ακούσει σε κάποιες άλλες συναντήσεις κι ήθελα να βρεθούμε λίγο κάπου σε ένα ταβερνάκι στην θάλασσα να ....την ξεψαχνίσω, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα μια τέτοια ιστορία ζωής. Η κα Άννα 76 χρόνων σήμερ

Ακλόνητη από αγέρες μακρινούς, αειθαλής μέσα στους χρόνιους δεσμούς. Φράχτες υψώνεις στις νησίδες που περνώ, βιαστικός κάθε φορά σε προσπερνώ. Ανεκπλήρωτος ο έρωτας αυτός... Κάτω από ακτίνες της ατέρμονης σιγής, ανθοφορείς δώρα του πάθους της Πυθίας καρτερείς. Μέσα στις φλέβες σου, λευκός ο θάνατος κυλά. Με ξεγελάς... Χρησμός πικρός η μοναξιά που κουβαλάς, σε μια ευχή εναποθέτεις μια σκιά. Το δηλητήριο στα χείλη που φοράς, να γίνει αγάπη, να χορτάσει η καρδιά. Χρήστος Παναγιω

Ασθμαίνοντας έφτασα κοντά στην κορυφή. Λίγο ακόμα και θα αντίκρυζα τον κάμπο της Θεσσαλίας από ψηλά. Η ανάσα μου κομμένη, Όμως, έφτασα στο στόχο μου. Ένα βήμα ακόμα, άλλο ένα. Έφτασα  στην κορυφή. Στο κάθισμα του Δία. Πως να ένιωθε ο Πατέρας των θεών του Ολύμπου;  Πως είναι να βρίσκεσαι στο θρόνο σου; Ο δρόμος, δύσκολος. Η ανάσα κομμένη.  Η χαρά, ανείπωτη!                                                                         Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Ίσως μας ακούσει, όλα φαντάζουν αποκαρδιωτικά, όλα φωνάζουν και οι φωνές ακραίες δίνουν χαστούκια δυνατά. Λιμνάζοντα νερά το παρόν, το αύριο, βρυχάται ο ουρανός, πνίγεται ο βυθός, η μνήμη της γης ξεσπά σηκώνει όπλο την γροθιά. Η ευσπλαχνία σου Κύριε, να αδράξει το μίσος ως ποιητής ουρανού και γης να απαγγείλεις στίχους να σε ακούσει το πλήθος, να κτιστούν φωλιές αγάπης χελιδόνια να πετάξουν, να διδάξουν, να δοξάσουν το επί γης ειρήνη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Όταν σιγήσει η αγάπη και η καρδιά δεν μπορεί ν' αποδεχτεί το μοιραίο τέλος της, μια ελπίδα της απομένει..... Το αντάμωμα Δεν ακούω πια το πρώτο λάλημα της φωνής σου, αυτό που με κρατούσε σε υπερδιέγερση στο ακουστικό της προσμονής, κι αχάραγα ξυπνούσε τα μάτια, τ' αφτιά, τους ανυπόμονους χτύπους της καρδιάς, τις ξέπνοες αισθήσεις, για ν' ακούσουν σύσσωμες το πρώτο ποθητό "σ' αγαπώ" στο αγνάντεμα της μέρας, την πρώτη ζωογόνο "καλημέρα" ζωής... Από σένα!!........ Μα τι σιγή...

𝚻𝚶 𝚨𝚴𝚬𝚳𝚶𝚲𝚶𝚪𝚰𝚶 𝚻𝛀𝚴 𝚳𝚼𝚯𝛀𝚴🌊🌊💦 Στην αμμουδιά άπλωσε η καρδιά τις φλέβες της, καταλαμβάνοντας την άκρια γαλήνη της θάλασσας, όπου οι εσθήτες της μαργιόλας γοργόνας χορεύουν στον άνεμο ηδυπαθείς. Το καΐκι – αλκυονική εστία – σιγοτραγουδά μύθους, απλώνοντας το ανεμολόγιο στα αρχαία νησιά κι η αλυκόχρωμη έρημος με αρτηρίες λευκού και μπλε συνοδοιπορεί με το λιοπύρι, σε κάθε δρολάπι του ήλιου. Ο θαλασσοκράτητος άνεμος, ανεβάσταγος κι ανιματάρης, χαϊδεύει τον ψίθ

Λιόγερμα μαγικό, στο Παλαιό το Φαληράκι. Ο Έρωτας το τόξο του στοχεύει τη θάλασσινή καρδιά, το βόλι σημαδεύει. Ανυπόμονος και φλογερός ο πόνος του γλυκός με φλογερό φιλί  στα χείλη της να καίει... Ολοτρέφυρα , λάγνα τα λόγια του πλανεύουν την ματιά της της Αγάπης αίματα κυλάνε στην καρδιά της. Χρυσοπόρφυρα γιορτάνια κι ολόχρυσα φλουριά ... Στον κύκνειο λαιμό της δένει. Κι εκείνη λιγωμένη, στην αγκάλη του αμαχητί παραδομένη. Τρέμει, χάνεται μεθάει   απ' τα μελιά φιλιά τους κι

