Ντύθηκα!!!

Ντύθηκα καουμπόης!

Στα έξι μου χρόνια, βρισκόμουν στην Αθήνα. Μαθητής της Α  Δημοτικού.

Τότε που γινόταν μεγάλη παρέλαση στο κέντρο της πόλης και από τα αποκριάτικα άρματα πετούσαν σοκολάτες στον κόσμο.

Ήταν η μία και μοναδική χρονιά που έβαλα στολή και «έγινα» κάποιος άλλος.

Κρατούσα με περηφάνια τα πιστόλια μου και φορώντας το καουμπόικο καφέ καπέλο, στριφογυρνούσα μέσα στο σπίτι της γιαγιάς μου, πειράζοντάς την.

Πίου, πίου και μπαμ, μπαμ.

Η γιαγιά, έκανε πως τρόμαζε, αλλά μετά με ύφος μου έλεγε: είσαι μικρός για να ‘σαι σκληρός. Κι εγώ έπαιρνα ένα βλέμμα σαν των σκληρών της τηλεόρασης -που είχα δει κάποιες φορές παράνομα.

Η γιαγιά ξεραινόταν σταγέλια και με καλούσε στην κουζίνα να «δοκιμάσω» το υπέροχο γλυκό του κουταλιού σταφύλι, που με τόση φροντίδα κρατούσε κρυμμένο σε κάποιο ψηλό ντουλάπι.

Εγώ, όμως, ήξερα που βρισκόταν.

Από την επόμενη χρονιά, που μετακομίσαμε στην επαρχία  δεν ξαναντύθηκα.

Η ιστορία μου επιφύλασσε μια άλλη εξέλιξη.

Στα δώδεκά μου, όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαμε φτιάξει μια «συμμορία».

Αθώος όρος για κείνη την εποχή. Παίζαμε μπάλα και πόλεμο με τις γύρω γειτονιές, αλλά, πάντα σα φίλοι.

Επειδή ήμουν χαρακτήρας που κατέβαζε ιδέες, αλλά και  λίγο πιο δυναμικός με φωνάζαν: « Ζίου, ζίου χλωμό πρόσωπο, εγκώ γκντάρει κρανίο, ουνγκ!»-ακόμα γελάω με το προσωνύμιο-.

Όσο περνάνε τα χρόνια, αναπολώ εκείνες τις ξεχωριστές στιγμές που ζήσαμε σαν παιδιά.

Θα ‘θελα να ξαναγυρίσω εκεί• στο μικρό καουμπόη ή τον ινδιάνο που χαίρονταν τα ανέμελα χρόνια της ζωής!

                            Κ.Γ.Κ.  13-2-2026

Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁 💯