Ένα λεπτό είναι η ευτυχία και αν χαθεί το κάλεσμα της έχει ακυρωθεί Η σκέψη την δικαιολογεί ίσως η θλίψη, η μετατόπιση για άλλη ώρα, ο προγραμματισμός το πέταγμα από το γήινο το ξύπνιο όνειρο, το ταξίδι μέσα από το βιβλίο το όργιο της φαντασίας και  το λεπτό γέρασε Κουράστηκε η υπομονή Βαρέθηκε η προσμονή Η επιμονή όμως αντέχει. με τα χρόνια γίνεται εμμονή και αυτοσκοπός Το πνεύμα σε κίνηση Η όραση συγκροτείται Η παρατήρηση  σκανάρει Το μυαλό αναλαμβάνει την περιφρούρηση της

Ξέμαθα το όνομά μου σήμερα Γλίστρησε από πάνω μου σαν πέταλο Αρνήθηκε να περιμένει το λουλούδι να πεθάνει. Παραμένει το άρωμα της βροχής στο μίσχο μου Ξεγελά, πέφτει και χτυπά την καυτερή τη πέτρα Και να! Η αιχμηρή αρχιτεκτονικής μιας αναπνοής στα πρόθυρά της να γίνει προσευχή. ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ 🌹

Αν ήταν όλα τώρα αλλιώς θα ερχόσουνα το βράδυ. Να διώξεις το σκοτάδι στην κάμαρα πηχτό. Και το πρωί θα σου έφερνα χίλια μικρά λουλούδια. Θα σου έγραφα τραγούδια για κόσμο μαγικό. Για τον κρυμμένο θησαυρό και την μικρή γοργόνα, πως πέρασαν τα χρόνια καράβια στο γιαλό. Ύστερα θα άναβα με μιας όλα τα αστέρια. Με ιδρωμένα χέρια να καίω στον πυρετό. Εσύ θα κοίταγες ψηλά εκεί στην Ανδρομέδα. Θα σου ζωγράφιζα νησιά και ένα μεγάλο Ωμέγα... Αν ήταν όλα τώρα αλλιώς θα ερχόσουν κάποιο β

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΣΥΖΥΓΌ ΒΑΛΙΑ. Ανάμεσα στ' αστέρια έψαχνα να σε βρω Αναζητούσα εκείνο το κορμί που κρυβόταν στις σκοτεινές γωνιές του διαστήματος φοβούμενο να μην κλέψει το φως απ' τον ήλιο Αναζητούσα το κορμί το κρυμμένο απ' τα αδηφάγα βλέμματα άπληστων, ουράνιων πλασμάτων Ήξερα πως κάπου θα ήταν κουλουριασμένο να περιμένει τους διψασμένους ουρανούς της αγάπης μου Περιδιάβαινα στο στερέωμα με την ελπίδα της προοπτικής μιας δυνατής συγκίνησης κι ενός τεράσ

Λίγο πριν τον Άγιο Βαλεντίνο, σκέφτομαι ότι δεν είναι όλοι οι έρωτες ευθυγραμμισμένοι. Κάποιοι κοιτάνε αλλού σκοντάφτουν... Μπερδεύουν...δεν κοιτάζουν ποτέ ίσια... είναι αλληθωροι..!! Κι όμως, ακόμα κι έτσι, παραμένει έρωτας. Γι’ αυτόν τον αλλήθωρο έρωτα γράφτηκαν οι σκέψεις που ακολουθούν..!! Μερικοί έρωτες δεν σε χάνουν...απλώς δεν σε κοιτούν ποτέ ολόκληρο. Το σκέφτηκα καθώς τον είδα, με το φως να πέφτει μισό στο πρόσωπό του και μισό να χάνεται στις γωνίες του δωματίου. Η σ

Τώρα που ζεις στη μοναξιά άστρα τον ουρανό κεντάνε δάκρυα από βαρύ καημό δεν θέλω να κυλάνε Λες κι η ζωή βασίλεψε η ανάσα σου τελειώνει αυγή δεν θα ξαναδείς το τέλος σου ζυγώνει Απ' το σπίτι σου θα 'ρθω στο μπαλκόνι λίγο έβγα με τη δική μου την ευχή τα δάκρυα σου ξέχνα ... Λουλούδια στον ύπνο σου να μυρώνουν την σκέψη απ' την καρδιά η αγάπη μας ποτέ να μην βασιλέψει. Θα 'μαι πάντα στη ζωή φύλακας κι οδηγός σου σε κάθε βήμα πλάι σου θα' μαι ο άνθρωπος σου ©Ελένη Λούκ

Μη τον κοιτάς και απορείς πως ένας άνθρωπος μπορεί να κρύβει την μορφή του. Κάποτε είχε ονειρευτεί να έχει αγάπη στην καρδιά του, να έχει νεράιδες στην αγκαλιά του. Μα μες στο χρόνο τον τρελό και στου καρναβαλιού τη ζάλη, έτυχε να δει μια ματιά που του τάξε μόνο χαρά, μα ήταν μάγισσα τόσο τρελή,που είχε ντυθεί φανταχτερά χρώματα είχε η φορεσιά. Ήταν η νύχτα με αστέρια κι άνθη είχαν τα γιασεμιά μια νύχτα ονειρεμένη μόνο μία. Μέσα στη ζάλη του ποτού και του καπνού

Κριτική-παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Κίτρινη Αζαλέα" (εκδ. Ενύπνιο, 2025) της Ευαγγελίας Αρβανίτη-Μιχαλοπούλου από τον Γιώργο Τσιβελέκο: Η ποιητική κίτρινη αζαλέα -και όχι το σπάνιο, φυλλοβόλο ανθοφόρο φυτό με το έντονο άρωμα που εντοπίζεται μόνο στη Λέσβο- αποτελείται από 41 ποιήματα χωρισμένα σε πέντε ενότητες: Εκατόμβη εκατόμφυλλων ρόδων, Ψήγματα πρώιμης γραφής, Θαλασσογραφίες, Δώδεκα στιχοπλόκοι μήνες & Δεκαπενταύγουστος στη Λέσβο. Αυτή η κατηγοριοποίηση δείχνει πως

Ντύθηκα καουμπόης! Στα έξι μου χρόνια, βρισκόμουν στην Αθήνα. Μαθητής της Α  Δημοτικού. Τότε που γινόταν μεγάλη παρέλαση στο κέντρο της πόλης και από τα αποκριάτικα άρματα πετούσαν σοκολάτες στον κόσμο. Ήταν η μία και μοναδική χρονιά που έβαλα στολή και «έγινα» κάποιος άλλος. Κρατούσα με περηφάνια τα πιστόλια μου και φορώντας το καουμπόικο καφέ καπέλο, στριφογυρνούσα μέσα στο σπίτι της γιαγιάς μου, πειράζοντάς την. Πίου, πίου και μπαμ, μπαμ. Η γιαγιά, έκανε πως τρόμαζε, αλλά

Η αράχνη κατέβηκε αργά από το ταβάνι και προσγειώθηκε αθόρυβα μπροστά του. Για μια στιγμή έμεινε ακίνητη. Ύστερα, μια λεπτή κλωστή γυάλισε στο μισοσκόταδο, καθώς άρχισε να υφαίνει πάνω στην πέτρα. Την κοίταξε απαθής. Γύρω του, οι σκιές από τα κεριά μάκραιναν στους τοίχους σαν παραμορφωμένα δάχτυλα, σκιές από ψέματα και ελπίδες που είχαν πεθάνει αιώνες πριν, αλλά επέμεναν να στοιχειώνουν τη ζωή του. Ίσως ήταν ιδέα του, αλλά νόμιζε πως έβλεπε διάφανες ραγισμένες καρδιές να αιωρ

Ο ήλιος χαμήλωνε πίσω από τα κυπαρίσσια, βάφοντας χρυσοκόκκινο το χωριό με τις αχτίδες του. Στην αυλή, κάτω από την κληματαριά που μοσχοβόλαγε ώριμο σταφύλι, ο παππούς Στέλιος καθόταν στην παλιά ψάθινη καρέκλα του, με ένα βιβλίο ανοιγμένο στα γόνατα, μα τα μάτια του δεν διάβαζαν πια, κοιτούσαν μακριά, εκεί όπου η ψυχή πάει να ξαποστάσει όταν κουράζεται απ’ τα ανθρώπινα. Το φως περνούσε μέσα από τα φύλλα σαν δάκρυα φωτιάς, κι εκείνος έμοιαζε με κομμάτι του ίδιου του τοπίου , σ

Παλίρροια σήκωσε πάλι η μπαντάνα  του κόκκινου φεγγαριού, στ' ακρωτήρι των χελιδονιών.  Ω, ατρόμητη Σφίντα, πόθεν έρχεσαι και πού τραβάς με τ'αργυρά σου τιμαλφή;  Φοράς στη μέση—δαχτυλίδι,  μια λωρίδα βερμιγιόν του κανονιέρη ουρανού σου με την πελώρια πόρπη των ανέμων, στο πέραμα της μαύρης  μεσημβρίας. Δε σε σκιάζει η καταχνιά της μοναξιάς.  Δε σε σκιάζουν οι αδυσώπητες Αύρες.  Δε σε σκιάζει το νεύμα του Χάροντα στο κατώι της κακοτυχίας.   Σφίντα ατρόμητη, κοντά στην πρόκλησ